MotoGP Valencia: Μάχη επιβίωσης σε κόκκινες σημαίες & πτώσεις καταλήγει μέρα συγκίνησης

Ημέρα γεμάτη συγκινήσεις!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

18/11/2018

Δεν θα μπορούσε να ολοκληρωθεί λιγότερο επεισοδιακά και τελικά, λιγότερο συγκινητικά, μία τέτοια σεζόν. Ο MOTUL Valencia μπορεί να κατακλύστηκε από την βροχή όμως ούτε το θέαμα του έλειψε -κάθε άλλο- ούτε και οι συγκινήσεις που έκαναν ορισμένες ομάδες να κλαίνε με δάκρυα εκνευρισμού κι άλλες από ευγνωμοσύνη και χαρά. Η Βαλένθια μας έδωσε τελικά μία γεμάτη ημέρα με θέαμα, ολοκληρώνοντας αυτή την σεζόν με μία σειρά από πολλές διαφορετικές πρωτιές, νέα ρεκόρ και μεγάλους αποχαιρετισμούς, καθώς μία σειρά από αναβάτες αποχαιρετούν την γραμμή εκκίνησης. Μία από τις πρωτιές, είναι πως για πρώτη φορά εδώ και 11 χρόνια το βάθρο συμπληρώθηκε δίχως Yamaha και Honda. Φυσικά αυτό δεν έγινε δίχως πολλές, πάρα πολλές πτώσεις, όμως οι αγώνες, τα πρωταθλήματα και τα ρεκόρ γράφονται με αριθμούς και μόνο, κι έτσι αυτό που μένει είναι πως σπάει σήμερα ένα μεγάλο, "παραδοσιακό" σερί.

Δύο όψεις έχει αυτό το περίεργο ρεκόρ που κρατά από το 2007. Την οπτική της Suzuki που είπε πως θα κυνηγήσει το πρωτάθλημα μέσα στο 2019, μία οπτική που την μοιράζεται με την KTM που απλά θα πει πως καθυστερήσαμε κιόλας, "από το 2018" θα θέλαμε να παίζουμε στην πρώτη γραμμή. Και η άλλη πλευρά είναι φυσικά εκείνη της Honda και της Yamaha που μονάχα η μία έχει λόγους να φοβάται για το 2019...

Η ημέρα πάντως πρέπει να αφιερωθεί στην KTM, που σήμερα πήραν την δύναμη που είχαν ανάγκη για να πέσουν με τα μούτρα στην προετοιμασία του 2019. Η οποία θα είναι μεγάλη, όπως αποκλειστικά μας είπε πριν λίγες ημέρες ο Pol Espargaro, σε μία συνέντευξη που μάλλον του έφερε γούρι… Πόσες φορές είπαν στην κάμερα την χαρακτηριστική λέξη "f…" φωνάζοντας μέσα στο πορτοκαλί box; Όλες τις φορές ήταν απόλυτα δικαιολογημένη: «Δεν ξέρω τι συμβαίνει τώρα» ψέλλισε ο 15χρονος Τούρκος Can Oncu που κέρδισε τον πρώτο αγώνα MotoGP που πήρε μέρος κι έγινε αμέσως ο νεότερος νικητής MotoGP της ιστορίας.

Από εκεί πρέπει να ξεκινήσει κανείς για αυτή την ημέρα, δίνοντας συγχαρητήρια στον Can για την προσπάθειά του. Είναι η στιγμή που δεν χωρά άλλη αντίδραση, και το λέμε αυτό γιατί παρόλο που τα MotoGP έχουν καταφέρει να μείνουν εκτός ποδοσφαιρικών συμπεριφορών, δεν έχουν γλιτώσει ολότελα τον οπαδισμό. Αν λοιπόν σε κάποιον δεν αρέσει η εθνικότητα του νικητή της Moto3 τότε το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να την πάρει ως παράδειγμα για όλα όσα θα πρέπει να γίνουν εδώ. Διότι αυτό που πρέπει να κρατήσει κανείς, είναι ο τρόπος που οι γείτονες επενδύουν στους αγώνες μοτοσυκλέτας, που έχουν μία ομοσπονδία που υποστηρίζει χρηματικά τις προσπάθειες κι αυτό γιατί με την σειρά της δεν έχει αφεθεί στο έλεός της από την πολιτεία. Εκεί λοιπόν που η μοτοσυκλέτα δεν αντιμετωπίζεται ως ένα αναγκαίο κακό και που σιγά-σιγά χτίζεται μία μοτοσυκλετιστική κουλτούρα καλύτερη ακόμα και από την δική μας – αν συνεχίσουν με την πρόοδο που κάνουν τώρα. Αυτά για αρχή, καθώς σύντομα θα δούμε μία-μία τις διαφορές με τους απέναντι σε μία προσπάθεια να βελτιωθούμε σε αυτό τον τομέα.

