MotoGP Test Sepang 2018 – Final Day

Ο Lorenzo την έκπληξη!
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

30/1/2018

Ο Jorge Lorenzo, ο εργοστασιακός αναβάτης της Ducati, έκανε την τελευταία και τελευταία μέρα την έκπληξη και με έναν χρόνο-ρεκόρ έσπασε τα χρονόμετρα και βρέθηκε στην κορυφή της λίστας με τους χρόνους, με τις καιρικές συνθήκες να είναι καλές από πρωί για πρώτη φορά. Το κατά πόσο, βέβαια, μπορούμε να το θεωρήσουμε αυτό έκπληξη, είναι θέμα προς συζήτηση, μιας και μπορεί τις προηγούμενες μέρες να είχαμε τις πολύ δυνατές επιδόσεις των Yamaha και Honda, αλλά τα Ducati δεν υπολείπονταν στα γυρολόγια, ενώ η καθημερινή εξέλιξη της ομάδας και ιδιαίτερα του Ισπανού, έδινε τα μηνύματα για μια δυναμική επίδοση. Μάλιστα ο Lorenzo ήταν και ο μοναδικός που έσπασε το φράγμα του 1:59 με χρόνο 1:58.830 (!), δίχως να φαίνεται να τον επηρεάζει η πτώση που είχε νωρίτερα. Με αυτόν τον χρόνο αναδείχθηκε και ο ταχύτερος όλων στα συνδυαστικά αποτελέσματα και των τριών ημερών, δημιουργώντας προσδοκίες για ένα συναρπαστικό πρωτάθλημα, ενώ αποτελεί και την καλύτερη επίδοση όλων των εποχών σε ένα ανεπίσημο ρεκόρ της πίστας της Sepang.

Εξαιρετική όμως ήταν και η επίδοσης του team mate του, Andrea Dovizioso, ο οποίος βρέθηκε στην τέταρτη θέση της ημέρας αλλά και των συνδυασμένων αποτελεσμάτων, με τον Gigi Dall'Ignia να πλέει σε πελάγη ευτυχίας για τους αναβάτες του. Όπως επιβεβαίωσε κι o "Desmodovi" με δηλώσεις του, έμεινε εντυπωσιασμένος με την σταθερή βελτίωση της μοτοσυκλέτας μέσα σ' αυτό το τριήμερο, ενώ είχε κι αυτός μια πτώση από την οποία βγήκε αλώβητος.


Τα χαμόγελα δεν έλειψαν όμως ούτε από τη Honda, καθώς δύο μοτοσυκλέτες της μπήκαν ανάμεσα στα δύο Ducati, με τον Pedrosa και τον Crutchlow να βρίσκονται σε απόσταση βολής από τον Lorenzo. Ο "μικρός σαμουράι", όπως αποκαλούν τον Pedrosa στα paddock, δούλεψε όλη την ημέρα με δύο μοτοσυκλέτες, εκ των οποία η μία διέθετε το νέο φαίρινγκ με τα αεροδυναμικά βοηθήματα και η άλλη όχι και κατάφερε να γράψει τον δεύτερο καλύτερο χρόνο του τριημέρου. Ο Marquez από την άλλη δούλεψε πάνω στην μοτοσυκλέτα χωρίς το αεροδυναμικό φαίρινγκ, καθώς όπως είπε ο ίδιος, ο νέος αυτός σχεδιασμός απαιτεί μεγάλες αλλαγές στο στήσιμο για να μπορέσει να αξιολογηθεί σωστά.


Ο Crutchlow ήταν η αποκάλυψη της ημέρας, μένοντας μόλις δύο δέκατα του δευτερολέπτου πίσω από τον Lorenzo, επιβεβαιώνοντας τις δηλώσεις του από την πρώτη μέρα, σχετικά με το ότι η Honda έκανε ακριβώς τις αλλαγές που ζήτησε. Μάλιστα, το HRC του έκανε πρόταση και για τον οκτάωρο αγώνα αντοχής στη Suzuka, και σύμφωνα με τα λεγόμενα του Βρετανού, το εργοστάσιο θέλει απεγνωσμένα να συμμετάσχει ο Crutchlow σ' αυτόν τον αγώνα. Το πρόβλημα, όπως δήλωσε, είναι ότι δεν υπάρχει αρκετός χρόνος λόγω του φορτωμένου προγράμματος των MotoGP, αλλά ακόμη δεν έχει πάρει την τελική του απόφαση.
Στη Yamaha, τα συναισθήματα απείχαν πολύ από αυτά της προηγούμενης μέρας, όπου οι δύο εργοστασιακοί αναβάτες είχαν τερματίσει στις πρώτες δύο θέσεις.

