MotoGP Valencia: Χρυσή σφραγίδα Lorenzo στην Yamaha!

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

13/11/2016

Είναι από εκείνες τις στιγμές που επιβάλλεται να ευλογήσουμε λίγο τα γένια μας, καθώς γράφαμε εχθές ότι ο Lorenzo θα κάνει τα πάντα για να αποχαιρετήσει την Yamaha με εκκωφαντικό τρόπο, σημειώνοντας νίκη από την pole position. Προβλέπαμε έναν αγώνα χωρίς πολλές προσπεράσεις από την μέση του και μετά για την πρώτη θέση, γιατί δεν γίνεται κανείς να προβλέψει ποιος θα κάνει κακή εκκίνηση. Και φυσικά παραλίγο τα Michelin να ανατρέψουν και αυτή την πρόγνωση, αν ο αγώνας ήταν ακριβός έναν γύρο μεγαλύτερος… Μεγάλος χαμένος της εκκίνησης ήταν ο Marquez με τον Rossi να κρίνεται στο όριο του λάθους ο τρόπος που ξεκίνησε. Λίγο καλύτερα από τον Marquez που σούζαρε αρκετά, αλλά όχι τόσο καλά όσο θα έπρεπε για να καταφέρει να κρατήσει πίσω του τον Vinales και τον Iannone που αμφότεροι τον πέρασαν λίγο πριν την στροφή, στριμώχνοντας τα πράγματα.

Ο Lorenzo κατάφερε να φύγει μπροστά με τον Iannone σε σταθερό ρυθμό αλλά λίγο πιο πίσω από αυτό που θα έπρεπε για να καταφέρει να τον κυνηγήσει. Ο Vinales ακολουθούσε κρατώντας τον Rossi, που πάλευε στον πίσω του τροχό με τον Marquez και ξαφνικά, κυριολεκτικά από το πουθενά, εμφανίστηκε μαχητικός ο Pedrosa! Ήταν η πρώτη φορά που έδειχνε ετοιμοπόλεμος από τον τραυματισμό του και δεν θα κρατούσε για πολύ καθώς λίγους γύρους μετά θα έπεφτε στην δεύτερη στροφή που είναι από τις πιο αργές της πίστας.

Προς το παρόν το πρόβλημα ήταν ο Vinales που καθυστερούσε ξεκάθαρα τον Rossi που τον πέρασε επιθετικά αλλά πολύ καθαρά, και επιτέθηκε στον Iannone που επίσης τον καθυστερούσε έναντι στην πιθανότητα να πιάσει τον Lorenzo ο οποίος εκείνη την στιγμή κόντευε σε μία απόσταση των δύο δευτερολέπτων. Το «πρόβλημα» Iannone, όπως θα το έβλεπε ο Rossi εκείνη την στιγμή, έμελε να είναι πολύ μεγαλύτερο από του Vinales και να μας χαρίσει μερικά από τα πιο επιθετικά προσπεράσματα της σεζόν, έτσι για να κλείσουμε το πρωτάθλημα με πολλές υποσχέσεις για το επόμενο.

Με τον Lorenzo να κερδίζει χρόνο γύρο με τον γύρο, φάνηκε ακόμα καλύτερα ότι ο Iannone καθυστερεί τον Rossi, ενώ τα περιθώρια προσπέρασης σε αυτή την πίστα είναι αρκετά περιορισμένα. Σε μία από τις κλασικές ευκαιρίες προσπέρασης, λίγο πριν την ευθεία, ο Rossi έκανε ένα από τα μαγικά του προσπεράσματα κλείνοντας την πόρτα πίσω του, μόνο και μόνο για να χάσει ξανά από την Ducati στην ευθεία εξαιτίας της μεγάλης διαφοράς στην επιτάχυνση και την διάρκεια στροφών. Μείνανε κολλημένοι τροχό με τροχό και στον επόμενο γύρο ο Rossi έκανε ξανά το ίδιο και αυτή την φορά κράτησε το γκάζι ανοικτό πολύ πιο μετά από το σημείο που κανονικά θα φρενάριζε, μόνο και μόνο για να παλέψει την διαφορά επιτάχυνσης της Ducati. Το αποτέλεσμα ήταν να κινδυνέψει με μία έξοδο, χάνοντας –ευτυχώς για το θέαμα- μονάχα την δεύτερη θέση από τον Iannone χωρίς να περάσει εμπρός ο Marquez που μαζί με τον Vinales εξακολουθούσαν να παρατηρούν την μάχη των Ιταλών από πολύ κοντά.

Έχοντας αντιληφθεί πλέον ο Rossi ότι ο μόνος τρόπος να κρατήσει τον Iannone πίσω του, είναι να τον περάσει νωρίς και να χτίσει μικρή διαφορά πριν φτάσει στην ευθεία, έκανε την επίθεσή του πολύ νωρίς χαρίζοντας μία από τις πιο μαγικές προσπεράσεις της σεζόν! Το σχέδιο αυτό φάνηκε σωστό, καθώς τώρα κράτησε τον Iannone πίσω, που παρά τις επιθέσεις δεν τα κατάφερε μέσα στις στροφές να παραμείνει μπροστά από τον Rossi και έμεινετελικά  να παλεύει με τον Marquez. Ωστόσο η συνέχεια δεν ήταν για τον Rossi αυτή που έπρεπε. Με τον Lorenzo πλέον πάνω από τέσσερα δευτερόλεπτα μπροστά, δεν κατάφερνε να ρίξει την διαφορά και να ξεφύγει από τους διώκτες του, με την έντονη μάχη να τον έχει εξοντώσει και να έχει επιβαρύνει το εμπρός ελαστικό.

