MotoGP Phillip Island: Μπαράζ προσπεράσεων Rossi, εκπληκτικός Crutchlow

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/10/2016

Κρατήθηκε ο καιρός στην Αυστραλία, αφού εχθές άλλαζε τις εποχές κάθε πεντάλεπτο και άφησε τους θεατές να ευχαριστηθούν έναν αγώνα που είχε εξαιρετικές μάχες. Στο τέλος όμως η θερμοκρασία έπαιξε καθοριστικό ρόλο…

Ένα όνομα ακουγόταν από την αρχή, καθώς οι Espargaro έκαναν εξαιρετική εκκίνηση και μέχρι την μέση του αγώνα είχαν καταφέρει να δώσουν μάχη με τους περισσότερους αναβάτες που συνήθως κρατούν τις πρώτες θέσεις…

Ο Marquez ωστόσο γρήγορα πήρε πίσω την πρώτη θέση, από την οποία εκκινούσε τον αγώνα, και έκανε αμέσως την διαφορά κρατώντας μία απόσταση από την δεύτερη θέση που συνεχώς άλλαζε χέρια. Όσο εμπρός ο Crutchlow είχε μπλέξει σε ένα σάντουιτς Espargaro βλέποντας εξαιρετικό αγώνα και από τους τρεις, ο Rossi χάριζε όμορφες και συνεχείς προσπεράσεις με τον γνωστό του τρόπο: απλά πλησίαζε τον οδηγό εμπρός του και στην επόμενη στροφή ήταν μπροστά του. Περίπου έτσι προσπέρασε και τον Lorenzo ο οποίος ποτέ δεν βρήκε τις κατάλληλες ρυθμίσεις για τα ασύμμετρα ελαστικά της Michelin κι ως τελική λύση είχε επιλέξει να έχει τα αεροδυναμικά βοηθήματα για να φορτίζεται περισσότερο ο εμπρός τροχός - την στιγμή που απουσίαζαν από την Yamaha του Rossi. Βλέποντας μηδενική μαχητικότητα από τον Lorenzo, ήταν βέβαιο ότι σε αυτόν τον αγώνα ο Rossi θα έκλεινε την διαφορά των δεκατεσσάρων βαθμών που τους χώριζε στο πρωτάθλημα, ενώ από την πρόοδό του στους επόμενους γύρους ήταν βέβαιο ότι θα έχει την τρίτη θέση στο βάθρο, ίσως και την δεύτερη.

Ο Cruthlow είχε ξεπερδέψει με το σάντουιτς των Espargaro που τώρα πάλευαν με τον Dovizioso και ήταν σε σταθερό ρυθμό δεύτερος αλλά μακριά από τον Marquez που σταθερά οδηγούσε τον αγώνα. Στο μπαράζ προσπεράσεων που είχε ο Rossi, έπιασε και ουρά. Σαν τα ψαράκια που κολλάνε πάνω στον καρχαρία, ο Vinales έπιασε τον Rossi και από κοντά του άρχισε να ανεβαίνει θέσεις. Μόλις ο Rossi πέρασε τρίτος σε απόσταση πίσω από τον Cruthlow, ο Vinales έμεινε να παλεύει πιο πίσω για τις θέσεις τις πρώτης πεντάδας.

Τότε ήταν που έγινε κάτι αναπάντεχο, ο Marquez έπεσε μόνος του χάνοντας πρόσφυση από το εμπρός ελαστικό στα φρένα της στροφής που φέρει το όνομα Honda! Όσο κι αν ακούγεται ειρωνικό, αυτό ήταν το σημείο που βοήθησε μία άλλη Honda, την δορυφορική του Cruthlow. Ο Άγγλος έχει άσχημη εμπειρία από το Phillip Island καθώς έχει πάθει το ίδιο με τον Marquez και από την αρχή της ημέρας φοβόταν πραγματικά μία τέτοια επανάληψη. Βλέποντας τον Marquez να πέφτει ο φόβος του μεγάλωσε ακόμα περισσότερο και τότε έκανε κάτι που έδειξε –για μία ακόμη φορά- ότι είναι αναβάτης με τεράστια εμπειρία. Αμέσως μόλις έπεσε ο Marquez ο Crutchlow ανέβασε ρυθμό πιέζοντας στο όριο την μοτοσυκλέτα του! Αύξησε την διαφορά με τον Rossi στα 2 δευτερόλεπτα και πολύ γρήγορα την πήγε στο 3.9! Η διαφορά στα γυρολόγια ήταν μία υπερβολή, ενώ με την ομαλοποίηση των γύρων του Rossi, η απόστασή του με τον Crutchlow έφτασε να ξεπερνά τα έξι δευτερόλεπτα!

Αυτή η μεγάλη διαφορά σε χρόνο οφείλεται στην επίδραση της θερμοκρασίας περιβάλλοντος και το διαφορετικό setup αναρτήσεων-ελαστικών-ηλεκτρονικών ανάμεσα σε Yamaha και δορυφορική Honda. Ο Crutchlow κατάλαβε από την πτώση του Marquez ότι θα έχει πρόβλημα με την πτώση της θερμοκρασίας γιατί το σκληρό εμπρός ελαστικό έχανε πρόσφυση, έτσι αποφάσισε ότι ο αργός ρυθμός που δεν διατηρεί την θερμοκρασία του ελαστικού, είναι μεγαλύτερο ρίσκο από την οδήγηση στο όριο. Η μόνη στιγμή που χαλάρωσε, κερδίζοντας τελικά με 4.2 δευτερόλεπτα μπροστά από τον Rossi αντί για πάνω από 6, ήταν όταν διαλύθηκαν τα σύννεφα και ο ήλιος ζέσταινε την άσφαλτο. Αντιθέτως, όλο αυτό το διάστημα ο Rossi έπρεπε να προστατεύει τα ελαστικά του.

Στην Αυστραλία όλοι οι αναβάτες είχαν το ίδιο πίσω ελαστικό, αλλά οι διαφορές στο εμπρός έπαιξαν ένα μικρό ρόλο για την κατάταξη, με άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα την Suzuki του Espargaro. Πάλευε για την τρίτη θέση του βάθρου, και πάλευε έντονα, τόσο με τον Vinales, όσο και με τον Dovizioso. Βλέπαμε έναν εξαιρετικό αγώνα ανάμεσα στους τρεις για το ποιος θα ανέβει στο βάθρο και η προς το τέλος ήταν βέβαιο ότι θα είναι μία από τις Suzuki. Η πτώση του Espargaro από χαμένη πρόσφυση στο εμπρός ελαστικό, ακριβώς όπως το έπαθε και ο Marquez -σε πλήρη επανάληψη- φανέρωσε το μικρό όριο σε διαφορά θερμοκρασίας που είχε η συγκεκριμένη επιλογή του Michelin…

Ο Hayden έκανε μία καλή μάχη με τον Miller, που κατάληξε σε ανώδυνη πτώση του Hayden ο οποίος και ξανά μπήκε στον αγώνα. Η επικράτηση του Miller από την μεταξύ τους μάχη, και η συνολική εικόνα του αυστραλού τις προηγούμενες μέρες με τον άστατο καιρό, δίνουν ένα δίκιο στον Cruthlow που τοποθετήθηκε απέναντι στην πρόσκληση του Hayden. Ήθελε ο Miller να αγωνιστεί με την εργοστασιακή Honda για να αποκτήσει εμπειρία, σε μία πίστα που θα τον βοηθήσει να κατανοήσει την μοτοσυκλέτα και να επικεντρωθεί στην οδήγηση γιατί την γνωρίζει πολύ καλά. Σε κάθε περίπτωση όμως, ακόμα και με την μικρή πτώση, ο Hayden είχε μία αξιοπρεπή παρουσία και χάρισε μερικές καλές μάχες, όχι μόνο με τον Miller. Κρίμα και για την πτώση του Hector Barbera στους τελευταίους γύρους, που είχε την ευκαιρία να αποδείξει τον εαυτό του με την Ducati…

