MotoGP Portimao: Στην κορυφή η Honda σε FP1 και FP2

Με τον καιρό να αλλάζει τις συνθήκες
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

22/4/2022

Το Portimao στην άκρη της Πορτογαλίας, κοντά στο θέρετρο του Faro δεν βλέπει συχνά βροχή τέτοια εποχή, αλλά έτσι κι αλλιώς ο καιρός σε όλη την Ευρώπη έχει ξεχάσει φέτος κάθε συνήθειά του. Ο Marquez ήταν συνολικά ταχύτερος σήμερα και με βεβαιότητα ο πιο σταθερός αναβάτης στις κυμαινόμενες συνθήκες της βρεγμένης πίστας.

Στην FP1 δέχτηκε την πίεση από τους Marco Bezzecchi και Joan Mir αλλά έκανε έναν τελευταίο γρήγορο γύρο όπου κατάφερε να κάνει την διαφορά για μερικά δέκατα έναντι του παραπάνω διδύμου αλλά και του Zarco που είχε παραπλήσιο χρόνο και ήταν ο ταχύτερος με Ducati.

Για άλλη μία φορά οι εργοστασιακές Ducati είχαν ατυχίες καθώς ο χρόνος του Bagnaia ακυρώθηκε από κίτρινη σημαία που έτυχε να βγει στον γύρο του και ο Miller είχε κάποια γλιστρήματα που δεν τον άφησαν να κάνει έναν ολόκληρο γρήγορο γύρο. Πέμπτος ταχύτερος στην FP1 ο Oliveira που παίζει εντός έδρας και σε αγαπημένη για αυτόν πίστα μετρώντας μία νίκη ενώ άξιος θαυμασμού και ο Vinales για τον έκτο ταχύτερο χρόνο, αν και αυτές οι συνθήκες συνήθως προκαλούν και ανατροπές.

Ο πρώτος στο πρωτάθλημα, Enea Bastianini έφτασε μέχρι μέσα στην δεκάδα αλλά μετά κατρακύλησε στην 14η θέση ενώ ο περσινός πρωταθλητής ο Quartararo δεν κατάφερε να ξεφύγει από τις κάτω θέσεις, μαζί με τον συναθλητή του στην ομάδα της Yamaha, τον Morbidelli.

Στην αρχή της FP2 ορισμένοι αναβάτες κατάφεραν να βελτιώσουν τους χρόνους τους αλλά στο τέλος οι συνθήκες δεν επέτρεψαν σε κάποιον να φτάσει κοντά στον χρόνο του Marquez από την FP1 εκτός από τον Pol Espargaro που ήταν ο μόνος που πλησίασε και ο μόνος που κατέβηκε στο 1:50 παρότι βέβαια η αιτία ήταν και συγκυριακή εξαιτίας των συνθηκών.

Ο καιρός δεν επέτρεψε να υπάρχει φυσιολογική ροή δοκιμών στην FP2 αλλά δεν γίνεται να παραβλέψει κανείς πως ακόμη και έτσι, ο Dovizioso επανέρχεται για λίγο στο προσκήνιο καθώς είχε τρίτο χρόνο στην FP2 και ήταν και η ταχύτερη Yamaha με τεράστια διαφορά.

Οι ατυχίες συνεχίστηκαν για τις εργοστασιακές Ducati με τον Bagnaia να φτάνει τέταρτος αλλά να σημειώνει και πτώση και τον Miller να μην ξεφεύγει από την 17η θέση, με τον Bastianini 14o και τον Quartararo λίγο καλύτερα στην 13η θέση αλλά συνολικά 20ος μέσα στην ημέρα.

Αυτοί οι χρόνοι δεν σημαίνουν τίποτα αυτή την στιγμή και τα πάντα παραμένουν ρευστά τόσο για την κατάταξη, όσο και για τον αγώνα.

 

Αποτελέσματα FP1

Θέση

Αναβάτης

ΜΟΤΟ

Χρόνος

1

Marc Marquez

Honda

1:50.666

2

Joan Mir

Suzuki

1:51.031

3

Marco Bezzecchi

Ducati

1:51.136

4

Johann Zarco

Ducati

1:51.170

5

Miguel Oliveira

KTM

1:51.223

6

Maverick Viñales

Aprilia

1:51.309

7

Jorge Martin

Ducati

1:51.343

8

Francesco Bagnaia

Ducati

1:51.387

9

Jack Miller

Ducati

1:51.437

10

Alex Marquez

Honda

1:51.648

11

Brad Binder

KTM

1:51.659

12

Luca Marini

Ducati

1:51.709

13

Remy Gardner

KTM

1:51.820

14

Enea Bastianini

Ducati

1:51.847

15

Takaaki Nakagami

Honda

1:51.881

16

Aleix Espargaro

Aprilia

1:51.958

17

Pol Espargaro

Honda

1:52.001

18

Fabio Quartararo

Yamaha

1:52.061

19

Franco Morbidelli

Yamaha

1:52.072

20

Alex Rins

Suzuki

1:52.079

21

Raul Fernandez

KTM

1:52.258

22

Andrea Dovizioso

Yamaha

1:52.286

23

Fabio Di Giannantonio

Ducati

1:52.881

24

Darryn Binder

Yamaha

1:54.029

25

Lorenzo Savadori

Aprilia

1:54.260

Αποτελέσματα FP2

1

Pol Espargaro

Honda

1:50.707

2

Marc Marquez

Honda

1:51.318

3

Andrea Dovizioso

Yamaha

1:51.756

4

Francesco Bagnaia

Ducati

1:51.789

5

Jorge Martin

Ducati

1:51.794

6

Alex Marquez

Honda

1:51.874

7

Franco Morbidelli

Yamaha

1:51.911

8

Maverick Viñales

Aprilia

1:51.925

9

Takaaki Nakagami

Honda

1:52.046

10

Miguel Oliveira

KTM

1:52.100

11

Joan Mir

Suzuki

1:52.306

12

Johann Zarco

Ducati

1:52.320

13

Fabio Quartararo

Yamaha

1:52.534

14

Enea Bastianini

Ducati

1:52.582

15

Remy Gardner

KTM

1:52.965

16

Marco Bezzecchi

Ducati

1:53.003

17

Jack Miller

Ducati

1:53.103

18

Aleix Espargaro

Aprilia

1:53.302

19

Brad Binder

KTM

1:53.527

20

Alex Rins

Suzuki

1:54.327

21

Darryn Binder

Yamaha

1:54.385

22

Lorenzo Savadori

Aprilia

1:54.876

23

Fabio Di Giannantonio

Ducati

1:55.571

 

Luca Marini

Ducati

1:58.592

 

Raul Fernandez

KTM

1:56.330

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.