MotoGP Qatar Test 1η μέρα: Νέα αεροδυναμικά και λωρίδα «πέναλτι»

Δοκιμές για όλους, ακόμη και την διοργάνωση
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

24/2/2019

Το Qatar αποτελεί πάντα μία “prova generale” για τον πρώτο αγώνα κάθε σεζόν, την στιγμή που ταυτόχρονα με τις αγωνιστικές ρυθμίσεις οι αναβάτες πρέπει να συνεχίσουν και να οριστικοποιήσουν την εξέλιξη των αλλαγών στις μοτοσυκλέτες. Για κάποιους βέβαια, στην Honda πιο συγκεκριμένα, οι δοκιμές αυτές είναι ακόμη πιο σύνθετες καθώς ακόμη δεν έχουν προσαρμοστεί στην μοτοσυκλέτα τους, όπως ο Lorenzo. Ο αναβάτης της Honda θέλει σήμερα, όταν ξεκινήσουν το σούρουπο οι δοκιμές της δεύτερης ημέρας, να έχει βρει την θέση του στην μοτοσυκλέτα, που σημαίνει αλλαγές εργονομίας καθώς για αυτόν υπάρχει ένα πρόβλημα που δεν θέλει να το λύσει στο τέλος της σεζόν, όπως έγινε με την Ducati…

“Δεν δοκιμάσαμε πολλά πράγματα, την εργονομία δεν την έχω βρει, πρέπει να φτιάξουμε την θέση οδήγησης. Έχουμε μόνο τρεις ώρες γιατί μόλις πέσει το σκοτάδι, πέφτει πολύ και η θερμοκρασία και είναι δύσκολο να δεις τι θα κάνεις με τα ελαστικά. Ήθελα απλά να δω την μοτοσυκλέτα, να καθίσω επάνω και να οδηγήσω, που είναι πολύ σημαντικό για εμένα που έρχομαι χωρίς άλλη προπόνηση, μονάχα από το γυμναστήριο. Δύναμη η Honda έχει πολύ, πάρα πολύ και είναι και διαχειρίσιμη. Από αυτή την άποψη δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, απλά για εμένα ο χρόνος είναι λίγος ερχόμενος κατευθείαν στο Qatar. Ο πιο γυμνασμένος του κόσμου να είσαι, το σώμα δεν αντιδρά όπως πρέπει στην μοτοσυκλέτα αν το αφήσεις για τόσο καιρό. Είμαι τέσσερις μήνες μακριά από τα MotoGP, είναι μεγάλο το διάστημα. Σήμερα κάναμε μία μικρή πρόοδο στην εργονομία, που στόχος μου είναι να έχω λιγότερη πίεση στα χέρια, θέλω αύριο να κάνουμε άλμα σε αυτό τον τομέα”.

Αντίστοιχα και ο Marquez βρήκε μεγάλη βελτίωση από την Sepang, χωρίς φυσικά να έχει απομακρυνθεί πλήρως ο πόνος αλλά ήταν σε θέση, όπως είπε, να οδηγήσει όπως του επιβάλει ο εαυτός του και μόνο στις γρήγορες αλλαγές κατεύθυνσης που το Qatar προσφέρει σε αφθονία, χρειάστηκε να σφίξει τα δόντια. Για αυτό όπως είπε θα πρέπει να προσαρμόσει το στιλ του, τουλάχιστον για την ιδιαίτερη περίπτωση του Qatar και την μειωμένη πρόσφυση που αυτό έχει με τους κόκκους άμμου να στρώνουν ένα λεπτό φιλμ. Και οι δύο της Honda είναι ενθουσιασμένοι με τις αλλαγές στον κινητήρα θεωρώντας πως έχουν όση δύναμη με τον Marquez να βγάζει απίστευτη τελική στην ιδιαίτερη περίπτωση αυτής της πίστας που είναι το σημείο για να δει κανείς τις υψηλότερες ταχύτητες. Σύμφωνα με τον Lorenzo υπάρχουν πράγματα που είχε ο προηγούμενος κινητήρας και τώρα απουσιάζουν, όμως όλα αυτά μπορούν να ανακτηθούν όταν ολοκληρωθεί το στήσιμο της μοτοσυκλέτας ώστε να εκμεταλλεύεται πλήρως την νέα καμπύλη ιπποδύναμης.

