Γράφτηκε από: 
τον Θάνο Αμβρ. Φελούκα

MotoGP Sachsenring: Η αδυναμία της Honda, η υπεροχή της Yamaha και η στρατηγική της Ducati

Ο αγώνας της Γερμανίας φανέρωσε ακόμη περισσότερο τις αδυναμίες

Σε μία κατάμεστη πίστα από πλήθος Γερμανών που είχαν ακόμη τα εισιτήρια του 2020 -αλλά θα γέμιζαν τις κερκίδες και χωρίς να τα κρατούσαν όπως έδειξε η ζήτηση-, η θερμοκρασία έδωσε καυτούς πρώτους γύρους που ανέβασαν τις προσδοκίες για να τις προσγειώσουν απότομα οι πτώσεις. Όλα όσα έγιναν στον αγώνα, μπορείτε να τα δείτε εδώ, πολύ-πολύ αναλυτικά. Πάμε τώρα να δούμε ποιο ήταν εκείνο το στοιχείο που έκανε την μεγάλη διαφορά για όλα όσα είδαμε.

Οι ομάδες και οι αποφάσεις κάνουν την διαφορά. Ακριβώς όπως σε μία μπάντα όλα τα μέλη της είναι εξίσου σημαντικά, αλλά το κοινό βλέπει, αναγνωρίζει περισσότερο και ταυτίζεται με τον τραγουδιστή που απολαμβάνει εν τέλει πολλαπλάσια δημοσιότητα, έτσι και στα MotoGP το σημείο αναφοράς είναι ο αναβάτης. Σε καμία περίπτωση όμως δεν είναι η νίκη μόνο του Quartararo, είναι της ομάδας του, όπως ακριβώς και του Marc Marquez του οποίου η ομάδα πρέπει να πιστωθεί μερίδιο και από το λάθος που έχει στιγματίσει την καριέρα του Ισπανού βάζοντας την προσωρινά στον πάγο, καθώς η απόφαση να επιστρέψει άμεσα στην αγωνιστική δράση αμέσως μετά το χειρουργείο δεν ήταν μόνο δική του. Ενεπλάκησαν πολλοί περισσότεροι στην αναθεματισμένη αυτή απόφαση.

Οι παρέες γράφουν ιστορία, το έχουμε πει πολλές φορές εδώ στο ΜΟΤΟ κι αντίστοιχα στους αγώνες είναι οι ομάδες που μετράνε. Ο Quartararo έχει σίγουρα καταφέρει να έχει μία τέτοια που αισθάνεται σίγουρη να πάει αντίθετα στο κύμα και να κάνει αυτό που πιστεύει σε αντίθεση με τους υπόλοιπους. Η επιλογή του πίσω ελαστικού στον αγώνα του Sachsenring είναι άλλη μία, η πιο πρόσφατη απόδειξη για αυτό το αξίωμα που προκύπτει από την πορεία όλης της χρονιάς έως τώρα, στη μέση της σεζόν.

Η αμέσως επόμενη Yamaha, του Morbidelli, ήταν ένα δευτερόλεπτο στον γύρο πιο αργή και ακόμη στην μέση της πίστας, όταν ο Quartararo τερμάτιζε πρώτος. Αυτοί οι δύο αναβάτες ξεκίνησαν μαζί κι ενώ ο Quartararo πάντα ήταν λίγο πιο καλός, δεν ήταν ποτέ μισή πίστα καλύτερος. Η εξέλιξη αυτή είναι εξέλιξη που αφορά το σύνολο της ομάδας που τον πλαισιώνει. Του δίνει την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται για να πάρει αποφάσεις. Αντί να τον κατακρίνουν, τον στηρίζουν και αυτή η διαφορά μπορεί να ακούγεται αυτονόητη και να φαντάζουν τα δύο άκρα πολύ μακριά, στην πράξη όμως είναι πολύ κοντά μεταξύ τους. Στις ανθρώπινες συμπεριφορές, δύο κουβέντες με τρόπο ειπωμένες μπορεί να σημαίνουν είτε το ένα είτε το άλλο.

