MotoGP Valencia -Τα "3Μη": Martin, Marquez, Miller μπροστά στην τελευταία εκκίνηση του πρωταθλήματος

Πρώτη γραμμή ο Miller παρά την πτώση
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

5/11/2022

Ο Martin θα ξανά βρεθεί με τον Marquez πίσω και αυτή την φορά θα πρέπει να κρατηθεί και να οδηγήσει τον αγώνα χωρίς να ξεφύγει μπροστά παίρνοντας το ρίσκο να πέσει καθώς είναι με διαφορά ο ταχύτερος αναβάτης και εκείνος που μπορεί να πάει την ταχύτερη μοτοσυκλέτα του πρωταθλήματος πιο κοντά στο όριο.

Στο μεταξύ ο Martin ήταν ταχύτερος με διαφορά γιατί οδηγούσε με πιο σταθερό ρυθμό και όχι γιατί είχε σημαντικά ταχύτερο χρόνο από τους υπόλοιπους. Η πρώτη δεκάδα στριμωχνόταν σε μόλις μισό δευτερόλεπτο, μία πολύ διαδεδομένη εικόνα στα MotoGP πλέον αυτή και η καλύτερη απάντηση σε όποιον αναφέρεται στο θέαμα των αγώνων και στο επίπεδο που στην πράξη είναι υψηλότατο.

Θα ήταν δύσκολο να βγάλει κάποιος τον Martin από την pole position, και στην πράξη μόνο ο Miller θα είχε την ευκαιρία καθώς είναι στην τρίτη θέση μετά από πτώση χωρίς να ολοκληρώσει την προσπάθειά του. Τελευταία στιγμή ο Marquez με μία υπερπροσπάθεια που έδωσε απίθανα πλάνα στις slow motion κάμερες κατάφερε να είναι ταχύτερος του Miller για μόλις 0.008 δευτερόλεπτα!

Πανηγύριζε αμέσως μετά σαν μικρό παιδί και δήλωσε με βραχνιασμένη φωνή πως όλη η ομάδα είναι σε «race mode» και η δεύτερη θέση αναδεικνύει ακριβώς αυτό, μιας και η πρώτη ήταν απλησίαστη. Για τις συνθήκες της ημέρας και με δεδομένο τις αρκετές πτώσεις που προηγήθηκαν, κυρίως στην FP3 - φωτιά για Bezzecchi, ο χρόνος του Martin θα πρέπει να θεωρείται το όριο για σήμερα.

Στο μεταξύ μέχρι εκείνη την στιγμή ο μόνος που είχε κατέβει στο 1.29 ήταν ο Miller στην FP3, ενώ και ο Bagnaia προσπάθησε πολύ για να κάνει κάτι καλύτερο, χωρίς να είναι από τους ταχύτερους όλο το Σαββατοκύριακο.

Ο Bagnaia οδήγησε πολύ εντυπωσιακά αλλά όχι τόσο γρήγορα όσο θα έπρεπε, για να είναι αύριο σε μία καλύτερη θέση. Σπάνια αυτά τα δύο πηγαίνουν μαζί, ειδικά όταν το επίθετο «εντυπωσιακό» προσδίδεται γιατί πλαγιολίσθαινε στις εισόδους.

Αντίστοιχα ο Quartararo έκανε ότι μπορούσε για να φτάσει στην pole position και τον βοήθησε και η τύχη να κρατήσει τον χρόνο του καθώς ο Zarco έπεσε αλλά δεν ακύρωσε η κίτρινη σημαία τον χρόνο του. Στο τέλος κατάφερε για μόλις 8 δευτερόλεπτα να έχει την ευκαιρία ενός ακόμη γύρου, πέρασε την καρό σημαία στο 00:08 και πήγε για την pole position. Θα μπορούσε ο Quartararo να το κάνει αυτό, καθώς το ρεκόρ της πίστας είναι ακόμη πιο κάτω στο 1.29.4 και χρειαζόταν μόλις μερικά δέκατα για να ξεκινήσει αύριο πρώτος. Δυστυχώς όμως πάτησε στο πράσινο, εκτός ορίων δηλαδή και στην επόμενη στροφή είχε και έξοδο χωρίς πτώση αλλά η προσπάθειά του είχε κιόλας τελειώσει.

Το θέμα όμως είναι πως αύριο την νίκη την θέλουν πολλοί αναβάτες και ανάμεσα σε αυτούς και ο Rins ο οποίος ξεκινά από την 5η θέση. Ο Rins θέλει να αποχαιρετήσει την Suzuki με τον καλύτερο τρόπο, παρόλο που δεν τον αφήνουν να κρατήσει την μοτοσυκλέτα που θα έχει συλλεκτική αξία καθώς θα είναι μία από τις δύο τελευταίες MotoGP. Το ίδιο συλλεκτική είναι και η τελευταία νίκη της Suzuki σε σημείο που ο Rins θα μπορούσε να την παλέψει φτάνοντας στο απόλυτο όριο και για την τελευταία πτώση με Suzuki στα MotoGP…

Αντίστοιχα θέλει την νίκη και ο Marquez και ο Vinales που μαζί με τον Rins σκαρφάλωσαν από την Q1 και αύριο ξεκινούν ο ένας πίσω από τον άλλο! Άφησαν στην Q1 με μικρή διαφορά τον Bastianini και τον Oliveira που ήταν ο ταχύτερος στην FP4.

Φυσικά ανάμεσα σε όλους τους άλλους δεν πρέπει να ξεχνάμε τους αναβάτες της Ducati τόσο τους εργοστασιακούς όσο και τους υπόλοιπους που έχουν την ξεκάθαρη οδηγία από την Ducati, δημόσια εκφρασμένη, να κερδίσουν! Όποια Ducati και να κερδίσει αύριο, ο Bagnaia είναι πρωταθλητής, οπότε δεν θα αφήσουν εύκολα κάποιον μπροστά τους, θα το παλέψουν ακόμη και στην τελική στροφή.

Η τελευταία νίκη για φέτος, είναι μία νίκη που την θέλουν πάρα πολλοί αναβάτες εκτός του Quartararo και η εκρηκτικότητα αυτή αναμένεται να φανεί από την εκκίνηση ακόμη.

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.