MotoGP Le Mans: Της Yamaha χαρμολύπη

Τριήμερο πτώσεων στην Γαλλία!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

22/5/2017

Σε έναν αγώνα χωρίς θεαματικές προσπεράσεις, χωρίς μεγάλη ένταση, καταλήγουν οι πτώσεις να αυξήσουν το δραματικό στοιχείο. Στο Le Man κυριάρχησαν οι πτώσεις ξεκινώντας από τον Miller και την θεαματική / τρομακτική έξοδο, μέχρι τον αγώνα της Moto3 που οι μισοί αναβάτες έπεσαν ταυτόχρονα στην ίδια στροφή σε ένα μπουλούκι που του βάζεις μουσική και το κάνεις χορογραφία..

Όσα ακολούθησαν στο HJC Helmets Grand Prix de France, ήταν για να κλωτσήσουν καρέκλες στην εξέδρα του πρωταθλήματος, γκρεμίζοντας βαθμολογίες… ταυτόχρονα ο αγώνας είχε και δύο «στανταράκια» που έσωζαν λίγο τις προγνώσεις. Το πρώτο στάνταρ ήταν ο Zarco. Τρέχοντας μέσα στην Γαλλία, ο καλύτερος αναβάτης που έχουν να επιδείξουν οι Γάλλοι, ήταν βέβαιο ότι θα κάνει την υπερπροσπάθειά του, και ξεκινώντας από την τρίτη θέση, ήταν επίσης βέβαιο ότι τουλάχιστον για τους πρώτους 5 γύρους, θα οδηγούσε την κούρσα, όπως είχε κάνει στην έναρξη της σεζόν στο Qatar. Τι θα γινόταν μετά, κι αν θα επαναλάμβανε την πτώση του, ήταν κάτι που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει και κανείς δεν ευχόταν. Ο Zarco είχε επιλέξει μαλακότερη γόμα από την συντριπτική πλειοψηφία και ακριβώς όπως ήταν όλες οι προβλέψεις, έκανε την επίθεσή του από την εκκίνηση, παρόλο που δεν ήταν αρκετά καλή για αυτόν. Άψογα πετάχτηκε εμπρός ο Rossi, που παραλίγο θα είχε και την πρώτη θέση στην εκκίνηση αλλά πρώτος επίσης έκοψε για την στροφή, μη θέλοντας να μπλέξει με πολλούς αναβάτες ρισκάροντας. Ο Vinales που είχε ξεκινήσει από την pole position και είχε ξεκινήσει καλά, είδε τότε τον Zarco να κάνει μία επίθεση στα φρένα και να παίρνει την πρώτη θέση οδηγώντας τον αγώνα μπροστά στις γεμάτες κερκίδες που ζητωκραύγαζαν. Κράτησε την πρώτη θέση για πολύ περισσότερο από όσο θα περίμενε κανείς, και φυσικά αυτή την φορά δεν έπεσε. Οι δύο εργοστασιακές Yamaha ακολουθούσαν τον Zarco κι όλοι οι από πίσω έδειχναν επίσης συγκρατημένοι, εκτός από τον Pedrosa που αργά και σταθερά ανέβαινε θέσεις. Αργότερα στον αγώνα θα έπεφτε, όχι εσκεμμένα, και πάνω στον Crutchlow, ονόματα σε μία τέτοια πρόταση που περιμένεις να έχουν ανάποδη σειρά, στοιχείο της προσπάθειας του Pedrosa.

