MotoGP: O Marc Marquez στη Ducati για ακόμη δύο χρόνια!

Ο Ισπανός θα συνεχίσει να φορά τα κόκκινα
Marc_Marquez_2028
Από τον

Παύλο Καρατζά

23/6/2026

Ο Marc Marquez θα συνεχίσει να φορά τα χρώματα της ομάδας Ducati Lenovo για τα επόμενα δύο χρόνια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα MotoGP, καθώς οι δύο πλευρές ανανέωσαν τη συνεργασία τους και για τις σεζόν 2027/2028.

Η συνεργασία μεταξύ του κατασκευαστή από το  Borgo Panigale και του νυν Παγκόσμιου Πρωταθλητή ξεκίνησε στις αρχές του 2024 και συνεχίζεται, από το 2025 με την ομάδα Ducati Lenovo. Με την εργοστασιακή ομάδα ο Ισπανός πέτυχε 14 νίκες στο Sprint και 11 νίκες στο GP — 10 από τις οποίες ήταν διπλές νίκες (Sprint και GP) και επτά φορές στη σειρά — ενώ ο τίτλος των αναβατών εξασφαλίστηκε πέντε GP πριν το τέλος της σεζόν, καθώς και το ρεκόρ όλων των εποχών σε βαθμούς για έναν αναβάτη σε μία μόνο σεζόν (545 βαθμοί). Έξι χρόνια μετά τον τελευταίο του παγκόσμιο τίτλο, η επιστροφή του Marquez ήταν πρωτοφανής, κατατάσσοντάς την ανάμεσα στα μεγαλύτερα επιτεύγματα του αθλητισμού.

Το 2026, μια συμβολική χρονιά για τη Ducati καθώς γιορτάζει την εκατονταετία από την ίδρυσή της, ο Marc και η Ducati Lenovo Team συνέδεσαν ακόμη περισσότερο τις τύχες τους επιτυγχάνοντας, την ίδια ημέρα στο GP της Ουγγαρίας, το ορόσημο των 100 νικών. Ένα τριπλό 100: όπως τα χρόνια της Ducati, οι θρίαμβοι της καριέρας του Μαρκ στις διάφορες κατηγορίες (74 στο MotoGP, 16 στο Moto2 και 10 στα 125cc) και οι επιτυχίες της Ducati Factory Team στο MotoGP από το 2003.

Marc Márquez: Είμαι κόκκινος. Είμαι πραγματικά χαρούμενος για τη νέα αυτή συμφωνία με την Ducati Lenovo Team και που θα συνεχίσω να είμαι μέλος αυτής της οικογένειας. Όταν αποφάσισα να ενταχθώ στη Ducati, ήμουν πεπεισμένος ότι ήταν το πιο ανταγωνιστικό project. Πίστεψαν σε μένα και χτίσαμε μια σχέση βασισμένη στην εμπιστοσύνη και τη σκληρή δουλειά. Με αυτή την ανανέωση, επιβεβαίωσαν για άλλη μια φορά αυτή τη δέσμευση, σεβόμενοι τους χρόνους μου και προσφέροντάς μου την ηρεμία που χρειαζόμουν για να πάρω τη σωστή απόφαση. Στο πρώτο μας έτος μαζί παλέψαμε για τον τίτλο και τον κατακτήσαμε: ένα ανεκτίμητο αποτέλεσμα που επιβεβαιώνει ότι ο δρόμος που είχαμε επιλέξει ήταν ο σωστός. Συνεχίζω να αγωνίζομαι επειδή αγαπώ αυτό το άθλημα και θέλω να επιτύχω ακόμα πιο φιλόδοξους στόχους. Είμαι πεπεισμένος ότι αυτό είναι το σωστό μέρος για να το κάνω. Όσο είμαι εδώ, θα δώσω τα πάντα για να βάψω το μέλλον κόκκινο.”

Claudio Domenicali (Διευθύνων Σύμβουλος της Ducati Motor Holding):Η ανανέωση της συνεργασίας με τον Marc για τις σεζόν 2027 και 2028 αποτελεί την πιο φυσική επιλογή μετά τα απίστευτα αποτελέσματα που πετύχαμε μαζί στην πρώτη του σεζόν με τα κόκκινα χρώματα. Έφερε σε μια νικήτρια ομάδα μια νοοτροπία που είναι, αν είναι δυνατόν, ακόμη πιο αποφασιστική και ένα εξαιρετικό αγωνιστικό πνεύμα. Ο Marc, εκτός από το ότι είναι ένα εξαιρετικό ταλέντο, αντιπροσωπεύει τέλεια τη νοοτροπία της Ducati που βασίζεται στη μεγάλη αφοσίωση και την αυτοθυσία, αλλά και στην αρμονία μέσα στην ομάδα και στην ικανότητα να είναι κανείς εξαιρετικός επαγγελματίας ακόμη και σε μια παιχνιδιάρικη και γαλήνια ατμόσφαιρα. Η συνέχιση της συνεργασίας μας σημαίνει τη διατήρηση της συνέχειας ενός επιτυχημένου προγράμματος και, ως εκ τούτου, την αντιμετώπιση των επόμενων αγωνιστικών περιόδων με τη φιλοδοξία να διατηρήσουμε τη Ducati στην κορυφή του MotoGP.”

Luigi Dall'Igna (Γενικός Διευθυντής της Ducati Corse): “Η εμπιστοσύνη, η σχέση μεταξύ της Ducati και του Marc ξεκινά εδώ. Αυτός μας αναζήτησε πρώτος, μας επέλεξε στη συνέχεια και σήμερα είμαστε ευτυχείς να πούμε ότι σχεδιάζουμε ένα μέλλον —πιο κόκκινο παρά ρόδινο— μαζί. Ο Marc έβαζε πάντα το πάθος του, το κίνητρό του και το αληθινό ανταγωνιστικό του πνεύμα πάνω από όλα στις επιλογές που καθοδήγησαν την εμπειρία του με την ομάδα Ducati Lenovo. Έδειξε εμπιστοσύνη σε ολόκληρη την ομάδα και αυτό μας γέμισε υπερηφάνεια και μας έδωσε κίνητρο να δίνουμε πάντα τον καλύτερό μας εαυτό για να τον υποστηρίξουμε. Ως μηχανικός, η συνεργασία με τον Marc με εντυπωσίασε. Οδήγησε τη Desmosedici GP σε κορυφαίες επιδόσεις, βελτιώνοντας κάθε εξάρτημα. Οι φιλοδοξίες παραμένουν αμετάβλητες και είμαι χαρούμενος που μπορώ να ζήσω, τόσο σε αθλητικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο, ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της Ducati μαζί με τον Marc.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.