Στην Moto3 λοιπόν οι αστέρες της ημέρας, Tony Arbolino και Marco Bezzecchi όχι μόνο δεν απογοήτευσαν αλλά ξεκίνησαν πολύ δυναμικά θέτοντας τον ρυθμό, με τον Nakarin Atiratphuvapat να κάνει αυτό που έκαναν και οι περισσότεροι, να χάνει χρόνο στον πανικό της αρχής όπου ο νεαρός Oncu, νικητής του Red Bull Rookies Cup που συμμετείχε ως wildcart, βγήκε μπροστά. Μπορείς να πεις πώς είχε την τύχη του πρωτάρη αλλά ως πρωταθλητής Motocross, ο Can σίγουρα γνωρίζει από τζαρτζαρίσματα και καταφέρνοντας να κρατηθεί στην τρίτη θέση, βρέθηκε να πρωταγωνιστεί με τους υπόλοιπους. Μέχρι που η πτώση του Bezzecchi, η πρώτη του για τον αγώνα γιατί συνέχισε, τον έφερε δυόμισι δευτερόλεπτα πίσω από τον Arbolino. Πίσω τους γινόταν ένας χαμός πτώσεων, πέρα από την πρώτη θέση του πρωταθλήματος, οι υπόλοιπες άλλαζαν ανάλογα με το ποιος κατάφερνε να μείνει στην σέλα του με την 12η στροφή να έχει τα περισσότερα θύματα. Και τότε, σε μία στιγμή που οδήγησε σε έντονα δάκρυα θυμού και λύπης, ο Arbolino πέφτει από την πρώτη θέση. Ξαφνικά ο 15χρονος οδηγεί την κούρσα και μάλιστα με αξιώσεις έχοντας τεράστια διαφορά, οπότε στο box της KTM γίνεται χαμός. Μένουν πολύ γύροι και κάθε στροφή είναι και μία παγίδα, οπότε σε κάθε διέλευση του από την ευθεία του λένε το ίδιο, «πρόσεχε μην πέσεις»! Ο μικρός αδερφός του Can πανηγυρίζει ήδη, ο αδερφός του Arbolino κλαίει μαζί του, δύο εικόνες που αντίστοιχα θα συντροφεύσουν όλη την διάρκεια της ημέρας.

Δύο φορές θα κινδυνεύσει ο Can στους 12 γύρους που έκανε ολομόναχος, μέχρι που άρχισε να βρέχει και πάλι κάνοντας τους πίσω να πέφτουν ξανά. Χωρίς να αφήνει την συγκίνηση να τον κατακλύσει και οδηγώντας χωρίς άλλα λάθη, ο Can κερδίζει την κούρσα και χαρίζει στην KTM μία τεράστια νίκη. Ταυτόχρονα σπάει το ρεκόρ του Scott Redding, την ημέρα που ο Άγγλος αποχαιρετά τα MotoGP, ως ο νεαρότερος νικητής, για περίπου δύο μήνες. Πλέον κατοχυρώνεται στα 15 έτη και 115 ημέρες. Για πρώτη φορά ο εθνικός ύμνος της Τουρκίας θα ακουστεί στο βάθρο και μετά από πολλά χρόνια θα κερδίσει ένας νέος αναβάτης τον πρώτο του αγώνα. Οι συγκυρίες και φυσικά η προετοιμασία του, τον έφεραν να σπάει μία σειρά από ρεκόρ και να γίνεται απότομα, κομμάτι της ιστορίας των MotoGP. Σε σημείο που αναφέρθηκαν όλοι τους σε εκείνον, κατά την συνέντευξη τύπου στο τέλος με τον Dovizioso να μένει εντυπωσιασμένος.

Το σκηνικό για την KTM επαναλήφθηκε στην Moto2 κι ακόμα καλύτερα από την στιγμή που ο δεύτερος δεν είχε Kalex αλλά KTM…

