MotoGP: Ο Hugh Anderson μπήκε στο Hall of Fame και έγινε MotoGP Legend

Τέσσερις Παγκόσμιοι Τίτλοι στις μικρές κατηγορίες τη δεκαετία του 1960
Από το

motomag

11/10/2022

Το Σάββατο 8/10/2022 , ο τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP τη δεκαετία του 1960 στις κατηγορίες 50 και 125 κυβικών εκατοστών, Hugh Anderson, εισήχθη στο MotoGP Hall of Fame.

Σε μία τελετή που έγινε στην πίστα Hampton Downs Circuit στη Νέα Ζηλανδία, απονεμήθηκε στον Hugh Anderson η τιμητική πλακέτα για την είσοδο του στο Hall of Fame.

Μέσω video ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta καλωσόρισε τον Hugh Anderson στη λίστα του MotoGP Hall of Fame. Στην ομιλία του έκανε λόγο και στον, πρόσφατα εκλιπόντα, Phil Read, ενώ τόνισε τη σημαντικότητα των αναβατών που η καριέρα τους βοήθησε το MotoGP να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο.

Ο Hugh Robertson Anderson, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1936. Μεγάλωσε στο Huntly, στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόληση του με το rugby, παίζοντας στην Rugby League με την ομάδα Huntly United. Συναθλητής του υπήρξε ο μετέπειτα οδηγός αγώνων ταχύτητας με μοτοσυκλέτα, Ginger Molloy.

Η πρώτη του επαφή με μοτοσυκλέτα ήταν στην ηλικία των 9 ετών στη φάρμα που διατηρούσε η μητέρα του. Στην ηλικία των 17 έτρεξε για πρώτη φορά αγώνες motocross, με αυτοσχέδια μοτοσυκλέτα. Κατάφερε να κερδίσει κάθε αγώνα που έτρεξε εκείνη τη χρονιά.

Οι νίκες αυτές τον οδήγησαν στους αγώνες ταχύτητας. Το 1960 είχε την πρώτη του επαφή με τα GP στα 350 και 500 κ.εκ. Την ίδια χρονιά, με τη μοτοσυκλέτα των 350 κ.εκ. είχε το πρώτο του βάθρο, στον αγώνα Isle of Man TT, οπού και ήταν συνολικά δύο φορές νικητής της διαδρομής το 1963 και 1964 στα 125 και 50 κυβικά αντίστοιχα.

Το 1962 είχε την πρώτη του επαφή με τις κατηγορίες των 50 και 125 κυβικών, με την ομάδα της Suzuki, καταφέρνοντας να διεκδικήσει πρώτες θέσεις και στις δύο κατηγορίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που ο Anderson πήρε τους 2 πρώτους Παγκόσμιους Τίτλους του, στα 50 και στα 125 κυβικά, ενώ το 1964 κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο στα 50 κυβικά ενώ ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα στην τρίτη θέση στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ακριβώς την ανάποδη σειρά ακολούθησε το 1965, κατακτώντας τον τίτλο στα 125 κυβικά, και τερματίζοντας τρίτος στα 50 κυβικά.

Τον Οκτώβριο του 1966, έδωσε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του στα GP, στο ιαπωνικό Grand Prix του Fisco, κλείνοντας την καριέρα του με την ομάδα που ξεκίνησε. Μία καριέρα που αποτελείται από 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 25 νίκες Grand Prix και και 48 βάθρα, σε ένα διάστημα έξι ετών.

Εκτός από τους τίτλους στα GP, ο Anderson, έχει στεφθεί 19 φορές πρωταθλητής στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας.

Το 1994, ο Anderson, διορίστηκε ως μέλος του Τάγματος των Ιπποτών (MBE), για την προσφορά του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ το 1995, εισήχθη στο Sports Hall of Fame της Νέας Ζηλανδίας και το 2014 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Being There”.

Με την είσοδο του στο MotoGP Hall of Fame, o Anderson, εντάσσεται στον κατάλογο των ελίτ αθλητών του αθλήματος μαζί με τους: Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Kenny Roberts Jr, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, Jorge Martinez, Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Max Biaggi, Luigi Taveri και Nicky Hayden.

MotoGP LeMans Sprint: Νίκη Marquez με μάχη Quartararo και πτώση Bagnaia!

Δυνατός αγώνας με έντονες στιγμές!
MotoGP LeMans Sprint: Νίκη Marquez με μάχη Quartararo και πτώση Bagnaia!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

10/5/2025

Αποζημίωση για το πολυπληθές κοινό στις κερκίδες που δεν είδε τον Quartararo να χάνει την μάχη κατευθείαν απέναντι στις Ducati αλλά να οδηγεί τους πρώτους γύρους και να προβάλει εντυπωσιακή αντίσταση έστω και για πολύ λίγο. Με την σειρά τους δημιούργησαν ένα δυναμικό κλίμα ζητωκραυγάζοντας ανταποκρινόμενοι όλοι στο θέαμα των πρώτων τουλάχιστον γύρων.