Το καλύτερο Yamaha στους πίνακες της τρίτης μέρας ήταν αυτό του Valentino Rossi, ο οποίος ήταν κατά έξι δέκατα πιο αργός από τον χρόνο του Lorenzo. Όπως είπε ο Γιατρός, αυτό οφείλεται στο ότι σήμερα οι συνθήκες ήταν πιο δύσκολες και δεν έβρισκε εύκολα πρόσφυση, αλλά παρόλα αυτά ο ρυθμός είναι πολύ πιο γρήγορος από πέρσι ακόμη και με φθαρμένα ελαστικά.
Ο ομόσταυλός του, Maverick Vinales, δεν κατάφερε κάτι καλύτερο από την 18η θέση παρά το γεγονός ότι έγραψε πάρα πολλούς γύρους και έκλεισε μέχρι και τρίωρο δουλεύοντας χωρίς διάλλειμα. "Ειλικρινά δουλέψαμε καλά σήμερα", δήλωσε ο Ισπανός. "Δεν ξέρω γιατί χάσαμε σε χρόνους το απόγευμα. Θα πρέπει να δούμε τα δεδομένα μετά τις δοκιμές στο Buriram και τότε θα έχουμε ξεκάθαρη εικόνα. Το νέο φαίρινγκ είναι θετικό, καθώς ένιωσα την διαφορά στην επιτάχυνση, οπότε θα δούμε και στο Buriram πώς θα πάει, όπου υπάρχουν πολλά σημεία που η μοτοσυκλέτα επιταχύνει".


Μέσα στην πρώτη δεκάδα –και πιο συγκεκριμένα στην έκτη θέση- βρέθηκε και ο Alex Rins με την Suzuki. Να υπενθυμίσουμε ότι στο GSX-RR του Iannone είχε πάρει φωτιά ο κινητήρας την χθεσινή μέρα, γεγονός που προβλημάτισε τους ανθρώπους της ομάδας, στέλνοντας τον κινητήρα πίσω στην Ιαπωνία για ενδελεχή έλεγχο. Σύμφωνα με τον manager της ομάδας, Davide Brivio, το πρόβλημα στον καινούργιο κινητήρα δεν είναι κάτι που δεν μπορεί να διορθωθεί άμεσα ώστε να είναι έτοιμος για τις επόμενες δοκιμές στην Ταϊλάνδη, ενώ τόνισε αρκετές φορές ότι πρόκειται για έναν νέο κινητήρα που δεν έχει καμία σχέση με τον περσινό, οπότε κάποια προβλήματα είναι δικαιολογημένα. Ο έτερος αναβάτης της ομάδας, ο Andrea Iannone τερμάτισε στην 12η θέση της ημέρας και 13η στα συνολικά αποτελέσματα, με διαφορά μικρότερη από οκτώ δέκατα του δευτερολέπτου.


Στην ΚΤΜ υπήρχε έντονος προβληματισμός, λόγω της πτώσης του Pol Espargaro την προηγούμενη μέρα η οποία δεν του επέτρεψε να πάρει μέρος την τρίτη και τελευταία μέρα των δοκιμών, αλλά παρόλα αυτά ο Bradley Smith μαζί με τον Mika Kallio κατάφεραν να μαζέψουν αρκετά χρήσιμα δεδομένα. Ο Espargaro δήλωσε τυχερός που τη γλίτωσε φτηνά μετά από σύγκρουση με 250Km/h πάνω στον τοίχο, ενώ είπε πως έχει 100% εμπιστοσύνη στις πληροφορίες που μάζεψε ο Kallio ο οποίος οδήγησε την μοτοσυκλέτα του την τελευταία μέρα. Ο Φιλανδός τόνισε το πόσο σημαντική ήταν η δυνατότητα για σύγκριση της μοτοσυκλέτας του 2018 με αυτή του 2017, με την προσοχή να εστιάζεται στα ηλεκτρονικά και τις αναρτήσεις της WP. Από την άλλη μεριά, ευχαριστημένος δήλωσε και ο Smith, ο οποίος είπε πως προτιμά αυτές τις συνθήκες έστω κι αν προσφέρουν λιγότερη πρόσφυση, αποκομίζοντας μια θετικά συνολικά αίσθηση από τις δοκιμές της Μαλαισίας.


