MotoGP Misano: Bagnaia ο πρώτος με 4 νίκες σερί με Ducati! Στο 0.034 η διαφορά με Bastianini

Ασταμάτητη η Ducati!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

4/9/2022

Όταν λέγαμε εχθές στο ρεπορτάζ της κατάταξης πως η αρχή του σημερινού αγώνα θα είναι εξαιρετικά έντονη, περιμέναμε ακριβώς αυτό που έγινε, χωρίς βέβαια την πτώση-καραμπόλα των Zarco, Pol Espargaro και Pirro που ευτυχώς δεν τραυματίστηκε κανείς σοβαρά και με την επιφύλαξη για τις επόμενες ώρες που θα γίνουν περισσότερες εξετάσεις. Ο Zarco είχε επαφή με τον Binder και πέφτοντας συμπαρέσυρε και τους άλλους δύο σε ένα περιστατικό που δεν δόθηκε συνέχεια από την διοργάνωση.

Ο Miller έκανε μία φοβερή εκκίνηση με τον Bastianini να ακολουθεί και τον Bagnaia να ξεκινά επίσης φανταστικά και κερδίζοντας δύο θέσεις να παλεύει κατευθείαν με τον Bastianini πριν τον αφήσει να οδηγεί πίσω από τον Miller χωρίς να πιέζει τόσο πολύ που να παίρνει το ρίσκο. Όπως είπε αργότερα, στους πρώτους γύρους η πρόσφυση δεν ήταν αυτή που ήθελε με το γεμάτο ρεζερβουάρ και ακριβώς τα ίδια τόνισε και ο Bastianini λέγοντας μάλιστα πως ο βαθμός εμπιστοσύνης του ήταν πολύ μικρός στους πρώτους γύρους.

Αυτό κάπως εξηγεί και την πτώση του Miller μόλις στην αρχή του δεύτερου γύρου με άλλη μία Ducati, αυτή του Marco Bezzecchi να ακολουθεί αμέσως μετά στην 10η στροφή.

Όσο πέφτουν αναβάτες μπροστά είναι μεγαλύτερο πρόβλημα για την Ducati, γιατί ο Bagnaia έχει βέβαιο πως θα φτάσει και θα περάσει αλλά ιδανικά θα ήθελε όσο το δυνατόν περισσότερους αναβάτες ανάμεσα σε αυτόν και τον Quartararo που δεν ξεκίνησε το ίδιο καλά και πάλευε στην 8η θέση και έπειτα στην 7η έχοντας τον Aleix Espargaro μπροστά του και τον Martin πίσω του. Εκείνη την στιγμή τα πράγματα φαινόταν δύσκολα για τον πρώτο του πρωταθλήματος, ακόμη και για την πεντάδα.

Μπροστά ο Bastianini οδηγεί πλέον τον αγώνα με τον Bagnaia δεύτερο και πέντε αναβάτες να έχουν ήδη πτώσεις, την ώρα που και εκείνος χάνει πρόσφυση αλλά κρατά την θέση του. Άλλη μία υπενθύμιση εκείνη την στιγμή στον Bagnaia να προχωρήσει προσεκτικά. Τρίτος ο Vinales, στον οποίο αρέσει πολύ αυτή η πίστα και από εδώ ξεκίνησε και την σχέση του με την Aprilia και τέταρτος ο Luca Marini.

Ο Bagnaia θα περάσει εμπρός στον τρίτο γύρο και αμέσως μετά με μία επιθετική αλλά καθαρή κίνηση, στον ίδιο γύρο, ακολουθεί και ο Vinales!

Σε εκείνο το σημείο πέφτουν ο Fabio Di Giannatonio και ο Morbidelli σε μεταξύ τους περιστατικό στην 4η στροφή. Είμαστε ακόμη στον τρίτο γύρο και μετράμε επτά πτώσεις!

Όλοι οι αναβάτες έχουν τον ίδιο συνδυασμό ελαστικών, σκληρή εμπρός γόμα και μεσαία πίσω, εκτός του Watanabe που φορά την μεσαία εμπρός και πίσω με την θερμοκρασία της πίστας να είναι στους 43ο και του αέρα στους 27ο ξεκινώντας εκείνη την στιγμή να ξεχωρίζει η τετράδα που θα οδηγήσει τον αγώνα για αρκετή ώρα.

Ο Bagnaia κράτα την πρώτη θέση, πίσω του ο Vinales είναι με διαφορά ανάσας και επίσης χωρίς να χάνουν απόσταση ο Bastianini με τον Marini.

