MotoGP & WSBK Ινδονησία 2021: Έκλεισε ο αγώνας σε δημόσιο δρόμο!

Το είχαμε γράψει τον περασμένο Νοέμβριο!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/2/2019

Οριστικοποιήθηκε η ένταξη ενός αγώνα σε δημόσιο δρόμο στην Ινδονησία, τόσο για τα MotoGP όσο και για τα MOTUL WSBK με έναρξη το 2021! Το επίθετο δημόσιος χωρά βέβαια τεράστια εξήγηση, κι αν πιάνετε αυτή την είδηση από τώρα, είναι αναγκαίο να διαβάσετε πρώτα ολόκληρο το ιστορικό αυτής της απόφασης και το εύρος των εργασιών που θα γίνουν σε κάτι που θα φτιαχτεί ως μία κανονική πίστα κι απλά θα χρησιμοποιείται από την κυκλοφορία τον υπόλοιπο χρόνο. Εν συντομία λοιπόν, πρόκειται για δρόμους ανοικτούς στην κυκλοφορία που θα κατασκευαστούν όμως με προδιαγραφές πίστας, προσφέροντας τα τεράστια περιθώρια ασφαλείας που απαιτούν οι αγωνιζόμενοι στα MotoGP που φυσικά σημαίνει πως θα υπάρχουν τόσο οι βοηθητικοί δρόμοι, όσο και οι αμμοπαγίδες και όλα τα προστατευτικά. Παράλληλα ένας τεράστιος χώρος, κατασκευασμένος για αυτό το σκοπό, θα φιλοξενεί τα paddock ενώ τα περισσότερα δωμάτια των ιδιωτικών αλλά και των προς ενοικίαση κατοικιών και δωματίων, θα έχουν οπτική πρόσβαση στον αγώνα, φέρνοντας μία εμπειρία τύπου Μονακό.

Πρακτικά λοιπόν, ο Ezpeleta δεν βγαίνει ψεύτης όταν το 2014 δήλωνε στην Σιγκαπούρη πως τα MotoGP αποκλείεται να επιστρέψουν σε δημόσιο δρόμο. Ναι τον υπόλοιπο χρόνο θα κυκλοφορούν αυτοκίνητα των κατοίκων το νέου τουριστικού χωριού, αλλά οι δρόμοι αυτοί κατασκευάζονται από την αρχή, όπως και ολόκληρο το ξενοδοχειακό συγκρότημα και το σύμπλεγμα των μόνιμων κατοικιών που αυτό προσφέρει, με βάση να φιλοξενήσουν τις ταχύτερες μοτοσυκλέτες του κόσμου. Τυχεροί λοιπόν όχι εκείνοι που θα κυκλοφορούν με ενοικιασμένα αυτοκίνητα προς τις σουίτες τους, αλλά όσοι εγκατασταθούν στις μόνιμες κατοικίες που τώρα κατασκευάζονται και θα οδηγούν εκεί όλο το χρόνο…

Θυμηθείτε - MotoGP: Επιστροφή σε δημόσιους δρόμους! Δυνατή υποψηφιότητα Ινδονησίας
Πιο δυνατό από ποτέ αυτό ενδεχόμενο

Η νέα ημι-μόνιμη πίστα θα πιάνει μπόλικο χώρο από τα 1.3010 στρέμματα στα οποία εκτείνεται το τουριστικό συγκρότημα Mandalika. Πρόκειται για μία παραθαλάσσια έκταση στα νότια του νησιού Lombok, το οποίο είναι ο εξίσου όμορφος γείτονας της πασίγνωστης νήσου Bali, αν και πολύ λιγότερο αξιοποιημένος τουριστικά. Όλα αυτά τα σχέδια, η δημιουργία ενός τεράστιου resort που να συνδυάζει και πίστα αγώνων, και η συζήτηση για την ένταξη της Ινδονησίας στο πρόγραμμα δεν είναι φυσικά καινούρια κατάσταση. Έχουν ξεκινήσει χρόνια τώρα, με πρώτη –επίσημη- ανακοίνωση το 2017, αναθέρμανση αρχές του προηγούμενο έτους και οριστικοποίηση στα τέλη του 2018, όπως είχαμε γράψει, με τελική ανακοίνωση σήμερα. Αναλυτικές δηλώσεις της Dorna και της κατασκευαστικής αναμένεται να ακολουθήσουν τις επόμενες ημέρες.

