MotoGP: Πόλεμος με τον χορηγό της Ducati

Με τα ονόματα των αναβατών στα φαίρινγκ τα Desmocedici στο Le Mans
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

10/5/2019

Όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά, λέει το γνωμικό. Σε αυτή την υπόθεση όμως ο τσακωμός έχει την οσμή καμένου, χωρίς σημάδια καπνού ή φωτιά. Προσωρινά θα αλλάξουν εμφάνιση τα Ducati στον επόμενο αγώνα, όπως και στην Αυστραλία τον Οκτώβριο, όμως από κάτω υπάρχει πόλεμος...

Για όσους παρακολουθούν τα τεκταινόμενα των εταιρειών που χορηγούν με τεράστια ποσά ομάδες στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, πιθανόν γνωρίζουν πως η καπνοβιομηχανία Philip Morris έχει αγοράσει και διαχειρίζεται τον διαφημιστικό χώρο πάνω στα φαίρινγκ των μοτοσυκλετών της εργοστασιακής ομάδας της Ducati, αλλά και κάθε τετραγωνικό εκατοστό ωφέλιμης επιφάνειας στα αυτοκίνητα της εργοστασιακή ομάδας της Ferrari στη F1 - Όχι μόνο για φέτος ή για τα επόμενα χρόνια, αλλά έχει φτιάξει ξεχωριστή εταιρεία που αγοράζει για δεκαετίες τον “διαφημιστικό χώρο” πάνω σε αγωνιστικά αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες. Αυτό δεν είναι κάτι ιδιαίτερα γνωστό στο ευρύ κοινό.

Με άλλα λόγια, αν θέλεις να βάλεις το λογότυπο της εταιρείας σου πάνω σε ένα Ferrari ή μια Ducati στη F1 ή τα MotoGP, θα μιλήσεις με την εταιρεία της Philip Morris και όχι με τη Ferrari ή την Ducati. Εδώ βέβαια γεννάται το ερώτημα, γιατί έχει δώσει τόσα εκατομμύρια από τη στιγμή που απαγορεύεται κάθε μορφής διαφημιστική προβολή προϊόντων καπνού.

Στα πρώτα χρόνια της απαγόρευσης, αντί για να γράφει πάνω στα φαίρινγκ Marlboro, έβαζε ένα barcode, όπως και η Gauloise έβαζε ένα μεγάλο Go!!!!!!!!!. Όμως γρήγορα απαγορεύτηκε και αυτό, διότι οι αντικαπνιστικές οργανώσεις κατάφεραν να πείσουν πως η χρήση του barcore δεν έχει κάποια διαφορά από την απευθείας αναγραφή της μάρκας και πως η Philip Morris περνάει το διαφημιστικό μήνυμα της Malboro. H Gauloise και η Camel αποσύρθηκαν εντελώς από τον μηχανοκίνητο αθλητισμό και τη θέση τους πήραν τα ενεργειακά ποτά (Monster και Red Bull). Όμως η Philip Morris δεν τα παράτησε, καθώς ετοίμαζε ένα νέο καπνικό προϊόν το οποίο προωθεί με το σύνθημα Mission Winnow.

Σύμφωνα με τη Philip Morris το νέο προϊόν δεν είναι κλασσικό τσιγάρο και δεν είναι ούτε ηλεκτρονικό. Επίσης, στα αγωνιστικά αυτοκίνητα και τις μοτοσυκλέτες γράφει ένα σύνθημα και όχι το λογότυπο του προϊόντος. Οπότε οι γενικοί αντικαπνιστικοί νόμοι δεν αποτελούν εμπόδιο για την αναγραφή του συνθήματος πάνω στις εργοστασιακές Ducati. Όμως σε κάποιες χώρες υπάρχει πιο αυστηρή νομοθεσία η οποία έχει πολύ πιο αναλυτικά τους όρους απαγόρευσης διαφήμισης προϊόντων καπνού και ηλεκτρονικών τσιγάρων ή τέλος πάντων κάθε είδους και τύπου συσκευής καπνίσματος/ατμίσματος κ.τ.λ.  

Αντιμέτωπη με την πρώτη απαγόρευση του συνθήματος Mission Winnow ήρθε η ομάδα της Ferrari για τον αγώνα της F1 στην Αυστραλία και ήδη γνωρίζουν πως το ίδιο πρόβλημα θα έχουν στον αγώνα του Καναδά. Αντίστοιχη νομοθεσία έχει και η Γαλλία, οπότε ήταν λογικό να έρθει και η σειρά της Ducati να ξεκολλήσει από τα φαίρινγκ της το σύνθημα της Philip Morris για τον αγώνα του Le Man και το ίδιο φυσικά θα κάνει και για τον αγώνα του Philip Island. Εκείνο που μένει ως ερωτηματικό είναι οι αγώνας της Ιταλία (Mugelo και Misano) καθώς δεν την “πιάνει” κάποια ειδική νομοθεσία, όμως η Ιταλική Ένωση Καταναλωτών έχει ξεκινήσει στοχευμένη διαδικασία απαγόρευσης του συνθήματος της Philip Morris.

Καθώς ο διαφημιστικός χώρος ανήκει στη Philip Morris και όχι στη Ducati, θα δούμε γραμμένα τα ονόματα των αναβατών πάνω στο φαίρινγκ και όχι της Audi Sport ή κάποιας άλλης εταιρείας του ομίλου VW στην οποία ανήκει η Ducati.

Το ίδιο ακριβώς είχε κάνει και η Camel όταν ήταν σπόνσορας της Honda και των Alex Barros, Max Biaggi και Troy Bayliss.

Φυσικά οι αναβάτες της Ducati από τη μεριά τους δεν έχουν κανένα πρόβλημα με αυτό και το αποδέχτηκαν με ενθουσιασμό.  Ο Danilo Petruccichi δήλωσε πως: “Ούτε στα όνειρά μου δεν φανταζόμουν πως μια εργοστασιακή Ducati θα έγραφε με τεράστια γράμματα το όνομά μου πάνω της!”. Ο Andrea Dovisiozo από την άλλη μεριά το είδε σαν ευκαιρία να εκφράσει τη δημιουργικότητά του: “Θα είναι ωραίο να βάλω τόσο μεγάλο το όνομά μου πάνω στη μοτοσυκλέτα και να φτιάξω ένα ξεχωριστό λογότυπο”.

Ελπίζουμε πως μέχρι τις 19 Μαΐου που είναι ο αγώνας του Le Mans θα έχει βρει κάποιο εντυπωσιακό σχέδιο. 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.