Ο Miguel Oliveira κέρδισε τον αγώνα που ο νεαρότερος Marquez θα έφερνε σε κορύφωση αν δεν έπεφτε. Εντυπωσιακό που ξεκίνησε αμέσως μετά και μάλιστα κατάφερε να ανέβει και στο βάθρο τρίτος! Η εκκίνηση ήταν επεισοδιακή για την Moto2, καθώς ο Marini έφυγε εκτός μαζί με τους Mir και Baldassarri, αρκετοί άνοιξαν την γραμμή τους αναγκαστικά και μαζί ο φετινός πρωταθλητής Bagnaia που ξεκίνησε μετά από το τέλος να προσπαθεί να ανέβει. Ο Vierge προσπαθούσε να ξεφύγει από τους Pasini και λίγο αργότερα Lecuona, όσο ο Marquez πάλευε με τον Oliveira την στιγμή που οι πτώσεις πίσω τους ήταν συνεχείς. Θα έφταναν όμως και τα δύο αυτά γκρουπ των πρώτων και στο τέλος θα φτάναμε εν μέσω πτώσεων να έχουμε τον Marquez να οδηγεί την κούρσα μπροστά από την KTM, χτίζοντας μία διαφορά που πήγαινε να αγγίξει τα δύο δευτερόλεπτα. Στην 14η στροφή όμως, ο νεαρότερος Marquez θα έπεφτε αφήνοντας τον Oliveira να φύγει μπροστά κερδίζοντας τον δεύτερο αγώνα της ημέρας για την KTM που δεν πίστευε αυτό που έβλεπε, καθώς ο Oliveira βάλθηκε να αποδείξει ότι μπορούσε να νικήσει και χωρίς πτώση: Έγραφε γύρους σταθερά σε γρήγορο ρυθμό!

Τον χαμό αυτό παρατηρούσαν οι αναβάτες της κορυφαίας κατηγορίας στις καρέκλες τους, όπως είπαν αργότερα και σκέφτονταν πως ο αγώνας θα ήταν δύσκολος. Μονάχα που θα έβγαιναν να αγωνιστούν σε ακόμη πιο άσχημες συνθήκες!

Τα σύννεφα πύκνωναν ακόμη περισσότερο όσο τα MotoGP στήνονταν στην ευθεία, και το νερό στην πίστα της Βαλένθια που στεγνώνει εξαιρετικά γρήγορα, άρχισε να συγκεντρώνεται. Στην εκκίνηση ο Marquez ακουμπά με τον Petrucci και ο Vinales που ήταν στην pole position δεν κατάφερε να μείνει μπροστά από τον Rins που ξεκινούσε από την δεύτερη θέση. Η Suzuki μπαίνει επικεφαλής του αγώνα και ξεκινά ένα δυνατό σερί γρήγορων γύρων χτίζοντας μία διαφορά που είχε τους πάντες να αναρωτιούνται! Μένοντας εκτός «σπρέυ» προπορευόμενων ο Rins έκανε τον δικό του αγώνα όσο πίσω του γινόταν χαμός. Ο Marquez έπαιζε με τον Pol Espargaro όσο ο Aleix θα έπεφτε και έβγαινε εκτός, με τους δυο τους να έχουμε ορισμένες πολύ δυνατές στιγμές, γλιστρώντας και κινδυνεύοντας με πτώσεις, μέχρι που ξεκαθάρισαν τις θέσεις τους. Τότε όμως ήταν που έπεσαν! Ο Espargaro μπήκε αμέσως στο παιχνίδι, όμως η πτώση του Marquez ήταν χειρότερη, την στιγμή που χθες σε μία ηπιότερη είχε βγάλει τον ώμο του. Ο Marquez εγκατέλειπε εκείνη την στιγμή τον αγώνα όσο γινόταν χαμός από πτώσεις. Ο Petucci και ο Luthi εγκαταλείπουν με πτώσεις, ωστόσο εκείνος που έκλεβε την παράσταση ήταν ο Rossi!

Είχε κερδίσει αμέσως έξι θέσεις που γρήγορα έγιναν επτά και μετά οκτώ. Όλη αυτή την ώρα ο Vinales έχανε έδαφος και μάλιστα πολύ γρήγορα φτάνοντας να τον περάσει ο Miller και αμέσως μετά ο Rossi, την στιγμή που θα έπεφταν μπροστά του και πίσω του. Ο Miller πραγματοποιεί την πέμπτη του πτώση, όταν ο Vinales ήταν σαν να μην λειτούργησαν τα ηλεκτρονικά καθώς στην έξοδο και με τον κινητήρα να μην ακούγεται να ανεβάζει απότομα στροφές, σημείωσε ένα απότομο highside δίχως καμία πιθανότητα να μπει ξανά στην πίστα. Πέφτει και ο Morbidelli που κυνηγούσε τον τίτλο του πρωτοεμφανιζόμενου, πέφτει και ο Iannone στην κλασσική στροφή και ο Rossi με τον Dovizioso πιάνουν τον Rins γιατί πλέον βρέχει καταρρακτωδώς και οι χρόνοι αλλάζουν με δευτερόλεπτα αντί για δέκατα. Περνώντας τον Rins αρχίζει μία καταδίωξη του Dovizioso από τον Rossi που θα την κέρδιζε σίγουρα καθώς ήταν ταχύτερος, την στιγμή που ο Dovizioso σήκωνε το χέρι ζητώντας να διακοπεί ο αγώνας. Η απόφαση βέβαια είχε ήδη ληφθεί και δευτερόλεπτα μετά βγαίνει η κόκκινη σημαία. Μην έχοντας ολοκληρώσει το προβλεπόμενο ποσοστό γύρων, η διακοπή σημαίνει επανεκκίνηση με τους οργανωτές να μετρούν ως τελευταίο των 13ο γύρο. Αυτό σημαίνει πως ο Rins θα ξεκινήσει πρώτος, ο Dovizioso δεύτερος και ο Rossi τρίτος, ενώ θα μπουν και οι δύο KTM ξανά, από την στιγμή που ο Smith μόλις είχε πέσει…