Ο Quartararo έφυγε αλάνθαστα στην εκκίνηση από την pole position και κατάφερε να μην αφήσει κανέναν να περάσει, κυρίως τον Marc Marquez που επίσης έκανε πολύ καλή εκκίνηση. Για τον υπόλοιπο γύρο ο Quartararo κατάφερε να κρατήσει και τους δύο Marquez έξι δέκατα πίσω του με τον Bagnaia να ανεβαίνει στην 4η θέση.

Δυστυχώς στον επόμενο γύρο ο Bagnaia σημείωσε πτώση στην 3η στροφή με τον ανυπόμονο Aldeguer να προωθείται έτσι χωρίς μάχη. Στους πρώτους πέντε και ο Bezzecchi πριν βγει εκτός πίστας δίνοντας την θέση στον Vinales.

Ο Acosta δεν θα τον άφηνε να απολαύσει το δώρο αυτό καθώς είχε πάρει φόρα προσπερνώντας και ανεβαίνοντας από την 12η θέση στην 6η μέσα σε τρεις γύρους. Μαζί του και ο Binder που για λίγο έχασε την συμμετοχή στην Q2 και την ευκαιρία μίας καλύτερης θέσης στη σειρά της εκκίνησης. Δυστυχώς μία πτώση στον 4ο γύρο θα άφηνε ανοικτό δρόμο για τον Zarco χωρίς μάχη.

Ο Marquez προσαρμόστηκε στρατηγικά απέναντι στον αντίπαλο που είχε μπροστά και δεν θέλησε να πιέσει από τους πρώτους γύρους. Μείωνε σταδιακά την έτσι και αλλιώς απειροελάχιστη διαφορά και περίμενε την κατάλληλη στιγμή.

Στην στροφή Dunlop ο Marquez έκανε την πρώτη επίθεση που απέκρουσε όμως ο Quartararo, χωρίς να καταφέρει το ίδιο στην αμέσως επόμενη. Από εκεί και πέρα, έχοντας υπολογίσει το περιθώριο των ελαστικών που κατάφερε να εξασφαλίσει στην αρχή, ο Marquez ανέβασε ρυθμό και άφησε πίσω του τον Quartararo για ένα δευτερόλεπτο.

Δεν θα αργούσε και ο δεύτερος Marquez να ζορίσει τον Quartararo και πράγματι δύο γύρους μετά, στον 8ο, η υπεροχή της Ducati στην ευθεία έναντι της Yamaha δεν άφησε περιθώριο.

Πίσω όμως ερχόταν ακόμη ο Aldeguer σε μία ακόμη Ducati οπότε η πιθανότητα να μην βρίσκεται στο βάθρο η Yamaha ήταν και η πλέον πιθανή.

Ο Marc Marquez έλαβε προειδοποίηση για τα όρια της πίστας, πιέζοντας χωρίς να υπάρχει λόγος καθώς ήταν ήδη 1,5 δευτερόλεπτο ταχύτερος από τον Alex, σε ένα σκηνικό που το έχουμε ξανά δει και οδήγησε στην πτώση του. Την πτώση τελικά θα την είχε ο Acosta στο τέλος του αγώνα αφήνοντας τον Vinales να έχει την 5η και τον Zarco πολύ πιο πίσω σε χρόνο, με την 6η πλέον θέση.

Στους πανηγυρισμούς ο Aldeguer δεν μπορούσε να κρύψει την χαρά του για το πρώτο του βάθρο και βγαίνοντας στην pit lane πίσω από την Ducati, δεν πρόσεξε την διαφορά ταχύτητας χαιρετώντας το πλήθος και ακούμπησε στον πίσω της τροχό, πέφτοντας με τον αγώνα να έχει τελειώσει.

Η πτώση αυτή κοστίζει αρκετά στον Bagnaia που έχει πλέον 31 βαθμούς διαφορά με τον Marc Marquez και τον Alex μόλις 2 πίσω από τον αδερφό του.

Θέση

Ν#

Αναβάτης

ΜΟΤΟ

Χρόνος

1

93

Marc Marquez

Ducati

19:49.022

2

73

Alex Marquez

Ducati

0.530

3

54

Fermin Aldeguer

Ducati

2.164

4

20

Fabio Quartararo

Yamaha

2.840

5

12

Maverick Viñales

KTM

5.285

6

5

Johann Zarco

Honda

7.939

7

49

Fabio Di Giannantonio

Ducati

8.367

8

42

Alex Rins

Yamaha

8.930

9

36

Joan Mir

Honda

9.858

10

25

Raul Fernandez

Aprilia

11.599

11

43

Jack Miller

Yamaha

12.238

12

10

Luca Marini

Honda

12.458

13

23

Enea Bastianini

KTM

12.540

14

79

Ai Ogura

Aprilia

13.610

15

21

Franco Morbidelli

Ducati

13.752

16

30

Takaaki Nakagami

Honda

15.381

17

72

Marco Bezzecchi

Aprilia

15.904

18

32

Lorenzo Savadori

Aprilia

27.507

19

37

Pedro Acosta

KTM

28.342

20

88

Miguel Oliveira

Yamaha

44.807

Χωρίς βαθμολογία

 

33

Brad Binder

KTM

07:06.162

 

63

Francesco Bagnaia

Ducati

01:35.172

 

Ετικέτες