Ο Maverick Vinales Με το Aprilia ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη στις πρώτες ελεύθερες δοκιμές για το GP του MIsano, καθώς ο Ισπανός κατάφερε να γράψει τον ταχύτερο χρόνο σε δύσκολες συνθήκες από πλευράς καιρού.
Το ξεκίνημα του αγωνιστικού τριημέρου ήταν ονειρικό για την Aprilia, καθώς ο δεύτερος ταχύτερος χρόνος ήταν κι αυτός με μοτοσυκλέτα του ιταλικού εργοστασίου με τον Aleix Espargaro να συνεχίζει το σερί των καλών αποτελεσμάτων. Γρήγορα όμως, ο Marc Marquez έγραψε καλύτερο γύρο από τα δύο Aprilia, αλλά ο Vinales δεν άφησε αναπάντητη την πρόκληση και πέρασε ξανά μπροστά στον σχετικό πίνακα. Ο έτερος αναβάτης που εκτός από τον Vinales κατάφερε να γράψει χρόνο κάτω από το 1:33, ήταν ο νικητής του προηγούμενου αγώνα Francesco Bagnaia ο οποίος μάλιστα πέρασε επικεφαλής. Πολύ γρήγορα τον ακολούθησε ο team mate του Jack Miller, αλλά ο Vinales για άλλη μια φορά δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Ο Ισπανός συνέχισε να κατεβάζει χρόνους μετά από συνεχόμενους γύρους με τα ίδια ελαστικά πλησιάζοντας τον χρόνο του Bagnaia, αλλά ο Mir με το Suzuki ήταν αυτός που έγραψε τον ταχύτερο χρόνο.
Χρειάστηκε όμως μόλις ένας γύρος για να ξαναπάρει ο Vinales τα σκήπτρα την στιγμή που οι καιρικές συνθήκες άλλαξαν δραματικά στο Misano, με την δυνατή βροχή να δυσκολεύει τους αναβάτες και ελάχιστους από αυτούς –όπως ο Marquez και ο Rins- να μένουν στην πίστα μέχρι την πτώση της καρό σημαίας.
Στα δεύτερα ελεύθερα δοκιμαστικά η πίστα ήταν βρεγμένη στην αρχή, γεγονός που οδήγησε και στις εξόδους των Rossi και Miller στην όγδοη και πρώτη στροφή της πίστας αντίστοιχα, χωρίς πτώσεις ευτυχώς, σε αντίθεση με τον Bastianini που έπεσε στην πρώτη στροφή χάνοντας το μπροστινό του Ducati στα φρένα.
Οι πρώτοι γρήγοροι γύροι έγιναν από τον Iker Lecuona με το ΚΤΜ της Tech3, με τον Marc Marquez όμως να γράφει πιο γρήγορο χρόνο σε πολύ μικρό διάστημα. Όσο περνούσε η ώρα οι χρόνοι έπεφταν, με τους αναβάτες της Ducati, Miller και Zarco να απειλούν τους χρόνους των Lecuona και Marquez. Οι δυο τους άλλαξαν μεταξύ τους πολλές φορές την πρωτοπορία στον πίνακα των χρόνων, ενώ στον ρυθμό τους μπήκε και το τρίτο Ducati του Bagnaia. Ο Ιταλός μάλιστα κατάφερε να γράψει ταχύτερο χρόνο από τον Zarco με το 1-2-3 της Ducati να παραμένει ως το τέλος των δοκιμαστικών, αλλά με διαφορετική σειρά, αφού ο Zarco ήταν τελικά ο ταχύτερος όλων, ο Bagnaia δεύτερος και ο Miller τρίτος. Την πρώτη πεντάδα των χρόνων συμπλήρωσαν οι Mir και Marquez, ενώ ο χρόνος του Vinales από τα FP1 δεν καταρρίφθηκε.
MotoGP: Στα 850 κυβικά η κυριαρχία των V4 θα αμφισβητηθεί ξανά, όπως παλιά!
