MotoGP: Το παρασκήνιο της μετακίνησης του Jorge Martin από την KTM στην Ducati

Είχε συμβόλαιο για το 2021
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

26/8/2020

Ο Jorge Martin, ο αναβάτης που κέρδισε τον τελευταίο αγώνα της Moto2 στην Αυστρία αλλά έχασε την πρώτη θέση γιατί πάτησε οριακά εκτός πίστας, στο πράσινο, ακύρωσε το συμβόλαιό του με την KTM λίγο πριν ξεκινήσει καθυστερημένα η φετινή σεζόν. Για να το κάνει αυτό ενεργοποίησε μία δικλείδα ασφαλείας που έως τώρα δεν είχε γίνει γνωστή. Προχώρησε σε αυτή την πράξη γιατί δεν πίστεψε πως η KTM θα έφερνε φέτος την ανανέωση που είχε υποσχεθεί. Πρόκειται για ειδησεογραφία που έχουμε καλύψει τις ημέρες που εξελισσόταν, εδώ κι εδώ, αλλά τώρα ο διευθυντής του αγωνιστικού τμήματος της KTM αποκαλύπτει πώς οδηγήθηκαν τα πράγματα σε αυτό το αποτέλεσμα.

Ο Martin που κυνηγά το πρωτάθλημα στην Moto2 θέτει τα παράπονά του στους κριτές για την ποινή κατά τον τερματισμό στον τελευταίο αγώνα

Θυμίζουμε πως στον Martin προσφέρθηκε μία θέση στην Pramac Ducati την οποία και δέχτηκε, ενώ είχε συμβόλαιο με την KTM για την επόμενη σεζόν, χωρίς αυτό να έχει ακόμη επιβεβαιωθεί από την Ducati.

Αρχικά η KTM είχε σκοπό να ανεβάσει τον Martin στα MotoGP από φέτος και να του δώσει την θέση του Zarco. Ωστόσο ο manager του Martin αλλά και ο ίδιος, θεώρησαν πως θα έπρεπε να μείνει άλλη μία χρονιά στην Moto2 με στόχο να πάρει τον τίτλο και να ανέβει στα MotoGP ως δύο φορές πρωταθλητής. Ο Martin είναι ο παγκόσμιος πρωταθλητής της Moto3 το 2018. Η απόφασή του αυτή έγινε σεβαστή, κι έτσι τώρα ο Martin παλεύει για τον φετινό τίτλο στην Moto2 κι αυτή την στιγμή είναι τρίτος στην βαθμολογία.

Ο Pit Beirer από την πλευρά της KTM εξηγεί πως υπήρχε ένας όρος στο συμβόλαιο του Martin για την Moto2 από παλαιότερα, κι απλά μεταφέρθηκε με την ανανέωση που έγινε την περασμένη Άνοιξη. Η δέσμευση του Martin με την KTM μπορούσε να λήξει από την πλευρά του Martin αν η KTM δεν ήταν στην πρώτη δεκάδα του πρωταθλήματος μέχρι το τέλος Ιουνίου 2020!

Το πρόβλημα είναι πως δεν έγιναν αγώνες MotoGP μέχρι τον Ιούνιο του 2020, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που θα μπορούσε να προβλέψει το συμβόλαιο, εκτός κι αν διευκρινιζόταν πως ο όρος αυτός έχει ισχύ σε μία κανονική περίοδο όπου διεξάγονται αγώνες. Ποιος όμως μπορούσε να φανταστεί μία τέτοια πιθανότητα, όπου δεν θα γίνονται αγώνες;

Κι όμως, ο manager του Martin, ο Albert Valera που είναι επίσης manager του Jorge Lorenzo, αλλά και ο ίδιος ο Martin, θέλησαν να ενεργοποιήσουν την δικλείδα ασφαλείας σπάζοντας το συμβόλαιο με την KTM. «Προσπάθησα να εξηγήσω στον manager του Martin» λέει ο κ.Beirer, «πως μπορεί να μην είμαστε στην δεκάδα, αλλά δεν είμαστε και εκτός αυτής, από την στιγμή που δεν διεξάγονται αγώνες. Δυστυχώς όμως ο manager και ο Martin δεν θέλησαν να συνεχίσουν να πιστεύουν σε εμάς. Προτίμησαν να διακόψουν το συμβόλαιο με βάση την επιλογή αυτή που είχαν. Δεν είμαστε καθόλου ευχαριστημένοι με αυτό που συνέβη γιατί επενδύουμε τεράστια ποσά στην Moto2, μόνο και μόνο για να προετοιμάσουμε αναβάτες για τα MotoGP!».

Ο Beirer εξήγησε επίσης πως αν κάποιος τους εγκαταλείψει σε μία τόσο δύσκολη στιγμή, όπως της πανδημίας, τότε θα σκεφτόντουσαν διπλά να τον δεχτούν πίσω στην οικογένεια της KTM. Άλλωστε ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω για τον Beirer, καθώς πλέον η KTM έχει υπογράψει με τον Petrucci, και ο ίδιος είναι πολύ ευχαριστημένος με την επιλογή που έχουν κάνει στους αναβάτες. Προφανώς και το όνομα του Martin θα είναι κάτι που θα τους προβληματίζει καιρό και θα τους ενοχλεί, γιατί η KTM θέλει οι αναβάτες της να προάγονται εσωτερικά ξεκινώντας την αγωνιστική τους καριέρα μέσα από την εταιρεία.

Τα MotoGP είναι άθλημα αναβατών πρώτα και έπειτα μοτοσυκλετών, σε αντίθεση με τα Superbike. Η KTM θέλει αυτό να αλλάξει, ώστε ο κόσμος να αντιλαμβάνεται την πρόοδο της στην κατάταξη ως κάτι που κάνει η μοτοσυκλέτα και όχι ο αναβάτης. Το παράδειγμα του Marquez όπου ο κόσμος βλέπει πως χωρίς αυτόν η Honda δεν ανεβαίνει στο βάθρο, είναι κάτι που τους προβληματίζει. Σε αυτό βέβαια φταίει η ίδια η Honda που επένδυσε σε έναν μόνο αναβάτη αντί για τέσσερις. Η KTM βλέπει επίσης και την πρότερη εικόνα της Ducati μετά την αποχώρηση του Stoner και θέλει να επενδύει έτσι σε δικούς της αναβάτες. Η περίπτωση του Martin είναι μία επένδυση που δεν απέφερε το αναμενόμενο κέρδος.

Για αυτό και ο Beirer είναι ιδιαίτερα καυστικός για τον manager του Martin: «Το μόνο που σκέφτονται οι managers είναι το τελευταίο i-phone και πώς να κάνουν την δική τους ζωή πιο εύκολη. Βάζουν τις ομάδες να κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους για να αυξάνουν την αξία των συμβολαίων. Αλλά είναι αυτό που είναι. Εμείς αναγκαστήκαμε να βρούμε αναβάτες και τα έχουμε καταφέρει, είμαστε πολύ ικανοποιημένοι για την επόμενη σεζόν με την σύνθεση αναβατών που έχουμε ετοιμάσει».

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.