Γενικότερα στο Qatar την πρώτη ημέρα κάθε επίσκεψης δοκιμών, η πίστα δεν είναι στην βέλτιστη κατάσταση και μπορεί το σπρέι άμμου που ο αέρας σου ψεκάζει να δημιουργεί προβλήματα, όμως φέτος ήταν από τα λιγότερα, όπως οι περισσότεροι αναβάτες παραδέχτηκαν. Δεν ασπάστηκαν όλοι την συγκεκριμένη άποψη, αλλά η γενική εικόνα ήταν πως τώρα η πίστα και η νυκτερινή οδήγηση τους προβλημάτισαν λιγότερο από άλλες φορές. Μαζί τους και η διοργάνωση που αποφάσισε να δοκιμάσει μία νέα διαδικασία ποινής, αναγκάζοντας τον αναβάτη που θα τιμωρηθεί να περάσει εξωτερικά της 6ης στροφής. Στην συγκεκριμένη πίστα που αν οδηγήσεις δίχως αέρα πάλι θα βρεις άμμο και που μόνο η αγωνιστική γραμμή παραμένει καθαρή, η ποινή αυτή έχει το πρόσθετο bonus πως εκτός από χρόνο γεμίζει άμμο και την μοτοσυκλέτα όποιου τιμωρηθεί. Παράλληλα ενέχει τον κίνδυνο κάποιος να χάσει τα φρένα στην είσοδο της 6ης στροφής και να παρασύρει εκείνον που κινείται τιμωρημένος στην εξωτερική διαδρομή. Ωστόσο η συντριπτική πλειοψηφία των αναβατών χαιρέτησαν αυτή την λύση και την δέχονται ευχαριστημένοι. Διότι όπως εξήγησε ο Rossi, το να παραχωρείς μία θέση μπορεί να σου κοστίσει από μισό, έως πολύ πάνω από πέντε δευτερόλεπτα, ενώ τώρα είναι κάτι συγκεκριμένο, χάνεις ακριβώς τρία –σύμφωνα με την Dorna- και λίγα περισσότερα σύμφωνα με τον Rossi. Ωστόσο είναι δικαιότερη λύση από την στιγμή που ο χρόνος είναι συγκεκριμένος και το σημαντικότερο γίνεται χωρίς να χάσεις το momentum δίχως να επιβραδύνεις κοιτώντας πίσω μερικές φορές, χωρίς να αποπροσανατολίζεσαι, κι αυτό είναι που σκέφτονται περισσότερο οι αναβάτες που χαιρέτησαν την λύση αυτή.

Ο Rossi, ήταν ιδιαίτερα ικανοποιημένος από την απόδοση, και τόνισε σε δύο ξεχωριστές περιπτώσεις πως το κλίμα στο box είναι άψογο και βοηθά στο να γίνει δουλειά. Αυτό από μόνο του είναι το σημαντικότερο, δείχνει πως οι πρόσφατες αλλαγές στην δομή ήταν προς την σωστή κατεύθυνση, ενώ η εκπληκτική απόδοση του Vinales –συγκριτικά και μόνο με τους υπόλοιπους- που κατάφερε να κρατήσει τον πρώτο χρόνο, ήταν κάτι που σχολιάστηκε και από τον Ιταλό. Τόσο ο Vinales, όσο και ο Rossi θέλουν τις δοκιμές στο Qatar για πολλούς λόγους, με κύριο το γεγονός πως έχει μειωμένη πρόσφυση –που αν οδηγήσεις εκεί όπως έχουμε κάνει πολλές φορές θεωρείς το ακριβώς αντίθετο- ενώ παράλληλα τρώει ελαστικά. Κι αυτό τόσο για τις ταχύτητες με τις οποίες παραμένεις πλαγιασμένος, την απίστευτη ευθεία που κρυώνει το εμπρός ελαστικό και μπορεί να διαλύσει το πίσω και φυσικά την άμμο. Όλα αυτά σημαίνει πως μπορείς να δεις φθορά ελαστικών πολύ γρήγορα και να συμπιέσεις έτσι αποτελέσματα δοκιμών. Η Yamaha είχε ανάγκη να δουλέψει στην προσαρμοστικότητα των ηλεκτρονικών όσο η πρόσφυση φεύγει και όσο τα ελαστικά χάνουν υλικό, κι αυτό ακριβώς κατάφεραν από την πρώτη ημέρα, μένοντας όλοι τους ευχαριστημένοι και κυρίως ο Vinales φυσικά. Παραμένει το πρόβλημα της υψηλής ταχύτητας και της ευθείας για την Yamaha, η αχίλλειος αυτή πτέρνα εξακολουθεί να είναι από τα τρωτά τους σημεία και όσα έχουν γίνει προς αυτή την κατεύθυνση είναι μικρά βήματα με θετική, αλλά μικρή διαφορά. Ο Ισπανός ελπίζει πως θα καταφέρουν να κάνουν κι ένα μεγάλο…

