Motul Grand Prix of Japan: Έκλεισε!

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

16/10/2016

 

Spoiler FREE: Θα αφιερώσουμε την πρώτη παράγραφο, σε όσους περιμένουν την επανάληψη για να δουν τον αγώνα, ο οποίος ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις- όπως όλοι περίμεναν- χαρίζοντας θέαμα!

Το Motegi είναι μία εξαιρετικά τεχνική πίστα, ένα μέρος που καταπονούνται τέσσερα πράγματα ταυτόχρονα: Τα φρένα, οι αναρτήσεις, τα ελαστικά και τα χέρια των αναβατών. Ο Marquez ξεπερνούσε τα 300 χιλιόμετρα για να πέσει αμέσως στα φρένα κάτω από τα 80, κάνοντας μερικές φορές το 303-75 να φαίνεται εύκολο. Τα κοντινά πλάνα, όπου βλέπεις σε εξαιρετικά αργή κίνηση όλες τις λεπτομέρειες, σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις ακόμα περισσότερο στην Ιαπωνία, ότι οι μοτοσυκλέτες αυτές είναι κάτι απολύτως εξωγήινο μπροστά σε οτιδήποτε άλλο, όπως επαναλαμβάνουμε συνέχεια…

Spoiler Alert: Από εκεί και πέρα ο αγώνας είχε τα πάντα και από την επόμενη πρόταση ας μην διαβάζουν, όσοι ακόμα περιμένουν την επανάληψή του…

Ο αγώνας που έμελε λίγο πριν το τέλος του να σφραγίσει τον τίτλο του πρωταθλήματος στον Marquez, που απόλυτα τον αξίζει, κερδίζοντας για πρώτη φορά στο Motegi στην κατηγορία των MotoGP, ξεκίνησε πολύ διαφορετικά…

Η μάχη άρχισε από την εκκίνηση, κυριολεκτικά από την πρώτη στροφή, όπου ο Marquez πετάχτηκε μπροστά από τον Rossi, με τον Lorenzo να καταφέρνει να πάρει την καλύτερη γραμμή. Για τον επόμενο γύρο οι κερκίδες παρακολουθούσαν αυτό που ευχόντουσαν, μία μάχη ανάμεσα σε Rossi και Marquez που άλλαζαν θέσεις με τον Espargaro να κάνει επιθέσεις και τον Lorenzo να είναι στο απυρόβλητο. Όσο ο Rossi με τον Marquez πάλευαν μεταξύ τους, ο Lorenzo απολάμβανε την ηρεμία του που είναι εξαιρετικά πολύτιμη για την απόδοσή του, φεύγοντας μπροστά μισό δευτερόλεπτο. Μόλις τα πράγματα ξεκαθάρισαν στην δεύτερη θέση, για λίγο, ο Marquez επιτέθηκε στον Lorenzo και πολύ εύκολα τον πέρασε κάνοντας την διαφορά.

Από εκείνη την στιγμή και μετά, ο Lorenzo καθυστερούσε τον Rossi, ο οποίος λίγο πριν είχε κάνει ρεκόρ γύρου για τον αγώνα. Ήταν ίσως ένα από τα πιο καθοριστικά σημεία για όσα θα ακολουθούσαν. Με τον Marquez να ξεμακραίνει σε κάθε στροφή, ο Rossi περίμενε για ένα πολύ καθαρό προσπέρασμα στον Lorenzo και κατευθείαν έθεσε στόχο τον Marquez μειώνοντας για μερικά δέκατα την διαφορά τους στις επόμενες στροφές. Όμως ο Marquez, λες και είχε μπει σε φάση διαλογισμού, έσπασε εκείνη την στιγμή το ρεκόρ του Rossi για τον ταχύτερο γύρο, συμπαρασύροντας τον ρυθμό και του Ιταλού. Αυτό ήταν το δεύτερο καθοριστικό σημείο. Η κουβέντα στους διαδρόμους, πάνω από τα pit, ήταν αν ο Rossi θα καταφέρει να παρασύρει τον Marquez σε ένα λάθος που θα τον οδηγήσει στην πτώση, και αυτό συζητιόταν όχι με την μορφή που κάνουν οι οπαδοί, αλλά με βάση όσα είδαμε το Σάββατο. Πίσω από τον Rossi ο Marquez θα μπορούσε να κάνει το λάθος, κανείς όμως δεν περίμενε το αντίθετο από τον καλύτερο αναβάτη.. Κυνηγώντας τον Marquez ο Rossi σημείωσε μία ανώδυνη σωματικά - και οδυνηρή για την καριέρα του- πτώση χάνοντας πρόσφυση από το εμπρός ελαστικό στην ανηφορική δεξιά που σημειώνονται οι λιγότερες πτώσεις.. Ήταν αυτό που ο ίδιος φοβόταν από εχθές, όταν δεν πανηγύριζε για την pole position.. Χλωμός από μία ίωση και προβληματισμένος με τις ρυθμίσεις της μοτοσυκλέτας, ο Rossi έγραφε το Σάββατο έναν σταθερό ρυθμό αγώνα προσπαθώντας να προετοιμαστεί με τον καλύτερο τρόπο, και μόνο στο τέλος έκανε την επίθεσή του για να κερδίσει την πρώτη θέση.. Ήξερε όμως ότι δεν είχε φτάσει σε εκείνο το σημείο που ήθελε, κι έτσι δήλωσε προβληματισμένος για τον αγώνα.

