MotoGP: Πήδηξε για να σωθεί στα 226Km! Όλα όσα έχουν πει ο Vinales και η Yamaha για τα φρένα στην Αυστρία

Ο Maverick δεν είχε την νέα δαγκάνα της Brembo…
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/8/2020

Σύνθετο είναι το ζήτημα που αντιμετωπίζει η Yamaha στα φρένα, καθώς ο Maverick δεν χρησιμοποιούσε στον αγώνα την νέα δαγκάνα που έφερε η Brembo για όλους στα MotoGP, και είχαν τοποθετήσει και οι υπόλοιποι τρεις αναβάτες της Yamaha. Ωστόσο όλοι τους αντιμετώπιζαν πρόβλημα, οπότε δεν γίνεται να κατηγορηθεί κατευθείαν η Brembo… Είναι χαρακτηριστικό πως η ομάδα δεν έχει ακόμη σαφή εικόνα για το τι συνέβη στον Fabio, ενώ μπορεί να κάνει μονάχα μία εικασία για την αιτία της ζημιάς στα φρένα του Vinales.

Γεγονός παραμένει πως από τον πρώτο αγώνα στην Αυστρία υπήρχε ζήτημα με τα φρένα που πρώτος εξέφρασε ο Quartararo. Σήμερα ο Rossi εξήγησε πως είχαν μειωμένη απόδοση από τα φρένα από τον πρώτο κιόλας αγώνα και δούλεψαν με την Brembo για να το βελτιώσουν και τελικά τα κατάφεραν αλλά στο τέλος. Είναι χαρακτηριστικό το στιγμιότυπο σήμερα, όταν ο έκανε σήμα στον Quartararo πως το εμπρός φρένο είναι «έτσι κι έτσι» την ώρα που έβγαιναν στα pits μετά την κόκκινη σημαία.

Ο διευθυντής ομάδας κ.Meregalli, είπε πως η πιθανότερη εξήγηση για αυτό που συνέβη στον Vinales είναι η πολύ ώρα που οδήγησε πίσω από τον Dovizioso υπερθερμαίνοντας τα φρένα γιατί δεν υπήρχε αρκετός αέρας να τα ψύξει. Αυτή είναι πράγματι μία πιθανή εξήγηση κι ένα πρόβλημα στο slipstreaming που επηρεάζει και το εμπρός ελαστικό και έχει αναλυθεί ως συμπεριφορά από όλες τις ομάδες των MotoGP. Το ζήτημα είναι πως ο Vinales δεν έμεινε τόσο πολύ ώρα κολλημένος πίσω από τον Dovizioso, ενώ έδωσε χρόνο στα φρένα να κρυώσουν κάνοντας γύρους στο 1:26, χάνοντας θέσεις, πριν κατέβει και πάλι στο 1:24 με το πρόβλημα να εμφανίζεται ξανά μετά! Οπότε η μάχη με τον Dovizioso σε κοντινή απόσταση μπορεί μονάχα να έδρασε συμπληρωματικά, στο πρόβλημα που αντιμετώπισε μετά. Είναι άλλωστε, όπως είπαμε, το ίδιο σύστημα φρένων που χρησιμοποιούσαν κάθε φορά και όχι οι νέες δαγκάνες, οπότε έχει δοκιμαστεί η αντοχή του σε μάχες τροχό με τροχό, σε όλους τους αναβάτες και όχι μόνο στον Vinales.

Ο Maverick δεν ήθελε στον αγώνα την νέα δαγκάνα γιατί δεν του έδινε την επιθυμητή αίσθηση, ενώ η εξέταση στην μοτοσυκλέτα είναι λίγο δύσκολο να φανερώσει το πραγματικό πρόβλημα από την στιγμή που έχει υποστεί μεγάλες ζημιές, χτυπώντας με 180 χιλιόμετρα στον τοίχο και πιάνοντας φωτιά.

Μεγαλύτερη ανησυχία του Vinales από εδώ και πέρα, είναι να μάθει σε τι κατάσταση βρίσκεται ο κινητήρας! Όπως είπε χαρακτηριστικά αυτός ήταν ένας από τους ολοκαίνουριους που του είχαν απομείνει, και δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να έχει πτώση με έναν καινούριο κινητήρα!