Ακόμα κι όταν ο Vinales έκανε την επίθεση στον Zarco με ένα πολύ καθαρό και όμορφο προσπέρασμα – απάντηση σε αυτό που του έκανε ο Γάλλος στην εκκίνηση του αγώνα, ο αγώνας συνέχισε να στερείται θεάματος. Συγκρατημένα τα μεγάλα ονόματα έκαναν αγώνα στρατηγικής με τον Marquez στην τέταρτη θέση να δηλώνει μετά τον αγώνα, ότι είχε σκοπό να παλέψει για την θέση που είχε ή για την πέμπτη, κουβέντες που δύσκολα περιμένεις από τον Marquez που πάντα μάχεται για το καλύτερο στις εμπρός θέσεις κι όχι στις πίσω. Ήταν γιατί οι Honda αντιμετώπιζαν ποικίλα θέματα στο Le Mans, ενώ γενικά είναι πίστα που ευνοεί τις Yamaha αρκετά περισσότερο. Τελικά ο Marquez έκανε το λάθος και έπεσε, δίνοντας μία δυνατή κλωτσιά στην θέση του στο πρωτάθλημα, αφού αυτή ήταν η δεύτερη πτώση του.

Ο Zarco απολάμβανε την μεσαία θέση ανάμεσα στις εργοστασιακές Yamaha με τον Vinales να οδηγεί εκπληκτικά, αλλά να ξεφεύγει ελάχιστα και την απουσία του Marquez, που είχε αρχίσει να πλησιάζει τον Rossi, να δίνει το πλεονέκτημα στον Ιταλό να μάχεται με γνώμονα μονάχα το εμπρός. Το προσπέρασμα που επιφύλασσε ο Rossi στον Zarco ήταν τελικά εκπληκτικό και έκανε την αναμονή να αξίζει, με τις κερκίδες να πανηγυρίζουν παρόλο που προσπέρασε τον συμπατριώτη τους! Οι Yamaha πήγαιναν για το 1-2 μόνο που ο Rossi δεν είχε σκοπό να είναι το δύο..

Ο Vinales δεν είχε καταφέρει να ξεφύγει από το σημείο που προσπέρασε τον Zarco. Είχε ανοίξει λίγο την διαφορά, όμως αυτή ήταν ελάχιστη. Μόλις είδε την ταμπέλα με το όνομα του Rossi, ήξερε ότι ο Ιταλός θα του έρθει αλλά δεν κατάφερε να κάνει κάτι για αυτό. Ο Rossi προσπέρασε με τον ίδιο τρόπο και μπήκε μπροστά κάνοντας τους Γάλλους να ουρλιάζουν από ευτυχία. Ο Rossi πήγαινε για την νίκη και το Vinales έδειχνε ότι θα το παλέψει, όμως επίσης έδειχνε ότι δεν θα τα καταφέρει. Δεν χρειάστηκε, ο Rossi του άνοιξε την πόρτα όταν έκανε λάθος στην ταχύτητα εισόδου, και το λάθος αυτό θα ήταν μοιραίο. Μπορεί απλά να έχασε μερικά δέκατα, δίνοντας την πρώτη θέση στον Vinales, μένοντας στην δεύτερη και χάνοντας ελάχιστους πόντους από το πρωτάθλημα, αλλά το πιο σοβαρό ήταν πως αυτό τον έκανε να ξεχάσει τον χρυσό κανόνα του ’17, όπως ο ίδιος έχει πει. Σημασία έχει η θέση στο βάθρο, όχι μία συγκεκριμένη θέση…

Το Rossi αποφάσισε να κυνηγήσει τον Vinales αμέσως μετά το λάθος που είχε κάνει, έχασε πρόσφυση από το πίσω ελαστικό και σημείωσε μία τραγική πτώση που τον ξερίζωσε από τις πρώτες θέσεις στο πρωτάθλημα. Ο ίδιος λέει ότι κανείς στην ομάδα δεν μπορεί να εξηγήσει πώς έγινε και χάθηκε η πτώση από το πίσω ελαστικό, αλλά ναι συνέβη και ήταν τραγικό, όπως θα ήταν για οποιοδήποτε αναβάτη έκανε μία τέτοια προσπάθεια. Είχαμε πολύ καιρό να δούμε αγώνα που κρίνεται στην τελευταία στροφή, είχαμε πολύ καιρό να δούμε δύο Yamaha να παλεύουν για την πρώτη θέση του βάθρου και τελικά το θέαμα έχασε. Ο Zarco τερμάτισε τελικά δεύτερος στην κορυφαία του στιγμή στα MotoGP που εμφανίζεται για πρώτη φορά, προερχόμενος από την Moto2. Τρίτος ο Pedrosa και πρώτος - φυσικά - ο Vinales που δεν ήξερε ότι ο Rossi έπεσε και πάλευε ρισκάροντας μέχρι το τέλος για να είναι σίγουρος..

