MotoGP: Ο Hugh Anderson μπήκε στο Hall of Fame και έγινε MotoGP Legend

Τέσσερις Παγκόσμιοι Τίτλοι στις μικρές κατηγορίες τη δεκαετία του 1960
Από το

motomag

11/10/2022

Το Σάββατο 8/10/2022 , ο τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP τη δεκαετία του 1960 στις κατηγορίες 50 και 125 κυβικών εκατοστών, Hugh Anderson, εισήχθη στο MotoGP Hall of Fame.

Σε μία τελετή που έγινε στην πίστα Hampton Downs Circuit στη Νέα Ζηλανδία, απονεμήθηκε στον Hugh Anderson η τιμητική πλακέτα για την είσοδο του στο Hall of Fame.

Μέσω video ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta καλωσόρισε τον Hugh Anderson στη λίστα του MotoGP Hall of Fame. Στην ομιλία του έκανε λόγο και στον, πρόσφατα εκλιπόντα, Phil Read, ενώ τόνισε τη σημαντικότητα των αναβατών που η καριέρα τους βοήθησε το MotoGP να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο.

Ο Hugh Robertson Anderson, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1936. Μεγάλωσε στο Huntly, στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόληση του με το rugby, παίζοντας στην Rugby League με την ομάδα Huntly United. Συναθλητής του υπήρξε ο μετέπειτα οδηγός αγώνων ταχύτητας με μοτοσυκλέτα, Ginger Molloy.

Η πρώτη του επαφή με μοτοσυκλέτα ήταν στην ηλικία των 9 ετών στη φάρμα που διατηρούσε η μητέρα του. Στην ηλικία των 17 έτρεξε για πρώτη φορά αγώνες motocross, με αυτοσχέδια μοτοσυκλέτα. Κατάφερε να κερδίσει κάθε αγώνα που έτρεξε εκείνη τη χρονιά.

Οι νίκες αυτές τον οδήγησαν στους αγώνες ταχύτητας. Το 1960 είχε την πρώτη του επαφή με τα GP στα 350 και 500 κ.εκ. Την ίδια χρονιά, με τη μοτοσυκλέτα των 350 κ.εκ. είχε το πρώτο του βάθρο, στον αγώνα Isle of Man TT, οπού και ήταν συνολικά δύο φορές νικητής της διαδρομής το 1963 και 1964 στα 125 και 50 κυβικά αντίστοιχα.

Το 1962 είχε την πρώτη του επαφή με τις κατηγορίες των 50 και 125 κυβικών, με την ομάδα της Suzuki, καταφέρνοντας να διεκδικήσει πρώτες θέσεις και στις δύο κατηγορίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που ο Anderson πήρε τους 2 πρώτους Παγκόσμιους Τίτλους του, στα 50 και στα 125 κυβικά, ενώ το 1964 κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο στα 50 κυβικά ενώ ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα στην τρίτη θέση στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ακριβώς την ανάποδη σειρά ακολούθησε το 1965, κατακτώντας τον τίτλο στα 125 κυβικά, και τερματίζοντας τρίτος στα 50 κυβικά.

Τον Οκτώβριο του 1966, έδωσε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του στα GP, στο ιαπωνικό Grand Prix του Fisco, κλείνοντας την καριέρα του με την ομάδα που ξεκίνησε. Μία καριέρα που αποτελείται από 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 25 νίκες Grand Prix και και 48 βάθρα, σε ένα διάστημα έξι ετών.

Εκτός από τους τίτλους στα GP, ο Anderson, έχει στεφθεί 19 φορές πρωταθλητής στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας.

Το 1994, ο Anderson, διορίστηκε ως μέλος του Τάγματος των Ιπποτών (MBE), για την προσφορά του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ το 1995, εισήχθη στο Sports Hall of Fame της Νέας Ζηλανδίας και το 2014 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Being There”.

