MotoGP Sepang Test: Quartararo και Yamaha λάμπουν με απουσία Marquez

Συνολική βελτίωση όλων των ομάδων!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

9/2/2020

Ένα εξαιρετικά ελπιδοφόρο τεστ ολοκληρώθηκε σήμερα, καθώς είδαμε τους χρόνους όλων των αναβατών να κατεβαίνουν κάτω από τα δύο λεπτά και των πρώτων να παίζουν στο χαμηλό του 1.58! Ήταν το καλύτερο που χρειαζόταν για την ελπίδα πως η επόμενη σεζόν θα είναι άκρως εντυπωσιακή με ακόμη περισσότερους διεκδικητές για το βάθρο σε κάθε αγώνα. Τα άλλα δύο που ξεχώρισαν όχι μόνο σήμερα αλλά όλες τις ημέρες στην Sepang, είναι η συνολική επίδοση του Quartararo και η απίστευτη εμφάνιση του Pedrosa το Σάββατο που στην σέλα της KTM θα μπορούσε να είχε κερδίσει αγώνα! Οδήγησε όπως δεν έχει κάνει ποτέ στην Sepang πάνω σε μία Honda, βοηθώντας την ομάδα του να κάνει το βήμα που ήθελε. Μιας και μιλάμε για αναβάτες εξέλιξης, ας κάνουμε μία στάση στον Lorenzo που είχε σήμερα την δεύτερη επαφή του με την Μ1 και που σύμφωνα με τον ίδιο πήγε καλύτερα από εκείνο που είχαν όλοι υπολογίσει. Δικαιολόγησε την προσπέραση σαν σταματημένου που του έκανε ο Quartararo με το γεγονός πως ο νεαρός βρισκόταν σε γρήγορο γύρο με καινούρια ελαστικά, ενώ ο Lorenzo με δουλεμένο ζευγάρι και σε κανονικό γύρο. Αντίστοιχα όταν τον προσπέρασε ο Vinales με την καινούρια μοτοσυκλέτα χωρίς να απομακρύνεται σε ολόκληρη την πίστα, ήταν ένα θετικό βήμα για την ομάδα ώστε να μπορεί να κάνει την σύγκριση και να δει την συνολική επίδραση των αλλαγών. Ο Lorenzo δεν έχει ακόμη δοκιμάσει την καινούρια Μ1.

Ο Rossi ήταν 5ος συνολικά σε ολόκληρο το τριήμερο δοκιμών, χωρίς όμως να θεωρεί πως έχουν φτάσει -απόλυτα- στο επιθυμητό σημείο εξέλιξης και έτσι, παραμένει το πάγιο σχόλιο για την Yamaha, πώς έχει ακόμη πράγματα να κάνει. Καμία όμως σχέση με πέρσι, ενώ βλέπει και νέες βελτιώσεις. Μία από αυτές ήταν να δοκιμάσει την δική της λύση holeshot όπως οι Ιταλοί, ώστε να επιτύχει καλύτερες εκκινήσεις. Ο Vinales θεωρεί πως εκεί κρίνονται όλα. Πως αν βρεθεί εμπρός και ξεκινήσει πρώτος, τότε οι πιθανότητες να κερδίσει τον αγώνα θα είναι αυξημένες με γεωμετρική και όχι αριθμητική πρόοδο. Με αυτή την δήλωση, που την έκανε πριν τις δοκιμές της Sepang, εκτός από το να θυμίζει Lorenzo, ουσιαστικά προετοίμαζε το έδαφος και για αυτό που θα βλέπαμε -και τελικά είδαμε- στην Sepang με την Yamaha να δοκιμάζει κι αυτή, την λύση που τόσο καλά έχει δουλέψει στην Ducati. Βέβαια εκεί στην Ducati η ιπποδύναμη και το setup της ιταλικής μοτοσυκλέτας, ευθύνονται για την ανάγκη να βρεθεί μία λύση στην εκκίνηση. Αντιθέτως το πρόβλημα της Yamaha είναι άλλο, τα όχι και τόσο καλά ηλεκτρονικά που υπολείπονται ένα σκαλοπάτι έναντι των υπολοίπων. Αυτό μπορεί να αλλάξει μονάχα με καλύτερους αναβάτες εξέλιξης και περισσότερη δουλειά εκτός Ιαπωνίας σε πίστες που αγωνίζονται όλη την σεζόν. Κι αυτό ακριβώς θα αλλάξει από φέτος, έχοντας τον Lorenzo που τα τελευταία χρόνια έχει μάθει απ’ έξω τον ανταγωνισμό, κι έχει επιστρέψει στην Yamaha έτοιμος να την βοηθήσει εκεί που το χρειάζεται περισσότερο, στην εξέλιξη.

