MotoGP: Παρουσιάστηκαν τα νέα Honda 2019!

Επέτειος 25 χρόνων Repsol Honda
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/1/2019

Φέτος η Honda γιορτάζει 25 χρόνια συνεργασίας με την Repsol, κι έτσι η παρουσίαση της αγωνιστικής ομάδας για το 2019, απέκτησε και επετειακό χαρακτήρα. Για αυτό και θέλησαν να το γιορτάσουν με έναν τρόπο που είχε οπτικό και συναισθηματικό ερέθισμα, έναν ψηφιακό «αγώνα» που δεν είχε κάποια άλλη πρακτική επέκταση, πέρα από αυτό ακριβώς, το οπτικό και συναισθηματικό ερέθισμα. Εντυπωσιακό παρόλο αυτά…

Σχεδίασαν μία πίστα σε σχήμα «25», όσα και τα χρόνια συνεργασίας τους, κι έτρεξαν μία εξομοίωση ανάμεσα στους Mick Doohan, Àlex Crivillé, Marc Marquez και Jorge Lorenzo, η οποία φυσικά και κατέληξε σε ισοπαλία. Το μόνο λοιπόν που μπορείς να σχολιάσεις για αυτήν την εξομοίωση, είναι πως ήταν καλοστημένη και εντυπωσιακή να την βλέπεις. Μόλις ολοκληρώθηκε και σηκώθηκε ο τοίχος που προσομοίαζε μία πόρτα γκαραζόπορτα, όπως αυτές που μπαίνουν στα αγωνιστικά box, από κάτω περίμενε τόσο ο Doohan όσο και ο Crivillé και φυσικά ο Marquez και ο Lorenzo με το μπανταρισμένο χέρι.

Οι Doohan και Crivillé αντιπροσωπεύουν το ξεκίνημα της Repsol Honda με τις νίκες τους το 1995, και πλαισιώνοντας τις νέες αγωνιστικές πρακτικά δηλώνουν πως το πρώτο που χρειάζεσαι στα GP είναι εμπειρία… Για αυτό και απαρίθμησαν τους παγκόσμιους τίτλους κι όσα έχουν καταφέρει οι αναβάτες τους, ξεκινώντας από τον Pedrosa που είναι “MotoGP Legent”, τον Valentino Rossi παγκόσμιο πρωταθλητή 2002 και 2003, Hayden το 2006, Stoner το 2011 και φυσικά τον Marc Marquez που πήγε στην Repsol Honda το 20013 σπάζοντας από τότε το ένα ομαδικό ρεκόρ πίσω από το άλλο, όπως άλλωστε και η ίδια η ομάδα που πέρσι συγκέντρωσε 400 εκκινήσεις σε αγώνες της μεγάλης κατηγορίας.

Ο Crivillé αναφέρθηκε στις προκλήσεις που είχε την εποχή που ξεκίνησε η ομάδα, τις οδηγίες που είχε για να βρεθεί από την πρώτη σεζόν στο βάθρο κι έπειτα να αρχίσει να κερδίζει, καθώς κι ότι αυτή την στιγμή, από αυτά που βλέπει, είμαστε στην καλύτερη εποχή των MotoGP και παρόλο που οι χορηγοί έχουν λιγοστέψει είναι σημαντικό που υπάρχουν κάποιοι απόλυτα σταθεροί, όπως η Repsol.

Ο Doohan αναφέρθηκε στο πρώτο πρωτάθλημα που έφερε για την Repsol Honda και δεύτερο δικό του, αναπολώντας την εποχή εκείνη που ο στόχος ήταν να φτιάξουν μία μοτοσυκλέτα που να κερδίζει πρωταθλήματα, όπως κι έπραξαν, με τον μύθο να συνεχίζεται, δείχνοντας τον Marquez. Ένα από τα μυστικά της επιτυχίας της ομάδας, ήταν πως είχαν μία πολύ καλή συνεργασία μεταξύ τους όλα αυτά τα χρόνια, και πως ο καθένας άφηνε τον άλλο να κάνει την δουλειά του χωρίς επεμβάσεις, αυτό ήταν για τον Doohan το πιο σημαντικό, η εμπιστοσύνη σε κάθε μέρος της ομάδας.

Παίρνοντας τον λόγο, ο Marquez δήλωσε πως είναι προνόμιο να είσαι μέρος αυτής της ομάδας, ιδιαίτερα όταν έχεις μεγαλώσει βλέποντας στην τηλεόραση τα λαμπερά της χρώματα, κάνοντας όνειρα πως κάποια στιγμή θα τα φορέσεις και ο ίδιος. Το να έχεις καταφέρει κάτι τέτοιο, μοιάζει απίθανο. Στα νούμερα η ομάδα μας είναι εξαιρετική όλα αυτά τα χρόνια, κι αυτό σημαίνει πως πρέπει να συνεχίσουμε να φέρνουμε αποτελέσματα και νίκες, αυτό είναι που θέλουμε. Ο φετινός χειμώνας ήταν ο πιο βαρετός της ζωής μου χωρίς να πλησιάζω σέλα, συνέχισε, περιμένοντας την ανάρρωση, κι έτσι είμαι εκστασιασμένος που ξεκινά η σεζόν.

Ο Lorenzo είναι ενθουσιασμένος με το επίπεδο της ομάδας που βρήκε, και θέλει να δώσει τον καλύτερό του εαυτό. Στεναχωριέται που ξεκινά τις δοκιμές έχοντας ήδη έναν τραυματισμό, αλλά στο Κατάρ θα κάνει το καλύτερο που μπορεί. Όσο για την προσαρμογή του στην μοτοσυκλέτα, το ζήτημα είναι πως δεν έχει ακόμη βρεθεί επάνω της χωρίς να έχει κάποιο βαθμό τραυματισμού, από την στιγμή που ακόμη και στην Valencia είχε τραυματισμένα τόσο το χέρι, όσο και το πόδι. Είναι όμως εντυπωσιασμένος από την επιτάχυνση και την ευελιξία της μοτοσυκλέτας και ανυπομονεί για τα επόμενα βήματα.

Όσο για τις μοτοσυκλέτες, εξωτερικά δεν δείχνουν διαφορές, ούτε φυσικά θα έμπαινε κανείς από την Honda σε λεπτομέρειες. Είχαν αεροδυναμικά βοηθήματα που δεν ξεχώριζαν πολύ στο μάτι, παρά μόνο σε συγκεκριμένες γωνίες, ενώ παραμένει το ρητό για την Honda, πως δεν αλλάζεις συνταγή που κερδίζει, παρά μόνο σε καίρια σημεία και μόνο σε συνάρτηση με τον ανταγωνισμό.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.