Ο Marquez μόλις είδε την πινακίδα για την πτώση του Rossi, προσπάθησε να συγκεντρωθεί και να διατηρήσει την τεράστια διαφορά με τον Lorenzo, μια διαφορά που ήταν ο λόγος που βλέπαμε έναν βαρετό αγώνα. Η έλλειψη θεάματος, ευθύνεται για το γενικό «μούδιασμα» που είδαμε στις κερκίδες ή στα αγγλικά τηλεοπτικά συνεργεία που μετέδιδαν από την πίστα, μόλις έπεσε ο Rossi. Μέχρι και 5 γύρους πριν το τέλος, ήταν ο Dovizioso με την προσπάθειά του, η προσωπική μάχη των δύο Suzuki και η τεχνική οδήγηση του Crutchlow που κρατούσαν το θέαμα. Μπροστά η διαφορά έφτασε μέχρι και τα 3,5 δευτερόλεπτα με τον Lorenzo να υπάρχει περίπτωση να χάσει και την δεύτερη θέση, κάνοντας τότε τον Marquez πρωταθλητή. Θα γινόταν λίγο πιο εντυπωσιακά.

Μέσα στον ναό της Honda, οι Yamaha απογοήτευσαν σημειώνοντας δεύτερη πτώση.. σχεδόν πανομοιότυπα με τον Rossi, ο Lorenzo ακολούθησε την ίδια ακριβώς τύχη και το πήρε πολύ πιο βαριά από τον Ιταλό που άλλωστε είχε και περισσότερους λόγους να τσατιστεί… Η διαφορά σε συμπεριφορά, ανάμεσα στους δύο αναβάτες αμέσως μετά την πτώση, ανέδειξε πολλές από τις διαφορές τους.

Μόλις ο Marquez πέρασε την ευθεία και πληροφορήθηκε την έξοδο του Lorenzo, παραλίγο τα πράγματα να γίνουν ακόμα πιο δραματικά, καθώς ξεκίνησε απανωτά τα λάθη. Όπως είπε και ο ίδιος, συνειδητοποίησε εκείνη την στιγμή ότι ήταν ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής, καταρρίπτοντας και άλλα ρεκόρ ταυτόχρονα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να συγκεντρωθεί καθόλου! Ροκανίζοντας την τεράστια διαφορά που είχε με τον δεύτερο, ο Marquez κατάφερε να συμπληρώσει τους γύρους και με το δικό του στιλ, κλωτσώντας (μήπως για να δηλώσει κάτι) τερμάτισε παίρνοντας το πρωτάθλημα και την πρώτη του νίκη στο Motegi με τα MotoGP!

Ήταν ένα πρωτάθλημα που ο Marquez το άξιζε απόλυτα, καθώς ρίσκαρε για να το κερδίσει, όπως στο Assen, είχε σωστή στρατηγική και δεμένη ομάδα. Δύο σημεία που φέτος ο Rossi υπολειπόταν ξεκάθαρα. Ήταν εξαιρετικό να βλέπεις στον τερματισμό την κατά βάση «Ιταλο-ισπανική» ομάδα της Honda να κλαίει από χαρά και τους Ιάπωνες επικεφαλής μέσα στα pit, να εξωτερικεύουν την απόλυτη ευτυχία της στιγμής μ’ ένα χαμόγελο κι ένα ισχνό χειροκρότημα.. όταν φύγουν οι κάμερες και ο υπόλοιπος κόσμος, τότε σίγουρα θα σκίσουν τα ρούχα τους από χαρά ουρλιάζοντας, αλλά προς το παρόν δείχνουν ένα κομμάτι του πολιτισμού τους, που στην μακρά ιστορία τους λίγες φορές έχουν χάσει, την εγκράτεια!

Συγχαρητήρια στον Marquez και στην Honda για μία εξαιρετική νίκη!

Επόμενος αγώνας, με λιγότερο άγχος, στις 23 Οκτωβρίου στην Αυστραλία     

 

 

 

 

Ετικέτες

Hervé Poncharal: Ένας μικρός απολογισμός μιας ζωής αφιερωμένης στο MotoGP

Ο ιδρυτής της Tech3 μιλά για την εξέλιξη του MotoGP, την ασφάλεια, τους νέους επενδυτές και το μέλλον του θεσμού
Poncharal
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

3/10/2025

Μετά την ανακοίνωση της εξαγοράς της Red Bull KTM Tech3 από τον Guenther Steiner, ο Hervé Poncharal, ο άνθρωπος που ίδρυσε την ομάδα το 1989, κάνει τον απολογισμό μιας ζωής αφιερωμένης στο MotoGP.