Στην συνέντευξη τύπου ο Quartararo είπε πως το τριήμερο δεν ξεκίνησε πολύ καλά, την Παρασκευή δεν ήξερε σε ποιες ρυθμίσεις να πατήσει και την Κυριακή το πρωί είδε πως με την ενδιάμεση γόμα σε μεταχειρισμένα ελαστικά μπορούσε να πάει πολύ γρήγορα. Οι υπόλοιποι, σύμφωνα με τους ίδιους, βάσισαν την επιλογή της γόμας στις συνθήκες που επικρατούσαν και λιγότερο στην αίσθηση που πήραν από την πίστα.

Ο Mir είχε και εκείνος την ενδιάμεση γόμα και άλλαξε στην σκληρή την τελευταία στιγμή κυριολεκτικά, βλέποντας τις θερμοκρασίες που επικρατούσαν. Είναι μία λογική απόφαση, δεν είναι απαραίτητα λάθος, αλλά δεν είναι μία απόφαση που σε κάνει Πρωταθλητή και το αποτέλεσμα φάνηκε στον 4ο γύρο. Όταν δηλαδή ο Mir έπεσε στην πρώτη στροφή μερικά δευτερόλεπτα μετά την πτώση του Bagnaia.

Ο Aleix Espargaro το είπε καλύτερα για τον Quartararo, τόνισε πως καταφέρνει να είναι γρήγορος την Κυριακή, η ομάδα λύνει όλα τα ζητήματα μέχρι και το Warm-Up και του παρέχει αυτό που χρειάζεται. Θεωρεί πως τον Zarco θα μπορούσε να τον πιάσει αν δεν είχε τα δικά του θέματα, τον Quartararo όμως όχι και τόσο εύκολα. Δεν υπάρχει άλλωστε κι άλλος τρόπος, όλοι οι μεγάλοι αναβάτες ήταν αυτό που λέμε, «οδηγοί της Κυριακής» με τον Rossi να εκφράζει αυτό τον κανόνα με τον καλύτερο τρόπο.

Ο Quartararo ρωτήθηκε - και θεωρώ πως εκφράστηκε απόλυτα ειλικρινά όταν είπε πως δεν ένιωσε καλά με την απόφαση αυτή στην αρχή όταν πίεζε για να είναι εμπρός και κατάλαβε πως χρησιμοποιούσε πολύ περισσότερο το ελαστικό από όσο θα ήθελε για να το κρατήσει για όλους τους υπόλοιπους γύρους. Με βάση τα λεγόμενά του, αν ο Bagnaia δεν έπεφτε θα είχε να διαχειριστεί μία τελείως διαφορετική κατάσταση, όμως ήδη από τον πέμπτο γύρο ήταν ελεύθερος να διαχειριστεί το ελαστικό όπως ήθελε μέχρι και τον 25ο γύρο πριν αρχίσει να παίρνει μέτρα ασφαλείας για να φτάσει μέχρι το τέλος. Ο Quartararo δείχνει πώς να κερδίζεις αγώνες και το κάνει με το παράδειγμά του.

Κι εμμέσως πλην σαφώς, το παραδέχτηκε ο Bagnaia, ακόμη ένας αναβάτης που μίλησε ειλικρινά, όταν είπε πως ο Quartararo είναι πιο πλήρης από εκείνον και πιο έτοιμος. Εννοώντας, φυσικά, τα παραπάνω.

Σε αυτό το σημείο είναι μία καλή ευκαιρία να κάνω μία πολύ μικρή παρένθεση για να σας δώσω το συμπέρασμα ενός άλλου άρθρου που θα ακολουθήσει σχετικά με το τηλεοπτικό αφιέρωμα «MotoGP Unlimited» και το γεγονός πως δεν είχε την απήχηση του αντίστοιχου περιεχομένου της F1. Διότι δεν υπάρχει κλειδαρότρυπα στα MotoGP, όλοι εκφράζονται ειλικρινά, τσακώνονται, μαλώνουν και οι αποφάσεις των εταιρειών, που έτσι και αλλιώς δεν μπορούν ούτε σε ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα να εμφανιστούν, δεν αργούν μετά από λίγο να εμφανιστούν και ως αποτέλεσμα. Το να τα λες έξω από τα δόντια καταστρέφει την ηδονή της κλειδαρότρυπας και όσους αρέσκονται σε αυτό, και είναι κομμάτι της μαγείας των MotoGP!