Στον 6ο γύρο ο Aleix Espargaro κάνει ένα μικρό λάθος, ανοίγει γραμμή στην 14η στροφή και ο Quartararo αμέσως εκμεταλλεύεται αυτό το άνοιγμα και σπεύδει να περάσει. Βέβαια ο Aleix Espargaro θέλει να επιστρέψει στην γραμμή του και υπάρχει εκεί μία μικρή και δίχως συνέπεια επαφή από την οποία κερδίζει ο Quartararo. Κι άλλοι πόντοι κερδισμένοι εκείνη την στιγμή, προς μεγάλη απογοήτευση πρώτα του ίδιου του Aleix Espargaro που μέχρι να ξανά μπει στο παιχνίδι ο Bagnaia με ένα τρελό σερί συλλογής πόντων, ήταν ο μόνος τόσο κοντά στον Quartararo.

Θα περίμενε κανείς πως ο Martin θα ήταν πιο επιθετικός για οποιονδήποτε εμπρός του, αλλά σήμερα δεν κινήθηκε προς αυτή την κατεύθυνση, και άλλωστε όλη αυτή η σεζόν έχει δείξει πως η τύχη, τουλάχιστον, δεν είναι με το μέρος του.

Ο Vinales είναι ταχύτερος στην μισή περίπου πίστα και αυτό τον κάνει να πλησιάζει πολύ τον Bagnaia αλλά να μην είναι ακριβώς στο σημείο που πρέπει για να τον περάσει χώρια που κάνει ορισμένα λάθη που δίνουν πρόσκαιρη ανάσα στον Bagnaia χωρίς ταυτόχρονα ο Bastianini να περνά.

Η τετράδα χτίζει μία διαφορά που περνά το ένα δευτερόλεπτο από τον Quartararo και μέχρι τα 2/3 του αγώνα θα σκαρφαλώσει πιο πάνω, έπειτα θα μειωθεί και τέλος θα μεγαλώσει πολύ παραπάνω.

Ωστόσο αυτή η τετράδα θα έχει πλέον τον αγώνα δικό της και σε καμία περίπτωση δεν πλησιάζει κάποιος άλλος για να κυνηγήσει μία θέση στο βάθρο.

Λίγο αργότερα η τετράδα θα σπάσει στα δύο, ο Bastianini θα παλέψει με τον Marini, θα χάσει και θα ξανά κερδίσει, ενώ ο ένας μετά τον άλλο οι αναβάτες κερδίζουν προειδοποίηση ορίων πίστας με εξαίρεση τον Bagnaia.

Στον 20ο όμως γύρο ο Bastianini που έχει ήδη αφήσει τον Marini και έχει μειώσει την διαφορά της δυάδας εκείνης κάνοντας μία τριάδα βάθρου, κάνει την επίθεσή του στον Vinales. Δεν είναι το ίδιο επιθετική με εκείνη που του είχε κάνει η Aprilia σχεδόν είκοσι γύρους πριν αλλά είναι το ίδιο καθαρή και δεν αφήνει κανένα περιθώριο για να του ξανά επιτεθεί.

Η Ducati στέλνει αμέσως μήνυμα στον Bagnaia πως πίσω του είναι ο Bastianini και αρχικά θα έλεγε κανείς πως αυτό έγινε για να ξέρει πως δεν κινδυνεύει από την Aprilia. Στην πράξη όμως η απειλή από τον Bastianini είναι πολύ μεγαλύτερη καθώς οι δύο μοτοσυκλέτες είναι ακόμη πιο κοντά.

Ξεκινά ένα σερί σε υψηλό ρυθμό μέχρι το τέλος του αγώνα. Μέχρι τότε ήταν πολύ ενδιαφέρον να βλέπεις τους τέσσερις να οδηγούν σε ένα όριο που τους επέτρεπε να ελέγχουν τον εμπρός αλλά να κλείνουν τις πόρτες στον πίσω αναβάτη που οι πραγματικοί φίλαθλοι του αθλήματος θα πρέπει να εκτιμήσουν περισσότερο από τις αγκωνιές καθώς είναι οδήγηση για σεμινάριο πραγματικά.

Ο Bagnaia ανοίγει το γκάζι μόλις μαθαίνει ποιος είναι πίσω και αρχικά χτίζει μία διαφορά σχεδόν 0,6 δευτερολέπτων που αμέσως θα κόψει ο Bastianini.

Εκείνη την στιγμή ο Quartararo είναι 1,7 δευτερόλεπτα πίσω από τον Marini και η διαφορά των δύο πρώτων αρχίζει να μεγαλώνει.

Βλέπουμε τώρα μία διαφορετική οδήγηση από πριν, στο όριο πλέον των ελαστικών οι δύο Ducati απλά πηγαίνουν όσο πιο γρήγορα γίνεται και ο θεατής εύκολα μπορεί να καταλάβει εκείνη την στιγμή των βαθμό ρίσκου που παίρνουν!

