MOTOGP Japan: Κατάταξη για παιχνίδι στο καζίνο

Motul Twin Ring Motegi - Αναπροσαρμογή δεδομένων
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

14/10/2017

Ο άστατος καιρός αναπροσαρμόζει όλα τα δεδομένα όταν πρόκειται για αγώνα των MotoGP, καθώς οι αναβάτες που διεκδικούν κάποια από τις κορυφαίες θέσεις του πρωταθλήματος αυτοπεριορίζονται μικραίνοντας την περιστροφή της γκαζιέρας, την στιγμή που οι υπόλοιποι βλέπουν πως μπορούν ακόμα και να τους περάσουν καταλήγοντας ορισμένες-τις περισσότερες- φορές ακόμα και στην υπερβολή. Σήμερα στην Ιαπωνία αυτό ίσχυσε για άλλη μία φορά, εκτός από την περίπτωση του Zarco. Ο Zarco είχε την ταχύτερη Yamaha ακόμα και στις άθλιες καιρικές συνθήκες της Παρασκευής, αλλά το βασικότερο είναι πως στην Ιαπωνία, βρίσκεται σε μία πίστα που έχει κυριαρχήσει στο παρελθόν στην Moto2. Εδώ το 2015 κλείδωσε τον τίτλο του πρωταθλητή και το 2016 τερμάτισε δεύτερος στον τροχό του Tomas Luthi, κερδίζοντας άλλο έναν τίτλο πριν έρθει στα MotoGP. Με λίγα λόγια ο Zarco είναι στο στοιχείο του και δεν είναι μονάχα ο άστατος καιρός που τον ευνόησε στην pole position που κατέκτησε. Ο καιρός, γράφαμε όμως εχθές, θα παίξει καθοριστικό ρόλο στο αγωνιστικό τριήμερο της Ιαπωνίας και σήμερα το έπραξε σε απόλυτο βαθμό, μετατρέποντας την επιλογή ελαστικών σε λοταρία…

Με μόνη υπόνοια βροχής στις τελικές χρονομετρημένες δοκιμές σήμερα τα μαύρα σύννεφα, σε μία βρεγμένη πίστα που δημιουργούσε στεγνά αυλάκια, δεν υπήρχε καμία στρατηγική που να μπορούσες να χαρακτηρίσεις την απολύτως καλύτερη. Ένας σκιτσογράφος θα αποθανάτιζε την εικόνα στα pit, ζωγραφίζοντας άπειρα κενά συννεφάκια πάνω από κάθε κεφάλι. Ίσως ένα μονάχα, να έγραφε με χοντρά γράμματα «θα το ρισκάρω» και φυσικά αυτό ήταν του Marquez. Η στρατηγική να βάζει πρώτος slick ελαστικά του έχει χαρίσει στο πρόσφατο παρελθόν ακόμα και πρωταθλήματα χωρίς ούτε μία φορά να έχει πέσει έξω, θυμηθείτε το Sachsenring ή το Assen. Σήμερα δεν ήταν ένα τέτοιο παράδειγμα. Πιέζοντας νωρίτερα την ημέρα στο όριο, όπως κάνει πάντα στα δοκιμαστικά, είχε καταφέρει να έχει τον πρώτο χρόνο πριν αποφασίσει να βάλει τα slick ρισκάροντας την πρώτη θέση στη σειρά εκκίνησης που είχε μέχρι εκείνη την στιγμή. Ο Zarco έπαιξε ένα πιο έξυπνο παιχνίδι όμως με την έξτρα μαλακή γόμα καταφέρνοντας την δεύτερη pole position σε αυτή την εκπληκτική σεζόν για αυτόν.

Στη δεύτερη θέση ο Petrucci που ξεχωρίζει στην βροχή για το ρίσκο που παίρνει, το οποίο ωστόσο συνδυάζεται με ικανότητα στο βρεγμένο πράγμα που έδειξε και την Παρασκευή. Ο Aleix Espargaro επανέλαβε την καλή του εμφάνιση αυτών των ημερών και παραλίγο να εκτοπίσει τον Marquez από την τρίτη θέση που είχε πλέον υποπέσει. Μόλις για τέσσερα εκατοστά του δευτερολέπτου, κι ακόμη κάτι ψιλά, η Aprilia δεν κατάφερε να ανέβει στην πρώτη γραμμή εκκίνησης, και να σχηματίσει έτσι μία μοναδική εικόνα στον αυριανό αγώνα πριν ανάψουν τα φώτα…

Ο Lorenzo τα κατάφερε καλύτερα από τον Dovizioso κλείνοντας την πρώτη πεντάδα. Ήταν βέβαιο, και είναι ακόμα, πως ο Marquez στον αγώνα θα κυνηγούσε μία Ducati. Αυτό παραμένει, όπως και το όνομα του Dovizioso. Απλά αρχίζουν και άλλα ονόματα αναβατών Ducati, να φαίνονται ως πιθανοί διεκδικητές μίας μάχης. Ο Pedrosa είχε καλύτερη επίδοση από την Παρασκευή στην πίστα της Ιαπωνίας με την οποία έχει ισχυρή σχέση τόσο αγάπης, όσο και μίσους, με τους Vinales και Crutchlow να εντυπωσιάζουν που κόλλησαν στις πρώτες κατακτήριες δοκιμές και έμειναν στην 14 και 15 θέση..