Ο Bagnaia το είπε ξεκάθαρα λοιπόν: «Ο Quartararo τερματίζει αγώνες, εγώ όχι. Είναι στην κορυφή και δεν κάνει ποτέ λάθη. Μπορεί να τον βοηθά περισσότερο η μοτοσυκλέτα του να μην κάνει λάθη, δεν ξέρω. Σε κάθε περίπτωση ο συνδυασμός τους είναι αυτή την στιγμή εκείνος που κερδίζει. Αυτό το Σαββατοκύριακο ήμουν πιο γρήγορος αλλά εκείνος κέρδισε και εγώ έπεσα, οπότε αυτό απαντά σε κάθε απορία». Πόσο πιο ωμά να μιλήσει κανείς; Υπάρχει στον μηχανοκίνητο αθλητισμό αυτό; Ναι υπάρχει και αλλού στην μοτοσυκλέτα, όχι όμως γενικά στον μηχανοκίνητο αθλητισμό και όχι με αυτή την συχνότητα, ενώ τέτοιες απαντήσεις είναι το σύνηθες στα MotoGP και όχι η εξαίρεση.

Ο Bagnaia πράγματι ήταν ταχύτερος, όχι μόνο από τον Quartararo, ήταν η ταχύτερη Ducati με διαφορά και είχε περισσότερη φόρα μέσα στις στροφές. Είχε την τέλεια απάντηση που δεν κατάφερε ποτέ βέβαια να την εκφράσει, μιας και έπεσε στην αρχή του 4ου γύρου στην πρώτη στροφή μετά την ευθεία.

Ο Bagnaia τόνισε πολλές φορές εχθές πως δεν μπορεί να εξηγήσει την πτώση του και μάλιστα είπε πως συνήθως είναι ιδιαίτερα επικριτικός με τον εαυτό του, όμως αυτή την φορά δεν μπορεί να βρει το λάθος του. Δεν έχει ξαναπέσει ποτέ με αυτό τον τρόπο και έγραψε στις δοκιμές 70 γύρους χωρίς να έχει αυτό το πρόβλημα, άρα δεν έχει καμία εξήγηση για το τι έκανε λάθος. Στο μεταξύ το λάθος του ήταν απλά λάθος στρατηγικής κι αν δεν το βρει, αν δεν το κοιτάξει κατάματα, θα το ξανακάνει. Και μάλιστα είναι ένα λάθος που ο Bagnaia το έχει ξανακάνει, στο Mugello το 2021 όταν έπεσε ενώ ήταν στην κορυφή και έχοντας πίσω του τον Quartararo που δεν θα τον κέρδιζε εύκολα στην συγκεκριμένη πίστα.

Οπότε το να μην μαθαίνει από τα λάθη του, είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει ως αναβάτης αυτή την στιγμή. Ποιο είναι αυτό το λάθος στρατηγικής; Να πιέζει στην κατάλληλη χρονική στιγμή, όχι παντού και όχι πάντα. Εχθές στο Sachsenring η επιλογή της σκληρής γόμας πίσω δεν ήταν απαραίτητα λάθος, απαιτούσε όμως διαφορετική στρατηγική από εκείνη που ακολουθούσε ο Quartararo εκείνη την στιγμή και έπρεπε να τον αφήσει να κάνει ακόμη και μία μικρή διαφορά, συνεχίζοντας την πίεση όμως, για να χρησιμοποιήσει περισσότερο το ελαστικό και στο τέλος η Ducati να έχει το προβάδισμα. Κι επειδή οι ομάδες είναι που κάνουν την διαφορά όπως είπαμε, κάποιος από την ομάδα έπρεπε να του είχε πει ένα διαφορετικό σχέδιο. Όλα πηγάζουν από τις δηλώσεις τους άλλωστε: «…είναι δύσκολο να αντιληφθώ γιατί έπεσα, ίσως γιατί οι μοτοσυκλέτες μας αυτή την στιγμή λειτουργούν σε ένα πολύ μικρό περιθώριο που αν πατήσεις έξω από αυτό θα πέσεις και η πτώση μου πρέπει να ήταν γιατί πάτησα και δεν προσπέρασα το όριο αυτό» είναι το συμπυκνωμένο συμπέρασμα από τις δηλώσεις του Bagnaia.