Το γεγονός πως ο Quartararo ξεκινά το 2020 με την ίδια μοτοσυκλέτα που έχουν και οι υπόλοιποι, είναι επίσης ένα πολύ θετικό στοιχείο, πρώτα για την Yamaha και έπειτα για όλους εμάς και το θέαμα που επιζητούμε. Επίσης θα τελειώνουμε με αυτό το θέμα και την μοτοσυκλέτα του από τώρα, και δεν θα έχουμε επανάληψη όσων είχαμε δει, όπου οι μισοί δεν είχαν καταλάβει πότε έφτασε να οδηγεί αντάξια μοτοσυκλέτα με των δύο εργοστασιακών αναβατών, έχοντας ξεκινήσει με προηγούμενο μοντέλο και εξελίσσοντας το μέσα στην χρονιά. Μιλάμε φυσικά για όλα όσα βλέπαμε να λέγονται για την Μ1 του νεαρού που πρακτικά δεν εξισώθηκε με την εργοστασιακή, παρά μόνο πολύ αργά.

Το γεγονός επίσης πως ο Quartararo ήταν ο ταχύτερος της δοκιμής στην Sepang, επισκιάζεται από την ουσιαστική απουσία Marquez. Ήταν εκεί, σαν να μην ήταν. Πέρα από την πτώση το Σάββατο που ευτυχώς δεν είχε πιο άσχημη εξέλιξη για τον φρεσκο-χειρουργημένο Marquez, ο Ισπανός δεν είναι ακόμη έτοιμος να δώσει το 100% οπότε ναι, η επίδοση Quartararo είναι εντυπωσιακή αλλά θα ήταν εντυπωσιακότερη αν ο Marquez δεν είχε «χαλάσει».

Marc Marquez: Χειρότερα απ’ ότι περίμενα

Το καλό για όλους εμάς όμως, είναι πως με βεβαιότητα πλέον ο Marquez θα δυσκολευτεί πολύ αυτή την χρονιά. Ήταν επιθυμία όλων για να διατηρηθεί το θέαμα και πλέον είναι βέβαιο πως η Yamaha απέκτησε μία καλύτερη τελική, σχεδόν 5 χιλιόμετρα που έκανε τον Vinales να μην κρύβει την χαρά του, ενώ η Suzuki έχει επίσης καλύτερη έξοδο που σημαίνει περισσότερη δύναμη και αυτό αντανακλάται στους χρόνους του Rins που συνολικά ήταν τρίτος!

Όλοι επίσης οι αναβάτες λίγο ή πολύ εκφράστικα θετικά για το ελαστικό στις συνθήκες που το δοκίμασαν, και που μπορεί να απέχουν πολύ από τον αγώνα, αλλά η διαφορά φαινόταν ήδη.

Το πρόβλημα το έθεσε ο Miller, και το είπε πολύ καλά: Αναβάτες όπως ο Marquez, που είχαν καταφέρει να ελέγχουν το σπινάρισμα του πίσω τροχού και να κλείνουν την γραμμή με το γκάζι, θα έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ πρόβλημα τώρα, γιατί η έξτρα πρόσφυση σπρώχνει το εμπρός ελαστικό και οδηγεί σε πτώση, αντί για όλα τα έως τώρα εντυπωσιακά που έχουμε δει. Καθόλου τυχαίο και δένει με την εκτίμηση του Miller, πως σήμερα ο Crutchlow ήταν από τους ταχύτερους. Η Honda ήταν λιγότερο “Marquez” με τα ελαστικά αυτά, που σημαίνει πως επιτέλους ο Άγγλος ήταν λίγο πιο κοντά στο δικό του επιθυμητό. Όχι όμως στο σημείο που θα ήθελε. Ο Crutchlow εξακολουθεί να βρίσκει πως η Honda είναι δύστροπη και στρίβει με γωνίες αντί για ακτίνες κύκλου… Αντίθετα ο Marquez δεν επιβεβαιώνει την θεωρία Miller, δεν βρίσκει διαφορά στα ελαστικά και αποδίδει την πτώση του σε λάθος πάτημα εκτός γραμμής, εκεί που η πίστα ήταν βρώμικη. Ο ίδιος όμως δήλωσε πως δεν βλέπει και μεγάλη διαφορά σε Yamaha και Suzuki, ενώ πράγματι η διαφορά είναι σημαντική. Κι έτσι οι δηλώσεις του ερμηνεύονται περισσότερο ως μία προσπάθεια να ελέγξει τις εντυπώσεις.