Ο Rossi κατάφερε να περάσει απευθείας στην Q2, και κινήθηκε με ακόμα πιο επιθετικό σκεπτικό από του Marquez. Αν ο Marquez έχει το απόλυτο ρεκόρ - όπως λέγαμε παραπάνω- στην μαντεψιά για την καταλληλότερη στιγμή αλλαγής ελαστικών, ο Rossi είχε το χειρότερο στις αντίστοιχες περιπτώσεις με τον Marquez, έχοντας ακούσει πολλές φορές το σχόλιο, μισοαστεία-μισοσοβαρά: «όταν βλέπεις τον Marquez να αλλάζει θα μπαίνεις πίσω του». Το πήγε στο άλλο άκρο σήμερα, μπήκε με τα slick σε μία πίστα που ήταν ακόμα βρεγμένη, ρισκάροντας ακόμη έναν τραυματισμό σε περίπτωση πτώσης, περιμένοντας και γλιστρώντας, τις συνθήκες να καλυτερεύσουν, πράγμα που δεν έγινε ποτέ και αναγκάστηκε να αλλάξει ξανά σε βρόχινα, κάνοντας τον χειρότερο χρόνο μέσα από αυτή την περιπέτεια. Ήταν ένα ρίσκο που αν του έβγαινε θα κατάφερνε εύκολα την πρώτη θέση στην σειρά εκκίνησης και το γεγονός ότι πήρε ένα τέτοιο ρίσκο, φανερώνει το μέγεθος της ετοιμότητας που έχει φτάσει μετά από την περιπέτεια με τους τραυματισμούς.

Οι σημερινές δοκιμές έφεραν τα πάνω κάτω στην σειρά εκκίνησης, κι έδειξαν τι μπορεί να συμβεί στον αγώνα, αν οι καιρικές συνθήκες παραμείνουν σε αυτό το μοτίβο, πράγμα που όσο περνούν οι ώρες φαντάζει όλο και πιο βέβαιο…

 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ  ΚΑΤΑΤΑΚΤΗΡΙΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ

ΘΕΣΗ
ΑΝΑΒΑΤΗΣ
MOTO
ΧΡΟΝΟΣ
ΔΙΑΦ. 1Ος
ΠΡΟΗΓ.
1
Johann ZARCO
Yamaha
1'53.469
 
 
2
Danilo PETRUCCI
Ducati
1'53.787
0.318
0.318
3
Marc MARQUEZ
Honda
1'53.903
0.434
0.116
4
Aleix ESPARGARO
Aprilia
1'53.947
0.478
0.044
5
Jorge LORENZO
Ducati
1'54.235
0.766
0.288
6
Dani PEDROSA
Honda
1'54.342
0.873
0.107
7
Bradley SMITH
KTM
1'54.872
1.403
0.530
8
Pol ESPARGARO
KTM
1'54.906
1.437
0.034
9
Andrea DOVIZIOSO
Ducati
1'55.064
1.595
0.158
10
Alex RINS
Suzuki
1'55.483
2.014
0.419
11
Andrea IANNONE
Suzuki
1'55.617
2.148
0.134
12
Valentino ROSSI
Yamaha
1'57.786
4.317
2.169
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ 1ΩΝ ΚΑΤΑΤΑΚΤΗΡΙΩΝ
Q2
Pol ESPARGARO
KTM
1'55.258
 
 
Q2
Bradley SMITH
KTM
1'55.844
0.586
0.586
13
Loris BAZ
Ducati
1'55.862
0.604
0.018
14
Maverick VIÑALES
Yamaha
1'55.916
0.658
0.054
15
Cal CRUTCHLOW
Honda
1'55.952
0.694
0.036
16
Alvaro BAUTISTA
Ducati
1'56.292
1.034
0.340
17
Hector BARBERA
Ducati
1'56.668
1.410
0.376
18
Sam LOWES
Aprilia
1'56.771
1.513
0.103
19
Tito RABAT
Honda
1'56.903
1.645
0.132
20
Karel ABRAHAM
Ducati
1'57.144
1.886
0.241
21
Hiroshi AOYAMA
Honda
1'57.157
1.899
0.013
22
Scott REDDING
Ducati
1'57.787
2.529
0.630
23
Katsuyuki NAKASUGA
Yamaha
1'57.861
2.603
0.074
24
Kohta NOZANE
Yamaha
2'01.730
6.472
3.869

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.