Η ένταξη της Ινδονησίας είναι κρίσιμο στάδιο για τα MotoGP και την παγκόσμια θέση της μοτοσυκλέτας γενικότερα, κι αυτό γιατί πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες αγορές από μόνη της, ενώ έχει και έντονη εξαγωγική δραστηριότητα από την στιγμή που εκεί έχουν εγκαταστήσει εργοστάσια αρκετοί κατασκευαστές μοτοσυκλετών. Η Dorna για χρόνια τώρα θέλει να προσθέσει έναν αγώνα στην χώρα με τα πολλά νησιά και τις πολλές μοτοσυκλέτες, αλλά η διαφθορά και η πολιτική αστάθεια έχουν αποτρέψει όλα τα σχέδια.

MotoGP σε δημόσιους δρόμους!
Το σχέδιο της Dorna

Σκεφτείτε πως είχαν φτάσει να συζητούν την επέκταση μίας πίστας που οι εγκαταστάσεις της είναι λιγότερες από την πίστα που έχουμε εμείς στις Σέρρες και που μπορεί πλήρως να εξυπηρετεί τις ελληνικές ανάγκες – και με το παραπάνω- αλλά απέχει πολύ από το να φιλοξενήσει τα MotoGP. Κι όμως συζητούσαν αυτό το ενδεχόμενο, πριν κάθε έρευνα που διεξήγαγαν τους οδηγήσει στο ίδιο συμπέρασμα: Πως τα αεροπλάνα που θα προσγειωθούν εκεί φορτωμένα με τα MotoGP, μπορεί να μείνουν καθηλωμένα έως ότου καταβληθούν υπέρογκες μίζες… Παράλληλα η εκάστοτε κυβέρνηση της Ινδονησίας δεν ήταν καθόλου βέβαιο πως θα σεβόταν το συμβόλαιο της Dorna με την πίστα. Όλα αυτά όμως ξεπερνιούνται όμως αν γίνουν σε ένα μέρος που η κυβέρνηση δεν έχει δικαιοδοσία με ένα γειτονικό αεροδρόμιο που το διαχειρίζονται Ευρωπαίοι…Να λοιπόν τα υλικά με τα οποία δέθηκε η συνταγή πίσω από την συμφωνία για την ένταξη της Ινδονησίας στο πρόγραμμα των αγώνων!

Οι όποιες αντιδράσεις των ντόπιων κατοίκων κάμφθηκαν με δύο τρόπους. Πρώτα δόθηκε η επιβεβαίωση πως μία από τις γειτονικές παραλίες της δαντελωτής ακτής, η ομορφότερη του νησιού, θα παραμείνει ανεπηρέαστη από κάθε δραστηριότητα του resort πέρα των ήπιων εγκαταστάσεων για τους λουόμενους, και φυσικά πως θα δοθεί προτεραιότητα στις προσλήψεις των μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων, που θα αρχίσουν να λειτουργούν εντός του θέρετρου.

Για εμάς, τους θεατές, μία νέα πίστα είναι καλή ανανέωση στο πρόγραμμα των MotoGP όπως κι ένας αγώνας παραπάνω, καθώς το όριο που είχε θέσει η Dorna εξακολουθεί να μην έχει ξεπεραστεί. Παράλληλα δεν υπάρχει αντίστοιχο παράδειγμα προσωρινής πίστας αλλά σε δρόμους και εγκαταστάσεις που από την αρχή να έχουν σχεδιαστεί με αυτό τον σκοπό, ώστε να δικαιολογείται η όποια επιφυλακτικότητα. Η κεντρική ευθεία θα είναι για παράδειγμα ο δρόμος που θα πατήσεις πρώτον από όλους, αν σαν τουρίστας οδηγήσεις προς το θέρετρο κάποια στιγμή που δεν θα έχει αγωνιστική δράση, κι αυτό έχει πολύ καιρό να συμβεί στην ιστορία των MotoGP, ταυτόχρονα όμως, ποτέ δεν είχε γίνει και με αυτό τον τρόπο…

Ετικέτες

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.