MotoGP: Ο Hugh Anderson μπήκε στο Hall of Fame και έγινε MotoGP Legend

Τέσσερις Παγκόσμιοι Τίτλοι στις μικρές κατηγορίες τη δεκαετία του 1960
Από το

motomag

11/10/2022

Το Σάββατο 8/10/2022 , ο τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP τη δεκαετία του 1960 στις κατηγορίες 50 και 125 κυβικών εκατοστών, Hugh Anderson, εισήχθη στο MotoGP Hall of Fame.

Σε μία τελετή που έγινε στην πίστα Hampton Downs Circuit στη Νέα Ζηλανδία, απονεμήθηκε στον Hugh Anderson η τιμητική πλακέτα για την είσοδο του στο Hall of Fame.

Μέσω video ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta καλωσόρισε τον Hugh Anderson στη λίστα του MotoGP Hall of Fame. Στην ομιλία του έκανε λόγο και στον, πρόσφατα εκλιπόντα, Phil Read, ενώ τόνισε τη σημαντικότητα των αναβατών που η καριέρα τους βοήθησε το MotoGP να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο.

Ο Hugh Robertson Anderson, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1936. Μεγάλωσε στο Huntly, στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόληση του με το rugby, παίζοντας στην Rugby League με την ομάδα Huntly United. Συναθλητής του υπήρξε ο μετέπειτα οδηγός αγώνων ταχύτητας με μοτοσυκλέτα, Ginger Molloy.

Η πρώτη του επαφή με μοτοσυκλέτα ήταν στην ηλικία των 9 ετών στη φάρμα που διατηρούσε η μητέρα του. Στην ηλικία των 17 έτρεξε για πρώτη φορά αγώνες motocross, με αυτοσχέδια μοτοσυκλέτα. Κατάφερε να κερδίσει κάθε αγώνα που έτρεξε εκείνη τη χρονιά.

Οι νίκες αυτές τον οδήγησαν στους αγώνες ταχύτητας. Το 1960 είχε την πρώτη του επαφή με τα GP στα 350 και 500 κ.εκ. Την ίδια χρονιά, με τη μοτοσυκλέτα των 350 κ.εκ. είχε το πρώτο του βάθρο, στον αγώνα Isle of Man TT, οπού και ήταν συνολικά δύο φορές νικητής της διαδρομής το 1963 και 1964 στα 125 και 50 κυβικά αντίστοιχα.

Το 1962 είχε την πρώτη του επαφή με τις κατηγορίες των 50 και 125 κυβικών, με την ομάδα της Suzuki, καταφέρνοντας να διεκδικήσει πρώτες θέσεις και στις δύο κατηγορίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που ο Anderson πήρε τους 2 πρώτους Παγκόσμιους Τίτλους του, στα 50 και στα 125 κυβικά, ενώ το 1964 κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο στα 50 κυβικά ενώ ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα στην τρίτη θέση στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ακριβώς την ανάποδη σειρά ακολούθησε το 1965, κατακτώντας τον τίτλο στα 125 κυβικά, και τερματίζοντας τρίτος στα 50 κυβικά.

Τον Οκτώβριο του 1966, έδωσε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του στα GP, στο ιαπωνικό Grand Prix του Fisco, κλείνοντας την καριέρα του με την ομάδα που ξεκίνησε. Μία καριέρα που αποτελείται από 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 25 νίκες Grand Prix και και 48 βάθρα, σε ένα διάστημα έξι ετών.

Εκτός από τους τίτλους στα GP, ο Anderson, έχει στεφθεί 19 φορές πρωταθλητής στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας.

Το 1994, ο Anderson, διορίστηκε ως μέλος του Τάγματος των Ιπποτών (MBE), για την προσφορά του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ το 1995, εισήχθη στο Sports Hall of Fame της Νέας Ζηλανδίας και το 2014 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Being There”.

Με την είσοδο του στο MotoGP Hall of Fame, o Anderson, εντάσσεται στον κατάλογο των ελίτ αθλητών του αθλήματος μαζί με τους: Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Kenny Roberts Jr, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, Jorge Martinez, Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Max Biaggi, Luigi Taveri και Nicky Hayden.

