MotoGP Japan: Με το πέπλο της βροχής

Απίστευτος ο Dovizioso στο 3ο μέρος του αγώνα
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

15/10/2017

Εξομάλυνση των ιπποδυνάμεων και ανάδειξη του ρίσκου φέρνει το πέπλο της βροχής, σ’ έναν αγώνα που ο καιρός άφηνε από την αρχή μόνο δύο πιθανότητες, είτε πολύ νερό, είτε τόσο που να μην ξέρεις τι ελαστικά θα πρέπει να μπουν. Ήταν επίσης βέβαιο και φάνηκε και την Παρασκευή, πως ο Marquez θα κάνει έναν καλό αγώνα έχοντας την Ducati του Dovizioso να τον κυνηγά για να του πάρει την πρώτη θέση. Χθες όμως, στις δοκιμές για την κατάταξη, οι Ducati που θα κυνηγούσαν τον Marquez πολλαπλασιάστηκαν. Ο Lorenzo θύμιζε παλιότερες εποχές σε στεγνό αγώνα, και ο Petrucci αναδείκνυε το ταλέντο του στην βροχή. Έτσι ξεκίνησε κι αυτός ο αγώνας, με τον Lorenzo πρώτα και τον Dovizioso επίσης, να κάνουν φοβερή εκκίνηση και να βρίσκονται εμπρός, όσο ο Marquez έκλεβε την πρώτη θέση από τον Zarco.

Όμως ας πάμε ανάποδα, ας πάμε κατευθείαν στον τέλος. Γιατί οι τελευταίοι γύροι έκαναν έναν ήδη πολύ όμορφο αγώνα να γίνει επικός. Οι αναβάτες που αγωνίζονται για το πρωτάθλημα έπαιζαν δυνατά με την πτώση καθώς πάλευαν να περάσουν ο ένας τον άλλο, σε μία αλληλουχία που τόσο θύμιζε τον αγώνα της Αυστρίας! Ο Dovizioso θα κέρδιζε τελικά με μικρή διαφορά αυτή την έντονη μάχη, με τον Marquez να προσπαθεί στην τελευταία στροφή να κάνει το ακατόρθωτο, ακριβώς όπως είχε κάνει και στην Αυστρία, ενώ ήδη είχε γλιτώσει μία πτώση! Οι τελευταίοι γύροι που έφεραν την Ducati νικήτρια στο σπίτι της Honda, όπως έχει γίνει και στο παρελθόν με τον Stoner, θα είναι στο μέλλον στιγμιότυπα που θα επαναλαμβάνονται!

Η βροχή συχνά μετατρέπει τους αγώνες MotoGP σε βαρετούς, κατά μία έννοια, καθώς μονάχα οι πτώσεις είναι το μόνο αναπάντεχο. Με τους αναβάτες πίσω να μην έχουν ορατότητα από το σπρέι των εμπρός οι προσπεράσεις και οι μάχες γίνονται πιο προσεκτικά, Αυτή η σεζόν όμως είναι έντονα μαχητική και ολοκληρωτικά απρόβλεπτη, οπότε και ο συγκεκριμένος αγώνας δεν θα ξέφευγε από τον κανόνα αυτό. Τον Marquez γρήγορα άρχισαν να τον κυνηγούν οι Ducati με τον Lorenzo να εντυπωσιάζει για τις συνθήκες αυτές και να βρίσκεται πίσω του, ρίχνοντάς τον έπειτα στις πίσω θέσεις. Ο Petrucci με το μαλακό ελαστικό είχε την δυνατότητα να κυνηγήσει τους πάντες στην βροχή και οι πρώτοι γύροι οδήγησαν τελικά την Honda του Marquez να έχει δύο Ducati εμπρός και μία πίσω της. Ο Petrucci οδηγούσε τον αγώνα και μάλιστα θα το έκανε για αρκετούς γύρους, ο Lorenzo ήταν δεύτερος ενώ πίσω από τον Marquez, στην τέταρτη θέση, ακολουθούσε ο Dovizioso.