Αν λοιπόν οι μοτοσυκλέτες λειτουργούν σε ένα πολύ στενό περιθώριο, το οποίο στο Sachsenring έχει γίνει λεπτό σαν τρίχα εξαιτίας της θερμοκρασίας που ήταν υψηλότερη από τις δοκιμές και έτσι άγνωστος τόπος για τις ομάδες και με ένα ελαστικό που στις καλές συνθήκες δουλεύει σε ακόμη πιο στενό πλαίσιο, τότε η επιλογή να οδηγήσεις στην κόψη του ξυραφιού είναι από την αρχή ύποπτη. Δεν είναι όμως η αιτία της πτώσης, η αιτία της απώλειας πρόσφυσης από το πίσω ελαστικό, είναι να διαλέγεις την πιο πάνω συνθήκη αλλά να μην λειτουργείς στο ιδιαίτερα στενό πλαίσιο που εν γνώσει σου έχεις τοποθετηθεί.

Για αυτό λοιπόν είναι ένα λάθος στρατηγικής και μόνο, ένα απλό αλλά ιδιαίτερα σημαντικό λάθος για το πότε είναι σωστό να πιέσεις, κι ένα λάθος που είναι καταδικασμένο να εμφανιστεί ξανά και ξανά, όπως ακριβώς είπαμε πως συμβαίνει με τον Bagnaia.

Οι Ιταλοί έχουν αυτή την στιγμή τις καλύτερες μοτοσυκλέτες στο grid κι αυτό συμπεριλαμβάνει την Aprilia, τους λείπει ένας σωστός συνδυασμός αναβάτη και ομάδας που όλοι μαζί θα παίρνουν πιο σωστές αποφάσεις, διαφορετικά θα συνεχίσουμε να βλέπουμε να κερδίζουν στις δοκιμές και σε αγώνες με σταθερές συνθήκες και να πέφτουν στους υπόλοιπους, όπως δηλαδή συμβαίνει και με τον Bastianini και με τον Miller. Η τύχη δεν ευνοεί μόνο τους τολμηρούς, όπως λέει ο θυμόσοφος λαός, στην περίπτωση των αγώνων ευνοεί τον καλύτερα προετοιμασμένο, οπότε και πάλι το ζήτημα αναγάγεται σε ζήτημα ομάδας.

Ο Aleix Espargaro δεν θα μπορούσε να είναι πιο άτυχος, ξεκινώντας από το φοβερό λάθος στον προηγούμενο αγώνα να νομίσει πως τερμάτισε ενώ ήθελε ακόμη ένα γύρο και φτάνοντας στον χθεσινό που επικαλέστηκε ελαττωματικό εμπρός ελαστικό σε σημείο που σκέφτηκε να σταματήσει αλλά είδε πως πίσω οι υπόλοιποι είχαν κενό, οπότε αποφάσισε να μείνει και να το παλέψει όσο μπορούσε. Δεν θέλει να περιμένει το πόρισμα, δεν τον νοιάζει αν πράγματι θα βρουν κάτι στο ελαστικό καθώς εκείνος είναι βέβαιος πως υπήρχε κατασκευαστικό πρόβλημα.