Οι πτώσεις εμπρός βοήθησαν και τον Lorenzo σε ένα μικρό βαθμό, καθώς χωρίς καμία μάχη, κάνοντας μοναχικό αγώνα με τεράστια διαφορά από τον πέμπτο Pol Espargaro, βρέθηκε στην έκτη θέση και συνολικά 24 βαθμούς πίσω από τον Rossi στο πρωτάθλημα, αυτή την στιγμή. Θα είναι δύσκολο στους επόμενους δύο αγώνες, να βγάλει τον Rossi από την δεύτερη θέση…

Η άνοδος του Valentino από τις πίσω θέσεις, οι μάχες για την τρίτη θέση του βάθρου και η εξαιρετική οδήγηση του Crutchlow, μας έδωσαν ένα ωραίο θέαμα από την αναπάντεχα στεγνή πίστα της Αυστραλίας!

Επόμενος αγώνας στην Μαλαισία, προ τελευταίος για φέτος, σε μία εβδομάδα ακριβώς.

Κατάταξη Phillip Island:

Cal CRUTCHLOW Honda 176.5 40'48.543
Valentino ROSSI Yamaha 176.2 +4.218
Maverick VIÑALES Suzuki 176.1 +5.309
Andrea DOVIZIOSO Ducati 175.9 +9.157
Pol ESPARGARO SPA Yamaha 175.5 +14.299
Jorge LORENZO Yamaha 175.1 +20.125
Scott REDDING Ducati 174.5 +28.369
Bradley SMITH Yamaha 174.5 +28.781
Danilo PETRUCCI Ducati 174.5 +28.792
Jack MILLER Honda 174.5 +28.815
Stefan BRADL Aprilia 174.3 +31.809
Alvaro BAUTISTA Aprilia 173.1 +47.734
Yonny HERNANDEZ Ducati 173.1 +47.749
Eugene LAVERTY Ducati 172.7 +54.311
Mike JONES Ducati 172.6 +55.875
Tito RABAT Honda 171.9 +1'06.395
Nicky HAYDEN Honda 170.8 +1'22.604

Πτώσεις/εγκαταλείψεις

Hector BARBERA Ducati 174.5 3 γύροι

Aleix ESPARGARO Suzuki 176.2 5 γύροι

Marc MARQUEZ Honda 176.6 18 γύροι

Loris BAZ Ducati 0 γύροι

Κατάταξη Πρωταθλήματος:

1	Marc MARQUEZ	Honda	SPA	273
2	Valentino ROSSI	Yamaha	ITA	216
3	Jorge LORENZO	Yamaha	SPA	192
4	Maverick VIÑALES	Suzuki	SPA	181
5	Dani PEDROSA	Honda	SPA	155
6	Cal CRUTCHLOW	Honda	GBR	141
7	Andrea DOVIZIOSO	Ducati	ITA	137
8	Pol ESPARGARO	Yamaha	SPA	117
9	Andrea IANNONE	Ducati	ITA	96
10	Hector BARBERA	Ducati	SPA	84
11	Aleix ESPARGARO	Suzuki	SPA	82
12	Eugene LAVERTY	Ducati	IRL	73
13	Scott REDDING	Ducati	GBR	71
14	Alvaro BAUTISTA	Aprilia	SPA	67
15	Danilo PETRUCCI	Ducati	ITA	65
16	Stefan BRADL	Aprilia	GER	60
17	Bradley SMITH	Yamaha	GBR	53
18	Jack MILLER	Honda	AUS	48
19	Michele PIRRO	Ducati	ITA	36
20	Tito RABAT	Honda	SPA	29
21	Loris BAZ	Ducati	FRA	24
22	Yonny HERNANDEZ	Ducati	COL	20
23	Katsuyuki NAKASUGA	Yamaha	JPN	5
24	Alex LOWES	Yamaha	GBR	3
25	Nicky HAYDEN	Honda	USA	1
26	Mike JONES	Ducati	AUS	1
27	Hiroshi AOYAMA	Honda	JPN	1

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!