Εξαφανίζονται από το οπτικό πεδίο της Aprilia γύρο με τον γύρο ενώ είναι ξεκάθαρο πως δεν υπάρχουν οδηγίες από την Ducati. Ο Bastianini θέλει πράγματι να περάσει τον Bagnaia και να του κόψει πέντε πόντους από το κυνήγι του Quartararo στον τίτλο και το θέλει σε σημείο που στον τελευταίο γύρο παραλίγο να χάσει τα φρένα και να τον ρίξει με καταστροφικά αποτελέσματα για το κυνήγι του τίτλου!

Ευτυχώς αυτή η επαφή δεν συμβαίνει, αλλά είναι χαρακτηριστικοί αυτοί οι τελευταίοι γύροι, κυρίως οι τρεις τελευταίοι όπου οι δύο Ducati κυνηγάνε η μία την άλλη, οι δύο μελλοντικοί συμπαίκτες στην ίδια ομάδα, παλεύουν για την νίκη. Ο Bastianini ξέρει πως αν περάσει θα πρέπει αυτό να γίνει με το λιγότερο δυνατό ρίσκο και απόλυτα καθαρά, αυτό όμως δεν τον γλιτώνει από στιγμές ρίσκου ενώ ξεκάθαρα καιροφυλακτεί για το παραμικρό λάθος του Bagnaia.

Εκείνο το γλίστρημα όμως με πιθανή πτώση και των δύο ανοίγει την ψαλίδα και τα πράγματα δείχνουν πως δεν θα έχουμε άλλο κυνηγητό όμως καταφέρνει και ξανά μαζεύει την μικρή διαφορά.

Στο μεταξύ έχουν φτάσει τον Watanabe, που η Suzuki έτσι για να τον τιμήσει του έδωσε την ευκαιρία να τρέξει αντικαθιστώντας τον Mir. Αμέσως φεύγει από την μέση, όσο οι δύο Ducati του ρίχνουν γύρο και ενώ είναι τελευταίος με διαφορά βλέπει τώρα την μάχη από το καλύτερο σημείο περνώντας την γραμμή τερματισμού τρίτος.

Στην καρό σημαία βγαίνει από το slipstreaming ο Bastianini και είναι πλέον Ducati vs Ducati καθώς περνούν σχεδόν ταυτόχρονα την γραμμή τερματισμού, μόλις με 0,034 δευτερόλεπτα διαφοράς!

Αν δεν έπεφτε ο Miller και απλά τον είχαν προσπεράσει, διότι θα τον είχαν προσπεράσει, η απόσταση από τον Quartararo θα ήταν ακόμη πιο μικρή.

Ο Bagnaia γίνεται ο πρώτος αναβάτης στην ιστορία της Ducati που κάνει τέσσερις νίκες στην σειρά και με αυτό το σερί απέχει πλέον 30 πόντους από τον Quartararo. Η Ducati όμως οδεύει προς μαθηματικό κλείδωμα στο πρωτάθλημα κατασκευαστών ακόμη και στον επόμενο αγώνα. Το κοινό παραβλέπει συχνά αυτό το πρωτάθλημα και επικεντρώνεται στους αναβάτες, όμως μπορεί κανείς να έχει με νούμερα τις αποστάσεις των κατασκευαστών στα MotoGP και αυτό γίνεται με το δικό τους πρωτάθλημα που όπως φαίνεται θα κριθεί πολύ νωρίτερα…

 

Αποτελέσματα αγώνα Sana Marino GP στο Misano:
1
63FrancescoBagnaia
Ducati
41'43.1990
2
23EneaBastianini
Ducati
+0.034
3
12MaverickViñales
Aprilia
+4.212
4
10LucaMarini
Ducati
+5.283
5
20FabioQuartararo
Yamaha
+5.771
6
41AleixEspargaro
Aprilia
+10.230
7
42AlexRins
Suzuki
+12.496
8
33BradBinder
KTM
+14.661
9
89JorgeMartin
Ducati
+17.732
10
73AlexMarquez
Honda
+21.986
11
88MiguelOliveira
KTM
+23.685
12
4AndreaDovizioso
Yamaha
+29.276
13
25RaulFernandez
KTM
+30.433
14
6StefanBradl
Honda
+31.768
15
30TakaakiNakagami
Honda
+32.547
16
40DarrynBinder
Yamaha
+41.857
17
72MarcoBezzecchi
Ducati
+50.559
18
43JackMiller
Ducati
+53.371
19
87RemyGardner
KTM
+56.613
20
49FabioDi Giannantonio
Ducati
+57.304
21
KazukiWatanabe
Suzuki
1 laps
 
44PolEspargaro
Honda
 
 
5JohannZarco
Ducati
 
 
51MichelePirro
Ducati
 
 
21FrancoMorbidelli
Yamaha
 

 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.