Με την είσοδο του στο MotoGP Hall of Fame, o Anderson, εντάσσεται στον κατάλογο των ελίτ αθλητών του αθλήματος μαζί με τους: Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Kenny Roberts Jr, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, Jorge Martinez, Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Max Biaggi, Luigi Taveri και Nicky Hayden.

Marc Marquez – Τύχη βουνό παραδέχτηκε ότι είχε ο Ισπανός στο βρετανικό GP

Η πτώση που ήρθε από λάθος θα μπορούσε να του είχε στοιχίσει ακριβά
Marc MArquez MotoGP 2025 Sliverstone τύχη
Από το

motomag

26/5/2025

Η κόκκινη σημαία στον δεύτερο γύρο του Βρετανικού MotoGP, έπειτα από πτώση του Marc Marquez, του επέτρεψε να επανεκκινήσει τον αγώνα και ο αναβάτης της Ducati Lenovo χαρακτήρισε τον εαυτό του τον πιο τυχερό αναβάτη στο Silverstone.

Η εκκίνηση του Marquez στον πρώτο αγώνα ήταν εξαιρετική. Πήρε γρήγορα το προβάδισμα μετά την πτώση του αδερφού του, Alex Marquez, στην πρώτη στροφή και αύξησε τη διαφορά του πάνω από ένα δευτερόλεπτο πριν τη μέση του δεύτερου γύρου, ωστόσο έπεσε στη στροφή 11.

“Σήμερα η οικογένεια Marquez ήταν η πιο τυχερή οικογένεια", δήλωσε ο Marquez στη συνέντευξη Τύπου μετά τον αγώνα στο Silverstone αναφέροντας ότι ήταν θυμωμένος με τον εαυτό του και το λάθος που έκανε στον αγώνα.

Πρόσθεσε πως το λάθος δεν ήταν παρόμοιο με αυτά που έκανε στο Austin ή στη Jerez αλλά νέο, εντελώς διαφορετικό: “Σήμερα έφταιγε ο άνεμος. Δεν έκανα κάτι περίεργο. Ίσως δεν υπολόγισα τον άνεμο σωστά. Είχα επίσης πτώση την Παρασκευή με μεσαίο μπροστινό ελαστικό και το αίσθημα δεν ήταν το καλύτερο, αλλά δεν σκέφτηκα να αγωνιστώ με μαλακό μπροστινό, λόγω του στυλ οδήγησής μου. Από τον πρώτο στον δεύτερο αγώνα, δεν θέλω να πω ότι έφταιγαν τα ελαστικά. Δεν θέλω να πω ότι έφταιγε η μοτοσυκλέτα. Δεν θέλω να πω ότι έφταιγα εγώ. Πρέπει να το αναλύσουμε.”

“Στον πρώτο αγώνα ένιωθα καλά. Στον δεύτερο αλλάξαμε μοτοσυκλέτα και ελαστικά και προερχόμουν από πτώση, οπότε ίσως ήμουν πιο σφιγμένος και η μοτοσυκλέτα έστριβε λιγότερο για αυτόν τον λόγο. Πρέπει να καταλάβω.”

Ο Marquez δήλωσε πως μετά τα πρώτα του λάθη, προσπάθησε να ελέγξει την κατάσταση, ειδικά όταν κατάλαβε τη θέση του σε σχέση με τους βασικούς του αντιπάλους στο πρωτάθλημα:

“Έκανα δεύτερο λάθος, έχασα θέσεις, μετά προσπάθησα να περιορίσω τη ζημιά. Όταν είδα ότι ήμουν μπροστά από τους Alex (Marquez) και Pecco (Bagnaia), αποφάσισα να μείνω πάνω στη μοτοσυκλέτα και να τερματίσω τον αγώνα. Για παράδειγμα, όταν έπεσα στη στροφή 11, η ριπή του ανέμου ήταν πάρα πολύ δύσκολη. Πρέπει να δουλέψω τα λάθη μου.”