MotoGP: Ο Hugh Anderson μπήκε στο Hall of Fame και έγινε MotoGP Legend

Τέσσερις Παγκόσμιοι Τίτλοι στις μικρές κατηγορίες τη δεκαετία του 1960
Από το

motomag

11/10/2022

Το Σάββατο 8/10/2022 , ο τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP τη δεκαετία του 1960 στις κατηγορίες 50 και 125 κυβικών εκατοστών, Hugh Anderson, εισήχθη στο MotoGP Hall of Fame.

Σε μία τελετή που έγινε στην πίστα Hampton Downs Circuit στη Νέα Ζηλανδία, απονεμήθηκε στον Hugh Anderson η τιμητική πλακέτα για την είσοδο του στο Hall of Fame.

Μέσω video ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta καλωσόρισε τον Hugh Anderson στη λίστα του MotoGP Hall of Fame. Στην ομιλία του έκανε λόγο και στον, πρόσφατα εκλιπόντα, Phil Read, ενώ τόνισε τη σημαντικότητα των αναβατών που η καριέρα τους βοήθησε το MotoGP να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο.

Ο Hugh Robertson Anderson, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1936. Μεγάλωσε στο Huntly, στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόληση του με το rugby, παίζοντας στην Rugby League με την ομάδα Huntly United. Συναθλητής του υπήρξε ο μετέπειτα οδηγός αγώνων ταχύτητας με μοτοσυκλέτα, Ginger Molloy.

Η πρώτη του επαφή με μοτοσυκλέτα ήταν στην ηλικία των 9 ετών στη φάρμα που διατηρούσε η μητέρα του. Στην ηλικία των 17 έτρεξε για πρώτη φορά αγώνες motocross, με αυτοσχέδια μοτοσυκλέτα. Κατάφερε να κερδίσει κάθε αγώνα που έτρεξε εκείνη τη χρονιά.

Οι νίκες αυτές τον οδήγησαν στους αγώνες ταχύτητας. Το 1960 είχε την πρώτη του επαφή με τα GP στα 350 και 500 κ.εκ. Την ίδια χρονιά, με τη μοτοσυκλέτα των 350 κ.εκ. είχε το πρώτο του βάθρο, στον αγώνα Isle of Man TT, οπού και ήταν συνολικά δύο φορές νικητής της διαδρομής το 1963 και 1964 στα 125 και 50 κυβικά αντίστοιχα.

Το 1962 είχε την πρώτη του επαφή με τις κατηγορίες των 50 και 125 κυβικών, με την ομάδα της Suzuki, καταφέρνοντας να διεκδικήσει πρώτες θέσεις και στις δύο κατηγορίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που ο Anderson πήρε τους 2 πρώτους Παγκόσμιους Τίτλους του, στα 50 και στα 125 κυβικά, ενώ το 1964 κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο στα 50 κυβικά ενώ ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα στην τρίτη θέση στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ακριβώς την ανάποδη σειρά ακολούθησε το 1965, κατακτώντας τον τίτλο στα 125 κυβικά, και τερματίζοντας τρίτος στα 50 κυβικά.

Τον Οκτώβριο του 1966, έδωσε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του στα GP, στο ιαπωνικό Grand Prix του Fisco, κλείνοντας την καριέρα του με την ομάδα που ξεκίνησε. Μία καριέρα που αποτελείται από 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 25 νίκες Grand Prix και και 48 βάθρα, σε ένα διάστημα έξι ετών.

Εκτός από τους τίτλους στα GP, ο Anderson, έχει στεφθεί 19 φορές πρωταθλητής στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας.

Το 1994, ο Anderson, διορίστηκε ως μέλος του Τάγματος των Ιπποτών (MBE), για την προσφορά του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ το 1995, εισήχθη στο Sports Hall of Fame της Νέας Ζηλανδίας και το 2014 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Being There”.

Με την είσοδο του στο MotoGP Hall of Fame, o Anderson, εντάσσεται στον κατάλογο των ελίτ αθλητών του αθλήματος μαζί με τους: Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Kenny Roberts Jr, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, Jorge Martinez, Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Max Biaggi, Luigi Taveri και Nicky Hayden.

MotoGP 2025, 11ος γύρος Brno, Practice - Εύκολα πρώτος ο M.Marquez

Johann Zarco και Fabio Quartararo πίσω του - 5ος ο Jorge Martin
MotoGP 2025 Brno
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

18/7/2025

Σε μια πίστα που στέγνωνε σταδιακά ο M.Marquez που έχει και το απόλυτο ρεκόρ γύρου στο Brno έκανε εύκολα τον καλύτερο χρόνο στα χρονομετρημένα δοκιμαστικά έχοντας πίσω του τους Johann Zarco και Fabio Quartararo.

Η βροχή έπεφτε με τους κουβάδες στα χρονομετρημένα δοκιμαστικά στο Brno με αποτέλεσμα να βγει κόκκινη σημαία στην προσπάθεια των αναβατών της Moto2 με το νερό να έχει μετατρέψει σε λίμνη τη φρεσκοστρωμένη πίστα.

Η βροχή συνέχισε να πέφτει με φούρια και πριν από την έναρξη των χρονομετρημένων του MotoGP που καθυστέρησαν να ξεκινήσουν καθώς το νερό είχε στρογγυλοκαθίσει στην πίστα. 

Με τη βροχή να υποχωρεί οι χρόνοι ξεκίνησαν από το 2:16 και δέκα λεπτά μετά την έναρξη ο Jorge Martin, που έδειχνε διάθεση να πιέσει, σε αντίθεση με το πρωί, έκανε τον καλύτερο χρόνο για να χάσει ωστόσο την πρωτιά αμέσως από τον Bezzecchi και έπειτα διαδοχικά από τους Μ.Marquez και Quartararo με 2:06.159, με την αγωνιστική γραμμή να στεγνώνει.