Αντίθετα με την εξέλιξη έως σήμερα όπου έπεσε ακόμη και το κάστρο της Yamaha
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
16/12/2025
Ο πρώην test rider της Suzuki, Sylvain Guintoli, εξηγεί γιατί τα MotoGP οδηγήθηκαν στη κυριαρχία των V4 κινητήρων, αλλά και γιατί το πλεονέκτημα αυτό ίσως να μην είναι δεδομένο στην εποχή των 850cc.
Για πρώτη φορά από την αρχή της τετράχρονης εποχής τους, το 2002, τα MotoGP θα έχουν από την σεζόν του 2026 μοτοσυκλέτες αποκλειστικά με V4 κινητήρες, τώρα που έπεσε και το κάστρο της Yamaha.
Στις περισσότερες από τις 24 σεζόν που πέρασαν από την κατάργηση των δίχρονων 500cc, ο ανταγωνισμός μεταξύ V και Inline κινητήρων ήταν σχετικά ισορροπημένος.
Σε επίπεδο τίτλων αναβατών, 14 έχουν κατακτηθεί από V-κινητήρες, δύο με τον V5 της Honda. Ενώ οι υπόλοιποι δώδεκα με V4 των Honda και Ducati.
Οι εν σειρά κινητήρες μετρούν δέκα παγκόσμια πρωταθλήματα, εννέα από την Yamaha και ένα από την Suzuki, όταν ο Joan Mir κατέκτησε τον τίτλο το 2020.
Ο Fabio Quartararo χάρισε στη Yamaha τον πιο πρόσφατο τίτλο της το 2021, πριν η Suzuki αποχωρήσει με στυλ, κερδίζοντας δύο από τους τρεις τελευταίους αγώνες της το 2022. Αυτές έμελλε να είναι και οι τελευταίες νίκες εν σειρά κινητήρων, μέχρι νεοτέρας, με τη Yamaha να επιβεβαιώνει ότι από το 2026 θα περάσει και εκείνη σε V4, ακολουθώντας τις Ducati, Aprilia, KTM και Honda.
Η ίδια η ιστορία της Suzuki στο MotoGP δείχνει πόσο δραστικά έχει αλλάξει το τοπίο. Η ιαπωνική εταιρεία είχε δυσκολευτεί στο παρελθόν με τον V4 GSV-R, πριν επιστρέψει το 2015 με τετρακύλινδρο εν σειρά κινητήρα.
Καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της GSX-RR που κατέκτησε τίτλο έπαιξε ο πρώην αναβάτης του MotoGP και πρωταθλητής WorldSBK, Sylvain Guintoli, ως εργοστασιακός δοκιμαστής και με wild-card συμμετοχές.
"Η Suzuki έτρεχε με V4 πριν από πολλά χρόνια, αλλά όταν επέστρεψε, επέλεξε εν σειρά διάταξη, την περίοδο που ήμουν κι εγώ εκεί", δήλωσε ο Guintoli που πλέον εκτελεί χρέη σχολιαστή MotoGP ενώ ακόμα αγωνίζεται στην κατηγορία EWC με την BMW.
"Προφανώς λειτούργησε πολύ καλά, γιατί κερδίσαμε τον τίτλο το 2020. Και μετά ο Fabio πήρε τον τίτλο το 2021. Άρα είχαμε δύο συνεχόμενους τίτλους με εν σειρά κινητήρες.
"Μετά από αυτό ξεκίνησε η κυριαρχία των V4".
Στην ερώτηση τι προκάλεσε τη στροφή προς τους V4, ο Guintoli απάντησε. "Σίγουρα η αεροδυναμική, σε συνδυασμό με την υπεροχή σε ίππους του V4. Τους χρειάζεσαι αυτούς τους ίππους, γιατί έχεις όλη αυτή την αντίσταση από τα φτερά και τις αεροδυναμικές συσκευές στις ευθείες.