Ήταν ο Marquez εκείνος που αποφάσισε να ρίξει τα βαρίδια και να φύγει μπροστά. Ανεβάζοντας ρυθμό με τρόπο που ξύπνησε τις μνήμες από πέρσι, όταν όλη η κερκίδα τον παρακαλούσε να κάνει αυτό ακριβώς που έκανε σήμερα, ο Marquez ξεχύθηκε εμπρός. Ο ίδιος απέδωσε την διαφορά απόδοσης στον συμπλέκτη που δεν λειτουργούσε καλά στην αρχή και έχανε δέκατα.. Ταυτόχρονα όμως είχε και το σκληρό εμπρός ελαστικό, την στιγμή που ο Lorenzo είχε το μεσαίο και με την αύξηση της θερμοκρασίας της πίστας η Yamah αντιμετώπιζε μεγάλο πρόβλημα. Εξαιτίας αυτής της διαφοράς, ο Marquez τον έφτανε με τρομακτικό ρυθμό, σε σημείο που έξι γύρους πριν το τέλος να είναι πιθανό και να τον περάσει. Αν ανέβαζε μερικά δέκατα τον ρυθμό του ή αν ο αγώνας κρατούσε για ακόμη έναν γύρο, θα μπορούσε και να χάσει την πρώτη θέση η Yamaha. Η τεράστια διαφορά που είχε χτίσει ο Lorenzo εξανεμίστηκε και το παραμικρό λάθος θα του στερούσε αυτό για το οποίο πάλευε αυτές τις μέρες, κάνοντας την πιο εντατική προετοιμασία που έχει πραγματοποιήσει όλη την σεζόν. Ήθελε νίκη από την pole position, μπροστά από τους άλλους δύο για να σφραγίσει και την περσινή φιλονικία, αλλά και την πορεία του στην Yamaha. Προχωρούσε αυτές τις μέρες καθαρά για λόγους υπερηφάνειας κι αυτό για τον Lorenzo είναι το πιο ισχυρό κίνητρο…

Πίσω, με τεράστια διαφορά 5.418 δευτερολέπτων ο Iannone επικράτησε τελικά του Rossi, βγάζοντάς τον εκτός βάθρου, καθώς ο Valentino είχε αντίστοιχο θέμα με τον εμπρός ελαστικό, όπως και ο Lorenzo. Θα ήταν εξίσου σημαδιακό βάθρο, όπως και η εκκίνηση του αγώνα, να έχουμε και τους τρεις επάνω, αλλά αυτή η σεζόν δεν θα χαριζόταν ούτε στο τέλος. Τέλειωσε απρόβλεπτα –σχεδόν- όπως περίπου εξελίχθηκε.

Με έναν αγώνα που είχε δυνατή μάχη Iannone-Rossi και αρκετές έντονες στιγμές, το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε, αλλά η επόμενη σεζόν ξεκινά σχεδόν από αύριο. Είναι τόσες πολλές οι αλλαγές για το ’17 που οι ομάδες δεν έχουν κανένα περιθώριο, την στιγμή που η KTM έχει πολύ φιλόδοξες βλέψεις, σταθερά βάθρο σε τρία χρόνια και κορυφή στην πενταετία. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να ξεκινήσει δυνατά από αύριο κιόλας, και αυτό σκοπεύουν να κάνουν…

 

Αποτελέσματα αγώνα:

  1.               Jorge LORENZO                 Yamaha                                45'54.228
  2.               Marc MARQUEZ               Honda                   +1.185
  3.               Andrea IANNONE            Ducati                   +6.603
  4.               Valentino ROSSI               Yamaha                                +7.668
  5.               Maverick VIÑALES           Suzuki                   +10.610
  6.               Pol ESPARGARO                               Yamaha                                +18.378
  7.               Andrea DOVIZIOSO         Ducati                   +18.417
  8.               Aleix ESPARGARO            Suzuki                   +18.678
  9.               Bradley SMITH                  Yamaha                                +25.993
  10.              Alvaro BAUTISTA              Aprilia                   +35.065
  11.              Hector BARBERA              Ducati                   +36.425
  12.              Danilo PETRUCCI              Ducati                   +42.415
  13.              Stefan BRADL                    Aprilia                   +49.823
  14.              Scott REDDING                  Ducati                   +52.035
  15.              Jack MILLER                        Honda                   +55.625
  16.              Eugene LAVERTY              Ducati                   +58.254
  17.              Tito RABAT                          Honda                   +58.555
  18.              Loris BAZ                              Ducati                   +1'06.164

Εγκατέλειψαν:

36           Mika KALLIO                       KTM                       11 γύρους

35           Cal CRUTCHLOW               Honda                   14 γύρους

26           Dani PEDROSA                   Honda                   24 γύρους

68           Yonny HERNANDEZ         Ducati                   26 γύρους

 

 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.