Ο Rossi ανακηρύχθηκε "MotoGP Legend"!

Μπήκε στο Πάνθεον των θρύλων
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

15/11/2021

Αν και ήδη ο Valentino Rossi είναι ένας ζωντανός θρύλος, αμέσως μετά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς στην Valencia, στην διάρκεια της τελετής των βραβεύσεων, του απονεμήθηκε το μετάλλιο που τον βάζει στην λίστα του "MotoGPHall of Fame" και είναι πλέον και επίσημα ένας MotoGP™ Legend!

Ο εννιά φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής έδειξε έκπληκτος από αυτή την τιμητική διάκριση, η οποία προστέθηκε σε ένα πλήθος εκδηλώσεων που διήρκεσε όλη την ημέρα του αγώνα. Ο συναισθηματικά φορτισμένος γύρος μετά τον τερματισμό και η υποδοχή… ήρωα στο box της Petronas ήταν μόνο η αρχή, αφού είχε "βαφτεί" ήδη όλο το αγωνιστικό διήμερο κίτρινο, προς τιμήν του νούμερου "46".

Ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta, απένεμε στον Rossi το μετάλλιο των MotoGP™ Legend πάνω στη σκηνή, τιμώντας τις 26 σεζόν της καριέρας του κατά τις οποίες έγραψε Ιστορία και μπήκε στις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων. Εννέα Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 115 νίκες και 235 τερματισμού στο βάθρο σε όλες τις κατηγορίες, αποτελούν ένα απίστευτο ρεκόρ, αλλά ο Ιταλός από την Tavullia είναι πολλά παραπάνω από μερικούς αριθμούς.

Ο Rossi μπήκε πλέον στην λίστα μαζί με μερικούς από τους μεγαλύτερους αναβάτες όλων των εποχών που έχουν χριστεί ως MotoGP™ Legends, όπως οι Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, JorgeAsparMartinez και αδικοχαμένος μεγάλος αναβάτης, Nicky Hayden.

Ο ίδιος ο Rossi στις δηλώσει του είπε: "Σκεφτόμουν πάντα αυτή την ημέρα ως εφιάλτη, διότι σηματοδοτεί το τέλος μιας μακράς καριέρας. Τελικά όμως το απήλαυσα πολύ και θέλω να τους ευχαριστήσω όλους, τον κάθε έναν που έχει συνεργαστεί μαζί μου, όλο το paddock, τους άλλους αναβάτες… ήταν μια αξέχαστη μέρα και το διασκέδασα με την ψυχή μου. Ήταν μια μεγάλη καριέρα και πάντα ήταν η πραγματική χαρά μου."

Ο Ezpeleta με την σειρά του, δήλωσε πως το μόνο που μπορεί να πει στον Rossi είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ. Έκανε μια μικρή αναδρομή, τότε πίσω στο 1997, όπου παρακολουθούσε έναν νεαρό αναβάτη να κάνει απίθανους αγώνες, ενώ ήταν και ιδιαίτερα ξεχωριστός για πολλούς λόγους. Ξεκινήσαν να συζητούν μαζί του και από τότε, όπως είπε, όλα όσα έχουν πραγματοποιήσει μαζί, με τον κάθε έναν που εργάζεται στα MotoGP, ήταν εκπληκτικό.

Πρόσθεσε επίσης λέγοντας πως Valentino ήταν ένας εκπληκτικός αναβάτης, κάτι που το απέδειξε και χθες, στα 42 του χρόνια, όπου τον χώριζαν μόλις μερικά δέκατα του δευτερολέπτου από τον Παγκόσμιο Πρωταθλητή Fabio Quartararo". Εξήρε και την προσωπικότητά του, τονίζοντας την συνεισφορά του για την Επιτροπή Ασφαλείας των MotoGP και έκλεισε και αυτός με το περίφημο "Grazie Valentino".

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.