"Με τις συσκευές ρύθμισης ύψους, οι μοτοσυκλέτες είναι πλέον πιο “drag”, κάτι που βοηθά στο να περάσει όλη αυτή η δύναμη στο έδαφος."
"Όταν χαμηλώνεις την ανάρτηση πίσω σύστημα και μάλιστα αυτό μπορείς να το κάνεις δυναμικά, μέσα στην στροφή, τότε έχεις μεγαλύτερες δυνατότητες από αυτές που υπήρχαν παλαιότερα για να χρησιμοποιήσεις την ισχύ. Πάντα σε σχέση με μια συμβατική αγωνιστική μοτοσυκλέτα, όπου ο μόνος τρόπος που έχεις να ελέγξεις την δύναμη, είναι απλά να περιορίζεις το άνοιγμα της γκαζιέρας μέχρι να μπεις ουσιαστικά στην τέταρτη σχέση."
"Η αεροδυναμική, οι συσκευές ρύθμισης ύψους και η συνολική πρόσφυση μαζί με την συμβολή των ηλεκτρονικών, επέτρεψαν τις μοτοσυκλέτες να γίνουν πιο αποδοτικές, και στους αναβάτες να χρησιμοποιούν περισσότερη ισχύ από ποτέ. Νομίζω ότι εκεί βρίσκεται αυτό το μικρό πλεονέκτημα του V4".
Σύμφωνα με τον Guintoli, το πλεονέκτημα αυτό γίνεται ακόμη πιο εμφανές όταν πέφτει η πρόσφυση των ελαστικών στη διάρκεια του αγώνα.
"Σε συνθήκες αγώνα, όταν μειώνεται η πρόσφυση, δεν μπορείς να διατηρήσεις την ίδια ταχύτητα στη στροφή", εξηγεί.
"Με έναν V4 όμως μπορείς να φρενάρεις και να στρίψεις πιο γρήγορα στην κορυφή της στροφής και μετά να χρησιμοποιήσεις όλη τη δύναμη μόλις σηκώσεις τη μοτοσυκλέτα.”
"Έτσι χάνεις λιγότερο χρόνο σε σχέση με το να προσπαθείς να διατηρήσεις την ταχύτητα μέσα στη στροφή, που είναι το δυνατό σημείο ενός εν σειρά.
"Γι’ αυτό, κατά τη γνώμη μου, τα πράγματα πήγαν προς τα εκεί… Αλλά δεν είναι δεδομένο ότι αυτό θα ισχύει και με τους νέους κανονισμούς του 2027!".
Με το MotoGP να περνά στα 850cc από το 2027, να καταργεί τις συσκευές ρύθμισης ύψους και να αλλάζει σε ελαστικά Pirelli, το σημερινό πλεονέκτημα του V4, που βασίζεται στη μέγιστη αξιοποίηση του πίσω Michelin, μπορεί να εξαφανιστεί.
"Θα δούμε, αλλά το 2027 θα έχουμε πιο ‘φυσικές’ μοτοσυκλέτες, χωρίς συσκευές ρύθμισης ύψους, με λιγότερη αεροδυναμική. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα."
"Ίσως ένας Ι4 να μην είναι κακή ιδέα!".
Δεν είναι τυχαίο ότι Kawasaki, Yamaha και BMW με κινητήρες εν σειρά έχουν κατακτήσει τέσσερις από τους έξι τελευταίους τίτλους στο WorldSBK με ελαστικά Pirelli.
Ωστόσο, με τόση γνώση και δεδομένα πλέον χτισμένα γύρω από τον V4, και ακόμη και τη Yamaha να αλλάζει φιλοσοφία αναζητώντας περισσότερη πρόσφυση πίσω, κανένας κατασκευαστής των MotoGP δεν δείχνει προς το παρόν διατεθειμένος να εξετάσει σοβαρά έναν Ι4 κινητήρα. Το αντίθετο μάλιστα, η Yamaha καίει την σεζόν που έρχεται ως προετοιμασία για να χτίσει εμπειρία με την διάταξη, ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζει τον Toprak.