Ο Vinales μίλησε στο δίκτυο DAZN, το «αθλητικό Netflix» δηλαδή που εξαπλώνεται γρήγορα και που δεν έχει έρθει ακόμη στην Ελλάδα, αλλά πρόσφατα ανέλαβε τα δικαιώματα MotoGP και στην Ιταλία. Μίλησε επίσης σε Ισπανικά μέσα αλλά και στους δημοσιογράφους της Dorna. Ας δούμε από όλες αυτές τις δηλώσεις, ποια είναι τα σημαντικότερα που έχει πει για την στιγμή που χρειάστηκε να πηδήξει από την μοτοσυκλέτα:

«Δόξα το Θεό, δεν ήταν κανείς μπροστά μου όταν έγινε αυτό, γιατί αλλιώς θα μπορούσε να έχει πολύ άσχημη εξέλιξη». – «Η ομάδα είναι το ίδιο έκπληκτη με εμένα τον ίδιο, γιατί κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί ποτέ, τώρα απλά προσευχόμαστε να είναι εντάξει ο κινητήρας γιατί ήταν νέος. Ήταν ολοκαίνουριος!» - «Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο δεν πρέπει να μείνεις στην μοτοσυκλέτα, πρέπει να διώξεις τον εαυτό σου μακριά»

Για την στιγμή του ατυχήματος και για όλα όσα έγιναν ως εκείνο το σημείο, είπε:

«Είχα πολύ καλό ρυθμό στους πρώτους γύρους και πίεζα τον Dovizioso αλλά δεν έχουμε την τελική ταχύτητα που χρειάζεται για να τον προσπεράσω. Ήθελα να τον περάσω και να χτίσω διαφορά ώστε να επικεντρωθώ στους υπόλοιπους αναβάτες. Τον προσπέρασα μία φορά και είπα ΟΚ, αυτό είναι, τώρα μπορώ να συνεχίσω αλλά μετά με προσπέρασε στην ευθεία και μάλιστα με ευκολία! Έψαχνα άλλη μία ευκαιρία, όταν άρχισα να χάνω πίεση στην μανέτα του φρένου και βγήκα εκτός πίστας μία φορά. Τότε έκανα τρεις γύρους πολύ σιγά, έχασα θέσεις από τις KTM, τον Quartararo, τον Rossi και τον Petrucci. Ξαφνικά όμως το φρένο ήταν τέλειο, οπότε αμέσως κι εγώ κατέβηκα στο 1:22 και συνέχισα στο 1:24 αρχίζοντας να καλύπτω το χαμένο έδαφος από τους υπόλοιπους. Τότε στα φρένα της πρώτης στροφής το εμπρός φρένο ανατινάχθηκε! Δεν ήταν πως έχασα πίεση, δεν υπήρχε φρένο καθόλου! Ήταν αδύνατο να κάνω το παραμικρό. Δεν το έχω ξανά ζήσει αυτό στην καριέρα μου. Μέχρι εκείνη την στιγμή προσπάθησα να κάνω τα πάντα, ρύθμισα και την πίεση στην μανέτα αλλά έφτασα σε σημείο που ούτε κι αυτό είχε αποτέλεσμα».

«Σωματικά είμαι καλά, έχω χτυπήσει στον ώμο που είναι ο ίδιος που χτύπησα στο Brno και τώρα ξανά. Πρέπει να μην χάσουμε την συγκέντρωσή μας τώρα, γιατί έρχεται το Misano που είναι μία πίστα που μπορούμε να είμαστε ανταγωνιστικοί, στόχος μου είναι να πάω για την νίκη στο Misano».

Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως, πως η Yamaha είναι ιδιαίτερα δυνατή στα φρένα. Είναι το σημείο που ξεχωρίζει και μετά τις τελευταίες εξελίξεις με τους κινητήρες όπου έχουν προχωρήσει σε αλλαγές χαρτογράφησης περιορίζοντας την τελική ταχύτητα στα περσινά επίπεδα, το φρενάρισμα πιο αργά και πιο δυνατά συγκριτικά με τους υπόλοιπους, έχει έρθει και πάλι στο προσκήνιο ως τρόπος αντιμετώπισης του ανταγωνισμού σε γρήγορες πίστες όπως η Αυστρία. Είναι πολύ πιθανό να έφτασαν στο όριο τα φρένα, ακριβώς γιατί είναι εκείνοι που τους κάνουν την πιο σκληρή χρήση…

 

MotoGP Styria: Δραματική νίκη KTM σε αγώνα με κόκκινη σημαία! Δεύτερος αγώνας στην Αυστρία - δεύτερη κόκκινη σημαία

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.