Ο Poncharal υπήρξε από τους σημαντικότερους παράγοντες του paddock. Ιδιοκτήτης και επικεφαλής ομάδας, αλλά και πρόεδρος της IRTA από το 2005 έως το 2025, υπηρέτησε τον θεσμό σε όλα τα επίπεδα. Πριν ιδρύσει την Tech3, ξεκίνησε την πορεία του δίπλα στον Jean-Louis Guillou της Honda Γαλλίας, στη "χρυσή" εποχή των ’70s και ’80s.

Από το 1989, η Tech3 υπήρξε σύμβολο του "rock-and-roll" πνεύματος του MotoGP: ανεξάρτητη ομάδα, με οικογενειακό χαρακτήρα αλλά και σημαντικές επιτυχίες. Στη σέλα της πέρασαν ονόματα όπως οι Kocinski, Jacque, Nakano, Edwards, Toseland, Crutchlow, Dovizioso, Zarco, Bastianini και Viñales. Η πώληση στον Steiner και σε Αμερικανούς επενδυτές σηματοδοτεί όχι μόνο το τέλος μιας εποχής, αλλά και μια νέα σελίδα για το MotoGP.

Από τα ’80s μέχρι σήμερα

"Όταν ξεκινούσαμε, το μόνο που θέλαμε ήταν να ζούμε από το πάθος μας. Δεν είχαμε καν σίγουρη συμμετοχή σε κάθε αγώνα. Ούτε μόνιμα passes, ούτε ηλεκτρικό ρεύμα, ούτε νερό στο paddock. Παρ’ όλα αυτά, ζούσαμε το όνειρο", θυμάται ο Poncharal.

Poncharal

Η μάχη για την ασφάλεια

"Η πρώτη μας προτεραιότητα ήταν η ασφάλεια. Πιέσαμε για μεγαλύτερες ζώνες διαφυγής. Θυμάμαι ακόμα τα τραγικά ατυχήματα των Saarinen και Pasolini στη Monza. Τότε μπαίναμε στο Σαββατοκύριακο με τη σκέψη ότι κάποιοι ίσως να μη βγουν ζωντανοί. Σήμερα, η ασφάλεια έχει βελτιωθεί θεαματικά".

Liberty Media και το μέλλον

Με την είσοδο της Liberty Media, ο Poncharal βλέπει ευκαιρίες: "Έχουν τεράστια εμπειρία σε μάρκετινγκ και χορηγίες. Μπορούμε να μάθουμε πολλά. Αλλά το MotoGP και η F1 είναι διαφορετικοί κόσμοι. Το MotoGP είναι ριζωμένο στη μοτοσυκλέτα, η F1 στο αυτοκίνητο. Δεν θέλουμε μόνο ανάπτυξη· θέλουμε να μείνουμε ανταγωνιστικοί".

Poncharal

Το θέαμα του MotoGP

"Οι αγώνες μας είναι πιο συναρπαστικοί από την F1. Υπάρχουν συνεχείς μάχες και προσπεράσεις, βλέπεις το σώμα του αναβάτη να παλεύει στη σέλα – καθαρή αδρεναλίνη. Χρειαζόμαστε όμως περισσότερη δουλειά στο κομμάτι της εικόνας και της κοινωνικής δικτύωσης".

Οι ομάδες σήμερα

Το ενδιαφέρον επενδυτών αυξάνεται: "Όλοι βλέπουν τι πέτυχε η Liberty στη F1 και περιμένουν κάτι ανάλογο. Υπάρχουν φήμες για ενδιαφέρον ακόμη και από οδηγούς όπως οι Hamilton και Verstappen. Αυτό ανεβάζει την αξία των ομάδων".

Οικονομικά και προκλήσεις

"Ένα ανεξάρτητο MotoGP team χρειάζεται περίπου 15 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο. Τα έξοδα χωρίζονται σε leasing μηχανών (5–7 εκατ.), προσωπικό (4 εκατ. για περίπου 60 άτομα) και αμοιβές αναβατών (περίπου 5 εκατ., ανάλογα με τα συμβόλαια)".

Poncharal

Το DNA του MotoGP

"Οι αναβάτες μας είναι οι μοτοσυκλετιστές-μονομάχοι του 2025. Το πάθος, ο κίνδυνος, η ένταση – είναι μοναδικά. Το MotoGP πρέπει να προσελκύσει νέους fans, χωρίς να χάσει την ταυτότητά του. Αυτό που έχουμε είναι ένα άθλημα ανθρώπων, γεμάτο ιστορίες και ήρωες. Σήμερα μόνο ο Marc Márquez είναι πραγματικό icon· πρέπει να δημιουργήσουμε κι άλλα".

Ο Poncharal αφήνει πίσω του μια κληρονομιά που άλλαξε το MotoGP: οικογενειακό πνεύμα, μάχη για την ασφάλεια, ανεξαρτησία και πάθος. Με την Tech3 σε νέα χέρια, το μέλλον προμηνύεται συναρπαστικό.