Για τον Rossi το καλό είναι πως για πρώτη φορά εδώ και δύο χρόνια βλέπει την Yamaha έτοιμη να παλέψει δυναμικά, και φέτος να είναι καλύτερη από πέρσι. Ήδη, όπως είπε, κάποια από τα προβλήματα που είχε έχουν λυθεί, ωστόσο θα ήταν ανόητο να πιστεύει κανείς πως μέσα σε ελάχιστους μήνες και εν μέσω ανακατατάξεων θα εξαλείφονταν όλα. Έχουν δρόμο μπροστά τους, τουλάχιστον όμως ξέρουν που πηγαίνουν και λειτουργούν ως ομάδα, δύο από τα προβλήματα που είχαν έως τώρα.

H Aprilia μπήκε δυναμικά στις δοκιμές εξαρτημάτων. Δοκίμασε νέα αεροδυναμικά βοηθήματα, ψηλά στο φαίρινγκ θυμίζοντας έντονα F1 καθώς και ρεζερβουάρ νέου σχήματος. Η Ducati συνεχίζει να πειραματίζεται με λύσεις προηγούμενης δεκαετίας, από εκείνες που οι μηχανικοί λένε –ειλικρινά δεν ξέρουμε γιατί σταματήσαμε να το κάνουμε- όπως είπαν στην Honda σχολιάζοντας πριν από καιρό το antihoping που το έχουμε δει και στην παραγωγή δεκαετίες τώρα. Αυτή την φορά στην μοτοσυκλέτα του Jack Miller εμφανίστηκε μία αεροδυναμική πτέρυγα κάτω από το ψαλίδι, σε μία λύση που μόνο καινούρια και πρωτότυπη δεν την λες. Ωστόσο η υλοποίηση κάθε κατασκευαστή είναι διαφορετική, ενώ εκείνο που έπαψε κάποιος να χρησιμοποιεί δεν σημαίνει πως αυτομάτως παύει να ταιριάζει και στους υπόλοιπους. Έτσι η πτέρυγα αυτή βοηθά στην τεράστια τελική που μπορεί κανείς να δει εδώ, ώστε το πίσω ελαστικό να αντέξει την καταπόνηση που υφίσταται στέλνοντας πάνω του ψυχρό αέρα. Ταυτόχρονα δημιουργείται πρόσθετη δύναμη από τον αέρα σε μία λύση που πιθανότερο είναι η Ducati να εξετάζει συγκεκριμένα για πίστες όπως το Qatar. Από εκεί και πέρα κανείς δεν μπορεί να πει για ποιον λόγο συγκεκριμένα η Ducati έκανε αυτή την προσθήκη και ενδέχεται να είναι κάτι ολότελα διαφορετικό ή και τίποτα απολύτως, μία απλή δοκιμή δίχως άλλη συνέχεια. Σίγουρα η Ducati θέλει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής από το εμπρός ελαστικό και σίγουρα χρειάζεται καλύτερη φόρτιση στο άνοιγμα του γκαζιού, αυτά είναι θέματα που την απασχολούν πολλές σεζόν τώρα.