MotoGP: Ducati & Pecco Bagnaia: "Ποτέ δεν ήμουν τόσο χαρούμενος με την 9η θέση!" Βλέπει φως στο τούνελ ο Ιταλός

Αισιόδοξος μετά από καιρό δείχνει να είναι ο αναβάτης της Ducati
pecco
Από τον

Παύλο Καρατζά

25/8/2025

Ο εργοστασιακός αναβάτης της Ducati τερμάτισε στην 9η θέση και 15 δευτερόλεπτα πίσω από τον πρωτοπόρο και teammate του Marc Marquez, όμως δηλώνει αισιόδοξος για το μέλλον.

Το πρώτο μήνυμα αισιοδοξίας μέτα από πολύ καιρό έδωσε ο Pecco Bagnaia στην ιταλική τηλεόραση δηλώνοντας πως ποτέ δεν ήταν τόσο χαρούμενος για μια ένατη θέση ενώ όπως είπε χαρακτηριστικά αρχίζει να διαφαίνεται μια πιθανή λύση στα προβλήματα. Αναλυτικά δήλωσε:

“Ποτέ δεν ήμουν ευχαριστημένος με μια ένατη θέση, αλλά σήμερα... δεν είμαι ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα, αλλά η αίσθηση ήταν καλή, κατάφερα να πιέσω, κατάφερα να φρενάρω δυνατά και ήταν ωραίο να μπορώ να αποφασίσω τις γραμμές που θα ακολουθήσω. Είναι κάτι που από την αρχή της χρονιάς δεν κατάφερα ποτέ, και είναι ωραίο. Είμαι ευχαριστημένος. Δυστυχώς, όταν κάνεις τόσο μεγάλες αλλαγές, δεν είναι εύκολο να βρεις σταθερότητα, όχι ότι την είχα πριν, αλλά έκανα δύο λάθη, δυστυχώς, ένα στη στροφή 15 και ένα στον τελευταίο γύρο στη στροφή 5, τα οποία όμως, τελικά, είναι φυσιολογικά, είναι μέρος μιας διαδικασίας αλλαγής που σίγουρα θα μας οδηγήσει σε καλύτερα αποτελέσματα, γιατί σήμερα επιτέλους οδήγησα τη μοτοσυκλέτα”

Ο Bagnaia είπε επίσης πως οι αλλαγές ήταν πολλές και αφορούσαν διαφορετικά κομμάτια της μοτοσυκλέτας και πως κέρδισε εκατοστά, οπότε είναι σημαντικές. Γύρο με το γύρο ένιωθε καλύτερα πάνω στην μοτοσυκλέτα και ειδικότερα προς το τέλος του αγώνα και ήταν ένας καλός αγώνα από άποψη απόδοσης.

Μετά τον σύντομο αγώνα sprint έγινε η πρώτη αλλαγή και κατάλαβε αμέσως πως ήταν στον σωστό δρόμο και αυτό το Σαββατοκύριακο δείχνει πως είναι πρώτο σημάδι ανάκαμψης. Δήλωσε μάλιστα πως είχε φτάσει στο ναδίρ και αυτό έπεξε βασικό ρόλο στην πορεία της εξέλιξης και των αλλαγών που δοκίμασε και τώρα είναι πεπεισμένος ότι με αυτές τις ρυθμίσεις θα είναι δυνατότερος στην συνέχεια του πρωταθλήματος.

Χαρακτηριστικό είναι πως στην ερώτηση, γιατί δεν έκανε αυτές τις μικρές αλλαγές νωρίτερα, απάντησε πως όταν είσαι τρίτος - τέταρτος έχεις στο μυαλό σου αυτές τις αλλαγές που μπορεί να βοηθήσουν αλλά μπορεί να σε στείλουν και πιο κάτω σε χρόνους και δεν δοκιμάζεις, "ενώ τώρα που ποτέ δεν ήμουν τόσο πίσω σε ρυθμό ήταν όχι μόνο ευκαιρία, αλλά το αντίθετο, σημαντικό να δοκιμάσεις οτιδήποτε μπορεί να φέρει την αλλαγή".

Σημείωσε επίσης πως ποτέ δεν ήταν χαρούμενος με μία ένατη θέση ή μάλλον πως χάρηκε εξίσου με την ένατη θέση στον Ουγγαρία, όσο και στην Βαλένθια το 2022, ενώ χαρακτήρισε την ημέρα του Sprint την πιο δύσκολη στιγμή του με την Ducati, μόλις με μία ημέρα διαφορά!