Οι εργοστασιακές Yamaha πάλευαν στις πίσω θέσεις, οι Suzuki πήγαιναν εξαιρετικά και το μπουλούκι θα αργούσε λίγο ακόμα να ξεκαθαρίσει. Μόλις ο Marquez πέρασε τον Lorenzo με τσαμπουκά, αλλά καθαρά, έστρωσε και τον δρόμο για τον Dovizioso να κάνει το ίδιο. Αυτό έφερε τον Lorenzo στα δόντια του Zarco, που είχε την pole position και ονειρευόταν έναν αγώνα όπως τότε στο Qatar, αλλά χωρίς την πτώση. Το όνειρο αυτό ξεμάκραινε για τον Zarco, οπότε όποιος ήταν μπροστά του θα υπέφερε, κι αυτός ήταν ο Lorenzo. Ο Γάλλος πέρασε τον Ισπανό με τις δύο μοτοσυκλέτες να ακουμπούν και τον Lorenzo να κουνά το κεφάλι απογοητευμένος. Αυτό ήταν.

Από εκείνη την στιγμή ο Lorenzo θα γινόταν ο αναβάτης που ξέρουμε. Πέφτοντας στην κατάταξη όπως οι πέτρες από τα βράχια, αδυνατώντας να διαχειριστεί εκείνο που μόλις έγινε. Τον έφτασε ο Rossi που ανέβαινε μία-μία τις θέσεις από την δωδεκάδα, και τον πέρασε με μία απογοητευτική εξέλιξη που κανείς δεν περίμενε. Ο Rossi δεν φαινόταν να ρισκάρει, δεν φαινόταν πως οι προσπεράσεις και η αργή και σταθερή άνοδος γινόταν με την πτώση να καραδοκεί, αλλά αυτό ακριβώς έγινε. Χάνοντας πρόσφυση από το πίσω ελαστικό, την αχίλλειο πτέρνα των Yamaha στο βρεγμένο Motegi, ο Rossi έπεσε δίνοντας ένα από τα πιο αποκαρδιωτικά στιγμιότυπα, καθώς έβλεπες μέσα από το κράνος την απογοήτευσή του. Με τον τροχό της Yamaha ακόμα να γυρίζει, ο Rossi της έριξε μία ματιά και περπατώντας – το πιο σημαντικό στην δική του περίπτωση- επέστρεψε στα pit..

Ο Zarco δεν θα κατάφερνε να κρατήσει τις Suzuki πίσω του, ούτε και την Aprilia του Aleix Espargaro που στην Ιαπωνία ξεδίπλωσε το ταλέντο του όλο το τριήμερο, θα κατάφερνε όμως να τερματίσει μπροστά από τον Vinales δίνοντας άλλο ένα παράδειγμα για τις διαφορές της προηγούμενης Yamaha…

Με τον Petrucci να μην μπορεί να αντισταθεί στους δύο πρώτους μόλις το ελαστικό άρχισε να γίνεται slick, ο αγώνας εξελίχθηκε στην μάχη που περιμέναμε πριν οι ομάδες πάνε στην Ιαπωνία, αυτό που φαινόταν από τις δοκιμές. Σε μία μάχη του Dovizioso με τον Marquez, μία επανάληψη εφάμιλλη, αν όχι καλύτερη, από την πρώτη τους μάχη αυτή την σεζόν με το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα! Το πρωτάθλημα ανήκει εξίσου και στους δύο, όσο οδηγούμαστε στην Αυστραλία…  

 
ΘΕΣΗ
ΑΝΑΒΑΤΗΣ
ΜΟΤΟ
Km/h
ΧΡΟΝΟΣ/ΔΙΑΦ.
1
Ducati
146.3
47'14.236
2
Honda
146.3
+0.249
3
Ducati
145.8
+10.557
4
Suzuki
145.3
+18.845
5
Suzuki
145.1
+22.982
6
Ducati
145.1
+24.464
7
Aprilia
144.9
+28.010
8
Yamaha
144.8
+29.475
9
Yamaha
144.4
+36.575
10
Ducati
143.8
+48.506
11
KTM
143.5
+56.357
12
Yamaha
143.3
+1'00.181
13
Aprilia
143.2
+1'00.980
14
Ducati
143.1
+1'03.118
15
Honda
143.1
+1'03.514
16
Ducati
143.1
+1'04.162
17
KTM
143.0
+1'06.271
18
Honda
142.6
+1'13.250
 
Ducati
142.6
3 Laps
 
Honda
143.0
4 Laps
 
Ducati
133.9
5 Laps
 
Honda
137.6
10 Laps
 
Yamaha
142.0
19 Laps
 
Yamaha
137.6
21 Laps

 

Η δεύτερη πτώση του Crutchlow καθώς στην πρώτη πήγε στα pit, και βγήκε ξανά στον αγώνα, σε ένα τριήμερο που δεν πήγε καθόλου καλά για τον ίδιο και.. για όποιον ήταν μπροστά του

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.