Μαζί με την Honda και η Suzuki δοκίμασε ένα απίστευτα όμορφο σετ εξατμίσεων, (από την Akrapovic για την Suzuki) που ενδέχεται να είναι και εκείνο που ακούγαμε μέρες πριν κατά την αποκλειστική, και εντελώς εξειδικευμένη επίσκεψή μας στο εργοστάσιο και το φοβερό και τρομερό Racing Center των Σλοβένων. Ένας από τους λόγους που ο Rins είχε εκπληκτική φόρμα και βρέθηκε ελάχιστα πίσω από τον Vinales ήταν κι αυτός, η εξέλιξη του κινητήρα και η καμπύλη της απόδοσης που άλλαξαν παρέα με την Akrapovic.

Με την ολοκαίνουρια μοτοσυκλέτα εμφανίστηκε η KTM, με τα μάτια να είναι φυσικά στον Zarco που κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τι έχει κάνει στο Qatar. Πρακτικά όμως κανείς στην Αυστριακή ομάδα δεν έχει εμπειρία σε αυτή την μοτοσυκλέτα που είναι ολότελα καινούρια, από το πλαίσιο, το ψαλίδι και τις αναρτήσεις έως τον κινητήρα. Η KTM αυτό που κράτησε είναι πρακτικά και μόνο η εμπειρία της αυτά τα τρία χρόνια, και όλη η προετοιμασία που έχει κάνει, είναι για να την οδηγήσει στο επόμενο βήμα, το βάθρο.

Αν υπήρχε ένα συνολικό νούμερο ανταγωνισμού, αν μπορούσε δηλαδή κανείς να το ονοματίσει, τότε θα έβλεπε πως συγκριτικά με πέρσι είναι πολύ μεγαλύτερο. Στασιμότητα δεν υπάρχει σε καμία ομάδα, οπότε αν τις τελευταίες δύο –τουλάχιστον- σεζόν, ζούμε απόλυτα μαχητικούς αγώνες, τότε όλα δείχνουν πως το αποκορύφωμα δεν το έχουμε δει ακόμη…

Θέση
Αναβάτης
Ταχ.Γύρος
Κενό εμπρός
Κενό προηγ.
 
 
 
 
 
1
VIÑALES, Maverick
1:55.051
 
 
 
 
 
 
 
2
RINS, Alex
1:55.159
0.108
0.108
 
 
 
 
 
3
DOVIZIOSO, Andrea
1:55.550
0.499
0.391
 
 
 
 
 
4
PETRUCCI, Danilo
1:55.594
0.543
0.044
 
 
 
 
 
5
ROSSI, Valentino
1:55.604
0.553
0.010
 
 
 
 
 
6
RABAT, Tito
1:55.694
0.643
0.090
 
 
 
 
 
7
QUARTARARO, Fabio
1:55.772
0.721
0.078
 
 
 
 
 
8
NAKAGAMI, Takaaki
1:55.943
0.892
0.171
 
 
 
 
 
9
ESPARGARO, Pol
1:56.040
0.989
0.097
 
 
 
 
 
10
MARQUEZ, Marc
1:56.167
1.116
0.127
 
 
 
 
 
11
MIR, Joan
1:56.264
1.213
0.097
 
 
 
 
 
12
ESPARGARO, Aleix
1:56.358
1.307
0.094
 
 
 
 
 
13
IANNONE, Andrea
1:56.447
1.396
0.089
 
 
 
 
 
14
MORBIDELLI, Franco
1:56.511
1.460
0.064
 
 
 
 
 
15
BAGNAIA, Francesco
1:56.738
1.687
0.227
 
 
 
 
 
16
ZARCO, Johann
1:56.770
1.719
0.032
 
 
 
 
 
17
OLIVEIRA, Miguel
1:56.891
1.840
0.121
 
 
 
 
 
18
CRUTCHLOW, Cal
1:56.921
1.870
0.030
 
 
 
 
 
19
MILLER, Jack
1:56.932
1.881
0.011
 
 
 
 
 
20
ABRAHAM, Karel
1:57.053
2.002
0.121
 
 
 
 
 
21
LORENZO, Jorge
1:57.090
2.039
0.037
 
 
 
 
 
22
SMITH, Bradley
1:57.137
2.086
0.047
 
 
 
 
 
23
SYAHRIN, Hafizh
1:57.459
2.408
0.322

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

Ετικέτες

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.