Ο Rossi δεν μπορούσε να πιστέψει αυτή την εξέλιξη και φανερά απογοητευμένος επέστρεψε στα pit. Ένας αγώνας που δεν είχε θέαμα αλλά κατάφερε να φέρει τα πάνω κάτω στο πρωτάθλημα…

Τώρα πλέον κατευθύνονται στο Mugello και εκεί η Michelin θα τους έχει το τελευταίο ελαστικό που έφτιαξε το ’16. Μετά από την πρώτη της σεζόν στα MotoGP και ακούγοντας όλα τα προβλήματα των αναβατών, η Michelin είχε ετοιμάσει ένα εμπρός ελαστικό με πιο σκληρό σκελετό. Για το ’17 το νέο της αγωνιστικό ελαστικό είχε μπροστά έναν σκελετό λίγο πιο μαλακό από το τελευταίο του ’16 και ήταν ο Rossi ο πρώτος που το «ακύρωσε», καθώς –όπως ο ίδιος τόνισε – του έδινε ασάφεια και δεν μπορούσε να υπολογίσει. Μαζί του τέθηκαν 20 αναβάτες και ψήφησαν με συντριπτική πλειοψηφία να φέρει πίσω η Michelin το εμπρός ελαστικό του ’16. Εκεί ήταν που έγινε και επεισόδιο: Μαζί με τον Vinales, και ο Lorenzo δεν ήθελε αυτή την αλλαγή, προτιμώντας το νεότερο. Ο Miller όμως γύρισε και του είπε ένα απόσπασμα από την ταινία Dirty Harry, όπου με απλά λόγια υπενθυμίζει πως καθένας έχει την γνώμη του, αν και το υπενθυμίζει με άσχημο τρόπο. Ο Lorenzo θεώρησε πως αυτό είναι άσχημο να συμβαίνει μπροστά τους υπόλοιπους αναβάτες, πόσο μάλλον στην δική του περίπτωση, που είναι και πολλαπλάσια παγκόσμιος πρωταθλητής. Την επόμενη μέρα που ο Miller είχε τρομακτική πτώση, ο Lorenzo μίλησε για σημάδι από το θεό, έτσι ώστε ο Miller να μάθει χωρίς να τραυματιστεί…

 

Το πρωτάθλημα, έτσι όπως διαμορφώθηκε μετά την Γαλλία:

1Maverick ViñalesYamaha85 
2Dani PedrosaHonda68-17
3Valentino RossiYamaha62-23
4Marc MarquezHonda58-27
5Johann ZarcoYamaha55-30
6Andrea DoviziosoDucati54-31
7Cal CrutchlowHonda40-45
8Jorge LorenzoDucati38-47
9Jonas FolgerYamaha38-47
10Jack MillerHonda29-56
11Danilo PetrucciDucati26-59
12Scott ReddingDucati26-59
13Loris BazDucati19-66
14Aleix EspargaroAprilia17-68
15Andrea IannoneSuzuki15-70
16Alvaro BautistaDucati14-71
17Tito RabatHonda13-72
18Hector BarberaDucati12-73
19Karel AbrahamDucati9-76
20Alex RinsSuzuki7-78
21Pol EspargaroKTM6-79
22Bradley SmithKTM6-79
23Sam LowesAprilia2-83
24Sylvain GuintoliSuzuki1-84
25Takuya TsudaSuzuki -85

 

 

 

Ετικέτες

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.