Μπροστά στον Vinales όμως, το πρόβλημα του Aleix Espargaro είναι ως μη γενόμενο καθώς ο Vinales για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό ξεκίνησε να ανεβαίνει εντός πεντάδας για να εγκαταλείψει τελικά με πρόβλημα στην πίσω ανάρτηση. Η συσκευή που ελέγχει την διαδρομή της πίσω ανάρτησης είναι αυτόματη στην μοτοσυκλέτα του Vinales και ρυθμίζεται ηλεκτρονικά, σε αντίθεση με την χειροκίνητη λειτουργία που θέλει να έχει ο Aleix Espargaro καθώς δεν εμπιστεύεται ακόμη ένα τέτοιο σύστημα. Όπως είπε, έχει και τα δύο αλλά θέλει το χειροκίνητο και όχι το αυτόματο, το οποίο μάλιστα είναι ακόμη σε εξέλιξη. Μετά από το χθεσινό η επιχειρηματολογία του Espargaro απέκτησε ένα «σας τα έλεγα εγώ» που θα κάνει καιρό να ξεπεραστεί. Η ανάρτηση στην μοτοσυκλέτα του Vinales κόλλησε στην τέρμα κάτω θέση που σημαίνει πως στα φρένα πριν την στροφή δεν φορτιζόταν ο εμπρός τροχός όσο έπρεπε και η γεωμετρία θύμιζε Dragster οπότε κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει για το γεγονός πως σταμάτησε και γύρισε στα pit, να είστε σίγουροι πως αυτό το πράγμα δεν μπορούσε να οδηγηθεί. Κι αν ο Aleix Espargaro σκεφτόταν να σταματήσει από το δικό του μπροστινό, τότε ο Vinales είχε πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα. Ο ίδιος το περιέγραψε σαν να έχει κλαταρισμένο ελαστικό που είναι και ο λόγος που έκοψε και κοιτούσε πίσω μέσα στον αγώνα, όπως αντιλαμβάνεστε το πράγμα για αυτόν είχε τελειώσει.

Στο μεταξύ και ο Alex Marquez είχε το ίδιο πρόβλημα ενώ ο Pol Espargaro εγκατέλειψε λέγοντας πως σωματικά δεν άντεχε, αλλά η ομάδα έψαχνε για ποιο λόγο η μοτοσυκλέτα του είχε καυτηριάσει σχεδόν τον αστράγαλο… Η θερμοκρασία είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα των ηλεκτρονικών και ταυτόχρονα η πιο δύσκολη διάγνωση, ενώ η οδήγηση όλων αυτών των ηλεκτρονικά ρυθμιζόμενων συστημάτων γίνεται με υδραυλικό τρόπο που επίσης επηρεάζεται από τις θερμοκρασίες.

Σε κάθε περίπτωση αυτό είναι ένα πρόβλημα που θα το βρουν οι κατασκευαστές, σε αντίθεση με την Honda που έχει κι ένα ακόμη πρόβλημα που το ξέρει, αλλά δεν μπορεί να το λύσει. Όπως γράφαμε εχθές στην περιγραφή του αγώνα, είναι η πρώτη φορά μετά από δεκαετίες που δεν πήραν βαθμούς σε αγώνα! Πέρασαν από αγώνες που εξαρτιόντουσαν από τον Nakagami, που επίσης έπεσε σε αυτόν τον αγώνα, και οι αγώνες αυτοί ήταν πολύ αργότερα από την εμφάνιση του προβλήματος του Marquez. Θα έπρεπε να είχαν πάρει ήδη μία ριζοσπαστική λύση, να σπάσουν συμβόλαια –και δεν εννοώ του Marc Marquez γιατί δεν κρεμάς ποτέ έναν τέτοιο αναβάτη- να είχαν αποκτήσει ακόμη ένα μεγάλο όνομα, να μην είχαν αφήσει την Yamaha να ανανεώσει με Quartararo, οτιδήποτε εκτός από το να κάθονται και να περιμένουν. Το Sachsenring είναι πίστα του Marc Marquez και κατά επέκταση της Honda, θα έπρεπε όταν λείπει ο πρώτος η Honda να μπορεί να συνεχίσει τουλάχιστον αξιοπρεπώς και όχι να λείπει τελείως από την βαθμολογία! Το HRC πρέπει να δείξει πυγμή και να περάσει στην αντεπίθεση, τουλάχιστον από του χρόνου καθώς φέτος όλα δείχνουν να έχουν τελειώσει. Πολύ δύσκολα αυτή δεν θα είναι άλλη μία χρονιά του Quartararo και της Yamaha.

Tags: