Ο Rossi και ο Marini κέρδισαν το 7ο 100km of Champions στην Tavulia

Από τον

Μπάμπη Μέντη

6/12/2021

Την Κυριακή ο Valentino Rossi διοργάνωσε στο ράντζο του στην Tavulia το 7^ο 100km of Champions, ένα αγωνιστικό “πανηγύρι” που λαμβάνουν μέρος οι μαθητές της VR46 Academy και guest stars, όπως ήταν φέτος ο Jorge Lorenzo, ο Iker Lecuona, Alex Rins και ο Maverick Vinales, αλλά και αστέρες του Motocross.

Η πρώτη μέρα, πέρα από τα δοκιμαστικά και τα χρονομετρημένα, είχε και τον αγώνα "Americana", έναν νυχτερινό αγώνα στην πίστα εσωτερικά των δύο οβάλ διαδρομών, όπου κάθε Σάββατο γίνονται οι προπονήσεις της ακαδημίας του Rossi. Πρώτος πέρασε την γραμμή του τερματισμού ο Lyca Marini, ο ετεροθαλής αδερφός του Rossi, με τον "Γιατρό" και τον Celestino Vietti να συμπληρώνουν το βάθρο με αυτή την σειρά.

Ο Marini μάλιστα είχε και τον καλύτερο χρόνο στα απογευματινά χρονομετρημένα, βάσει των οποίων καθορίζεται και η σειρά εκκίνησης για τον μεγάλο αγώνα της επόμενης μέρας. Έτσι θα ήταν η δεύτερη φορά για τον Valentino Rossi, ο οποίος ήταν ο team mate του Marini καθώς οι αναβάτες αγωνίζονται σε ζεύγη, να στηθεί στην πρώτη θέση της σχάρας εκκίνησης. Δεύτεροι ήταν οι Elia Bartolini και Stefano Manzi και τρίτοι οι Marco Bezzecchi και Andrea Migno.

Ο αγώνας γίνεται στο πατημένο χώμα της πίστας του ράτζου με μοτοσυκλέτες motoctoss που έχουν τροχούς 19” και ελαστικά flat-track. Η εκκίνηση είναι σε στιλ “endurance” δηλαδή οι αναβάτες τρέχουν προς τις μοτοσυκλέτες τους που βρίσκονται απέναντι και την κρατά ο δεύτερος οδηγός. Η κάθε ομάδα των δύο αναβατών θα πρέπει να κάνει 50 γύρους, αλλάζοντας αναβάτη κάθε πέντε γύρους. Αυτό σημαίνει 25 αλλαγές αναβατών, που είναι πάρα πολλές και φυσικά πολλαπλασιάζουν τις πιθανότητες να γίνουν λάθη και να χαθεί χρόνος στα πιτς.

Κι αυτό ακριβώς συνέβη πάρα πολλές φορές, με το δίδυμο των Elia Bartolini και Stefano Manzi να διεκδικούν έως το τέλος τη νίκη από το δίδυμο του Rossi-Marini. Τον ταχύτερο γύρο σημείωσε ο Elia Bartolini γράφοντας 2:03.836 στους πρώτους γύρους του αγώνα, πριν αρχίσει η πίστα να αποκτά λούκια, ενώ ο Jorge Lorenzo με τον Dennis Foggia έκλεισαν την τελική δεκάδα σε αυτή την πρώτη τους επίσκεψη στην πίστα της Tavulia.

Παρά τον έντονο ανταγωνισμό κατά την διάρκεια του αγώνα (όταν συμμετέχουν πρωταθλητές, κανείς δεν θέλει να χάνει…) ο βασικός χαρακτήρας του παραμένει η διασκέδαση και το θέαμα, οπότε αντίστοιχου ύφους ήταν και τα τρόπαια που πήραν οι τρεις πρώτες ομάδες, δηλαδή καπνιστά χοιρομέρια και τοπικά λουκάνικα!

https://bit.ly/MOTO_675

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

8/12/2025

Ο Πρωταθλητής του 2025 έγινε μέλος μιας ακόμη μικρής λίστας, εκείνων που κατέκτησαν τίτλους MotoGP με δύο διαφορετικούς κατασκευαστές.