Η KTM είχε μία εμφάνιση που δεν συμβαδίζει με τις προηγούμενες χρονιές, έχοντας δηλαδή ανέβει δύο-τρια σκαλοπάτια εξέλιξης. Ο Espargaro είχε αρκετούς γύρους με καλό χρόνο ενώ ταυτόχρονα δοκίμαζε και πλαίσια και τελικά δεν βρέθηκε τυχαία εκεί που ήταν, στην 7η συνολικά θέση των συνδυασμένων χρόνων, ενώ ο Pedrosa έχει επιτέλους ξεκινήσει το ρόλο του στην εξέλιξη της μοτοσυκλέτας, όπως φάνηκε το Σάββατο.

Από την άλλη ο Zarco με την αναβαθμισμένη για τον σκοπό αυτό, Ducati της Avintia δεν έκανε την διαφορά που θα ήθελε με την πρώτη στιγμή.

Η καλύτερη Ducati παραμένει του Bagnaia με τον Miller να είναι επίσης πολύ καλύτερος από τους υπόλοιπους εργοστασιακούς, και στους συνδυασμένος χρόνους ο Petrucci βγαίνει πιο ψηλά στην κατάταξη. Παρακολουθώντας όμως όλες τις ημέρες προσεκτικά, η δουλειά του Miller ήταν πολύ πιο επισταμένη, δοκιμάζοντας περισσότερο, φανερώνοντας έτσι πως των χρόνων εξαιρουμένων, είχε καλύτερη απόδοση συνολικά.

Οι δοκιμές στην Sepang πήγαν πολύ καλά για το θέαμα. Έδειξαν πως χρόνιες παθογένειες σε ομάδες έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζονται και πως ο ανταγωνισμός αναβαθμίζεται συνολικά!

Ο καιρός πήρε την απόφαση να συντομεύσει την τελευταία δοκιμή της Κυριακής, ωστόσο δεν θα υπήρχε πρακτική διαφορά στους συνδυασμένους χρόνους που ακολουθούν πιο κάτω:

Συνδυασμένοι χρόνοι από τις δοκιμές στην Sepang!

Θέση
Ν#
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Χρόνος
Διαφ.
Προηγ.
1
20
Fabio Quartararo
Yamaha M1
1:58.349
 
 
2
35
Cal Crutchlow
Honda RC213V
1:58.431
0.082
0.082
3
42
Alex Rins
Suzuki GSX-RR
1:58.450
0.101
0.019
4
63
Francesco Bagnaia
Ducati GP20
1:58.502
0.153
0.052
5
46
Valentino Rossi
Yamaha M1
1:58.541
0.192
0.039
6
9
Danilo Petrucci
Ducati GP20
1:58.606
0.257
0.065
7
44
Pol Espargaro
KTM RC16
1:58.610
0.261
0.004
8
43
Jack Miller
Ducati GP20
1:58.616
0.267
0.006
9
26
Dani Pedrosa
KTM RC16
1:58.662
0.313
0.046
10
41
Aleix Espargaro
Aprilia RS-GP
1:58.694
0.345
0.032
11
36
Joan Mir
Suzuki GSX-RR
1:58.731
0.382
0.037
12
88
Miguel Oliveira
KTM RC16
1:58.764
0.415
0.033
13
93
Marc Marquez
Honda RC213V
1:58.772
0.423
0.008
14
21
Franco Morbidelli
Yamaha M1
1:58.831
0.482
0.059
15
4
Andrea Dovizioso
Ducati GP20
1:58.859
0.510
0.028
16
12
Maverick Vinales
Yamaha M1
1:58.893
0.544
0.034
17
5
Johann Zarco
Ducati GP19
1:58.951
0.602
0.058
18
73
Alex Marquez
Honda RC213V
1:59.042
0.693
0.091
19
33
Brad Binder
KTM RC16
1:59.104
0.755
0.062
20
53
Tito Rabat
Ducati GP19
1:59.549
1.200
0.445
21
99
Jorge Lorenzo
Yamaha M1
1:59.697
1.348
0.148
22
38
Bradley Smith
Aprilia RS-GP
1:59.841
1.492
0.144
23
30
Takaaki Nakagami
Honda RC213V
1:59.860
1.511
0.019
24
27
Iker Lecuona
KTM RC16
1:59.898
1.549
0.038
25
50
Sylvain Guintoli
Suzuki GSX-RR
2:00.100
1.751
0.202
26
82
Mika Kallio
KTM RC16
2:00.148
1.799
0.048
27
91
Yamaha Test 3
Yamaha M1
2:00.791
2.442
0.643
28
90
Yamaha Test 1
Yamaha M1
2:00.920
2.571
0.129
29
85
Takuya Tsuda
Suzuki GSX-RR
2:03.674
5.325
2.754

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.