Στα εντυπωσιακά αποτελέσματα της ημέρας, δεν γίνεται να μην συμπεριληφθεί ο Jack Miller πάνω στην δορυφορική Ducati της Pramac, ο οποίος αναρριχήθηκε μέχρι την έκτη θέση, δείχνοντας ότι η μετάβαση από την Honda πάνω στην ιταλική μοτοσυκλέτα ήταν μια πολύ γρήγορη διαδικασία προσαρμογής, ενώ και ο Aleix Espargaro στην 13η θέση έφερε πολύ αισιόδοξα μηνύματα στο στρατόπεδο της Aprilia, καθώς ήταν και ο τελευταίος αναβάτης που έσπασε το φράγμα των δύο λεπτών στο γύρο.
Η δράση πλέον θα συνεχιστεί στις επόμενες δοκιμές στο Buriram της Ταϊλάνδης στις 16 Φεβρουαρίου.


Χρόνοι τρίτης μέρας

1. Jorge Lorenzo Ducati Team (GP18) 1m 58.830s [Lap 21/48]
2. Dani Pedrosa Repsol Honda (RC213V) 1m 59.009s +0.179s [9/58]
3. Cal Crutchlow LCR Honda (RC213V) 1m 59.052s +0.222s [18/65]
4. Andrea Dovizioso Ducati Team (GP18) 1m 59.169s +0.339s [16/51]
5. Jack Miller Pramac Ducati (GP17) 1m 59.346s +0.516s [11/36]
6. Alex Rins Suzuki Ecstar (GSX-RR)* 1m 59.348s +0.518s [14/52]
7. Marc Marquez Repsol Honda (RC213V) 1m 59.382s +0.552s [9/75]
8. Valentino Rossi Movistar Yamaha (YZR-M1) 1m 59.449s +0.619s [52/54]
9. Johann Zarco Monster Yamaha Tech3 (YZR-M1) 1m 59.511s +0.681s [16/55]
10. Danilo Petrucci Pramac Ducati (GP18) 1m 59.528s +0.698s [49/49]
11. Tito Rabat Reale Avintia (GP17) 1m 59.547s +0.717s [14/35]
12. Andrea Iannone Suzuki Ecstar (GSX-RR) 1m 59.615s +0.785s [15/62]
13. Aleix Espargaro Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 1m 59.962s +1.132s [52/52]
14. Takaaki Nakagami LCR Honda (RC213V) 2m 0.071s +1.241s [19/54]
15. Alvaro Bautista Angel Nieto Team (GP17) 2m 0.205s +1.375s [20/57]
16. Mika Kallio Red Bull KTM Factory (RC16) 2m 0.464s +1.634s [54/64]
17. Franco Morbidelli EG 0,0 Marc VDS (RC213V)* 2m 0.526s +1.696s [14/55]
18. Maverick Viñales Movistar Yamaha (YZR-M1) 2m 0.547s +1.717s [70/71]
19. Karel Abraham Angel Nieto Team (GP16) 2m 0.574s +1.744s [18/48]
20. Xavier Simeon Reale Avintia (GP16)* 2m 0.784s +1.954s [15/30]
21. Scott Redding Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 2m 0.812s +1.982s [56/56]
22. Bradley Smith Red Bull KTM Factory (RC16) 2m 0.969s +2.139s [71/77]
23. Sylvain Guintoli Suzuki Ecstar (GSX-RR) 2m 1.120s +2.290s [5/58]
24. Tom Luthi EG 0,0 Marc VDS (RC213V)* 2m 1.126s +2.296s [8/52]
25. Yonny Hernandez Monster Yamaha Tech3 (YZR-M1) 2m 1.223s +2.393s [11/31]
26. Yamaha Test 3 Yamaha Test Rider (YZR-M1) 2m 1.385s +2.555s [9/17]
27. Yamaha Test 2 Yamaha Test Rider (YZR-M1) 2m 1.679s +2.849s [24/30]
 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.