Η ιστορία του #93 είναι πλέον θρύλος. Ο συνδυασμός αγωνιστικής ιδιοφυΐας, αντοχής απέναντι σε σοβαρούς τραυματισμούς και ακατάβλητης θέλησης τον έφερε ξανά στην κορυφή. Και μαζί με αυτήν την επική επιστροφή, ήρθαν και σημαντικά στατιστικά ορόσημα.

Ένα από τα κατορθώματα του Marquez το 2025 ήταν ότι έγινε ο πιο πρόσφατος αναβάτης, και ένας από τους ελάχιστους στην ιστορία, που κατακτά τίτλους με δύο κατασκευαστές. Ο Geoff Duke ήταν ο πρώτος που το πέτυχε, με τις Norton και Gilera. Ακολούθησε ο Giacomo Agostini, που μετά την κυριαρχία του με την MV Agusta πήρε τίτλο και με Yamaha το 1975.

Πιο πρόσφατα, ο Eddie Lawson κατέκτησε διαδοχικούς τίτλους το 1988 και 1989 με Yamaha και Honda. Ο Valentino Rossi συνέχισε την παράδοση, κερδίζοντας τρεις σερί τίτλους (2001-2003) με Honda πριν κάνει το ιστορικό πέρασμα στη Yamaha το 2004.

Ο Rossi, ο Stoner και η εποχή της αλλαγής

Ο Rossi επανέφερε τη Yamaha στους τίτλους το 2004 και 2005, πριν ο Nicky Hayden και ο Casey Stoner διακόψουν την κυριαρχία του. Ο Stoner, ειδικά, έγραψε το δικό του κεφάλαιο, πρώτα με την Ducati το 2007 και έπειτα με τη Honda το 2011, όπου κέρδισε 10 από τα 17 Grand Prix της χρονιάς.

Η πρόωρη αποχώρηση του Stoner άνοιξε τον δρόμο για την άφιξη ενός εκρηκτικού ταλέντου στη Repsol Honda. Το όνομα ήταν Marc Marquez.

Η αυτοκρατορία του Marquez και η πτώση

Ακολούθησαν έξι τίτλοι: 2013, 2014, 2016, 2017, 2018, 2019. Ο Marquez ήταν ασταμάτητος, μέχρι τη μοιραία πτώση στη Jerez. Τέσσερις χειρουργικές επεμβάσεις στο δεξί βραχίονα, αμέτρητες πτώσεις, στιγμές που η ιδέα της απόσυρσης έμοιαζε πολύ κοντά

Η αναγέννηση με Ducati

Τότε ήρθε η μεγάλη αλλαγή. Το πέρασμα στην Ducati αναζωπύρωσε τον μύθο του Marquez. Μετά την πρώτη νίκη του σε 1043 ημέρες με τα χρώματα της Gresini, ακολούθησε μια εκπληκτική πρώτη χρονιά με την εργοστασιακή Ducati. Ο τίτλος του 2025 κερδήθηκε στην Ιαπωνία με πέντε αγώνες να απομένουν.

Με αυτόν τον τίτλο, ο Marquez μπήκε στο πάνθεον αναβατών όπως οι Stoner, Rossi, Lawson, Agostini και Duke, που κατέκτησαν τίτλους με δύο διαφορετικούς κατασκευαστές. Ένα επίτευγμα που έχει το δικό του ειδικό βάρος και είναι κάτι που το έχουν καταφέρει μόνο μια χούφτα ανθρώπων στην κορυφαία κατηγορία.

Μια ακόμη περιπέτεια τραυματισμού ήρθε στην Ινδονησία πριν το τέλος της σεζόν, αλλά κανείς δεν αμφιβάλλει πως ο Marquez θα επιστρέψει για την ερχόμενη σεζόν που θα έχει εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον πρώτα από όλα για να δούμε αν ο Καταλανός εξακολουθεί να έχει το ίδιο ισχυρό κίνητρο έπειτα από την τιτάνια και μακροχρόνια προσπάθεια που κατέβαλλε για να επιστρέψει. Ο εννέα φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής, δείχνει πάντως ότι έχει ακόμα πολλά να γράψει στο δικό του κεφάλαιο της ιστορίας του MotoGP.