Έχοντας τον καλύτερο χρόνο ο Bezzecchi "χτύπησε" μια λιμνούλα και έπεσε χωρίς ωστόσο να πάθει κάτι με 45 περίπου λεπτά να απομένουν για τη λήξη, ενώ πέντε λεπτά αργότερα ο καλύτερος χρόνος πήγε στον Quartararo με 2:05.237. Κάπου εκεί και με την πίστα να στεγνώνει άρχισε να ξυπνάει και ο M.Marquez, ο πρώτος που έριξε τον χρόνο κάτω κάτω από το 2:05, πολύ κάτω, με 2:04.412, 7,5 δέκατα μπροστά από τον Quartararo, τον μοναδικό που βρισκόταν στο ίδιο δευτερόλεπτο με τον εργοστασιακό αναβάτη της Ducati σε εκείνο το σημείο.

Με το πέρασμα του πρώτου 30λεπτου ο Jack Miller ήταν εκείνος που προσπάθησε να αγγίζει τον χρόνο του M.Marquez που παρέμενε πρώτος, με τον Αυστραλό να ανεβαίνει στη δεύτερη θέση με 6,5 δέκατα διαφορά και τους Quartararto, Mir, Bezzecchi πίσω του και τον Bagnaia στην 6η θέση 1,3 δλ. πίσω. Ο Martin, μένοντας εκτός 10άδας, ανέβασε και αυτός ρυθμό και "εκτόξευσε" τον εαυτό του στη δεύτερη θέση, ενώ έπειτα πήρε στο κατόπι τον M.Marquez προσπαθώντας να τον ακολουθήσει με 24 λεπτά να απομένουν.
Η αγωνιστική γραμμή στέγνωνε όλο και περισσότερο και ο Johann Jarco, που διαπρέπει σε αυτές τις συνθήκες, κατάφερε να σπάσει επιτέλους τον χρόνο του Marquez, μόνο και μόνο για να δει τον Ισπανό να παίρνει και πάλι τα πρωτεία κατεβαίνοντας ως μόνος πρώτος κάτω από το 2:04. Πίσω από τον Zarco ήταν ο Quartararo με λιγότερο από ένα δέκατο διαφορά με τις συνθήκες να ευνοούν τους δύο Γάλλους και τον Martin στην 4η θέση μπροστά από τον ομόσταυλό του Bezzecchi.

Ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής πάλεψε μέχρι τέλους με τον Bez και τελικά βρέθηκε πίσω του στο τέλος. Η βροχή μάλλον ευνόησε τον Martin στο "ντεμπούτο" του καθώς δεν χρειάστηκε να πιέσει τη μοτοσυκλέτα στο όριο για να πετύχει κάποιο χρόνο και αυτό καλό θα κάνει στην αυτοπεποίθησή του για τη συνέχεια του γύρου στην Τσεχία.

Την ίδια στιγμή ο Franscesco Bargnaia παρέπαιε στη 12η θέση, ενώ ο Fermin Aldeguer, στην πρώτη του εμφάνιση στο Brno βρισκόταν εντός 10άδας με λιγότερα από 20 λεπτά να απομένουν. Ήδη φαινόταν ότι τα βρόχινα ελαστικά δεν μπορούσαν να προσφέρουν κάτι παραπάνω, μάλλον το αντίθετο, με τους χρόνους να μην βελτιώνονται επί της ουσίας και την αγωνιστική γραμμή να γίνεται όλο και πιο φανερά στεγνή. 

Ωστόσο με μπόλικη υγρασία σε κάποια σημεία της πίστας κανείς αναβάτης δεν πήρε το ρίσκο να βάλει σλικ και έτσι ο M.Marquez, ακόμη πιο εύκολα ίσως από το αναμενόμενο, κράτησε την πρώτη θέση. Πίσω του παρέμειναν οι Zarco και Quartararo, επίσης χωρίς να βελτιώσουν τον χρόνο τους, με την 4η θέση να πηγαίνει στον Bezzecchi που κατάφερε τελικά να περάσει τον Martin περίπου τρία λεπτά πριν το τέλος. 

Jack Miller, Joan Mir και Enea Bastianini ακολούθησαν, με τον Pedro Acosta στην 9 θέση και τον εξαιρετικό στην πρώτη του εμφάνιση στην Τσεχία Aldeguer να κλείνει την πρώτη 10άδα.

Αυτός που την πλήρωσε με την κατάσταση της πίστας ήταν ο Bagnaia που έμεινε εκτός 10άδας με το 13ο χρόνο των χρονομετρημένων και παραλίγο να συμβεί το ίδιο και με τον Α.Marquez. Ο Ισπανός είχε πτώση επτά λεπτά πριν το τέλος και ενώ βρισκόταν στην 11η θέση. Τελικά κατάφερε να φτάσει στα paddock και να ανέβει στην εφεδρική μοτοσυκλέτα εγκαίρως κάνοντας έπειτα έναν εξαιρετικό γύρο για την 9η θέση. Αυτός και ο αδερφός του είναι οι μοναδικοί δύο φέτος που έχουν προκριθεί απευθείας στο Q2 σε όλους τους αγώνες, με τον Α.Marquez να αφήνει εκτός 10άδας τον εξαιρετικό στην πρώτη του εμφάνιση στην Τσεχία Aldeguer στο τέλος.

Να σημειωθεί ότι απόλυτο ρεκόρ γύρου το έχει ο N.Marquez από το 2016 με 1:54.596, έναν χρόνο που παραλίγο να σπάσει στα πρωινά ελεύθερα δοκιμαστικά και αυτό δεν αποκλείεται να γίνει αύριο.