Στην δεύτερη εκκίνηση ο Dovizioso ήταν λίγο πιο γρήγορος, αλλά όπως ο ίδιος είπε, ήταν και οι άλλοι πιο αργοί κι έτσι φαινόταν η διαφορά μεγαλύτερη. Έχοντας καινούρια λάστιχα η Ducati γρήγορα περνά την Suzuki με την Yamaha να καθυστερεί να ακολουθήσει, δημιουργώντας έτσι διαφορά. Ο Rossi πραγματοποιεί ένα αποφασιστικό πέρασμα στον Rins και καθώς η βροχή δυναμώνει, στήνεται το σκηνικό που χρειάζεται για να κυνηγήσει και τον Dovizioso. Ο Bautista πέφτει, στον τελευταίο του αγώνα καθώς αποχωρεί για τα Superbike και λίγο μετά ακολουθεί και ο Rossi που γρήγορα προσπαθεί να σηκώσει την μοτοσυκλέτα του καθώς διακυβεύονται οι άλλες θέσεις του πρωταθλήματος.

Δύσκολα όλα για την Yamaha, πανικός στην KTM που ο Pol Espargaro είχε κάνει μία απίστευτη προσπάθεια και τώρα ανέβαινε στο βάθρο. Το τρίτο του μικρό θαύμα για σήμερα, γιατί το δεύτερο το είχε κάνει πριν την κόκκινη σημαία όταν έπεσε και σηκώθηκε και πάλι ανεβαίνοντας θέσεις αμέσως. Ο Espargaro έφτασε να κυνηγιέται και με τον Pedrosa που θα τον έχει ως αναβάτη εξέλιξης για τα επόμενα δύο χρόνια και τώρα θα έφτανε να χαρίσει το πρώτο βάθρο της KTM στα MotoGP και το πρώτο δικό του μετά την Moto2 σε μία απόλυτα πορτοκαλί ημέρα!

Δυνατή συγκίνηση κάτω από το βάθρο καθώς η Suzuki είναι εκεί χωρίς Yamaha και Honda, χαιρετώντας την KTM, όσο στο box της Honda είναι όλοι μαζεμένοι για να αποχαιρετήσουν τον Pedrosa! Μία από τις μεγαλύτερες σε διάρκεια συνεργασίες των MotoGP είχε μόλις φτάσει στο τέλος της!

Κι έτσι η σημερινή ημέρα, λίγο πριν ξεκινήσουν οι τόσο σημαντικές δοκιμές, ολοκληρώθηκε με τις δυνατότερες συγκινήσεις. Επόμενο ραντεβού είναι τώρα εκεί, στην ίδια πίστα με νέα σύνθεση των ομάδων, δοκιμάζοντας τις νέες μοτοσυκλέτες για μία επόμενη σεζόν που όλοι τους θέλουν να έχουν κάνει άλμα και όχι απλά βήμα εμπρός…

Θέση
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Διαφ.
1
Andrea DOVIZIOSO
Ducati
24'03.408
2
Alex RINS
Suzuki
+2.750
3
Pol ESPARGARO
KTM
+7.406
4
Michele PIRRO
Ducati
+8.647
5
Dani PEDROSA
Honda
+13.351
6
Takaaki NAKAGAMI
Honda
+32.288
7
Johann ZARCO
Yamaha
+32.806
8
Bradley SMITH
KTM
+33.111
9
Stefan BRADL
Honda
+36.376
10
Hafizh SYAHRIN
Yamaha
+37.198
11
Scott REDDING
Aprilia
+44.326
12
Jorge LORENZO
Ducati
+46.146
13
Valentino ROSSI
Yamaha
+52.809
14
Karel ABRAHAM
Ducati
+1'10.628
15
Jordi TORRES
Ducati
+1'16.739
 
Εκτός:
 
 
 
Alvaro BAUTISTA
Ducati
7 Laps
 
Maverick VIÑALES
Yamaha
 
 
Danilo PETRUCCI
Ducati
 
 
Marc MARQUEZ
Honda
 
 
Andrea IANNONE
Suzuki
 
 
Aleix ESPARGARO
Aprilia
 
 
Jack MILLER
Ducati
 
 
Franco MORBIDELLI
Honda
 
 
Thomas LUTHI
Honda
 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.