Ο Rossi και ο Marini κέρδισαν το 7ο 100km of Champions στην Tavulia

Απονομή με χοιρομέρι και λουκάνικα!
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

6/12/2021

Την Κυριακή ο Valentino Rossi διοργάνωσε στο ράντζο του στην Tavulia το 7ο 100km of Champions, ένα αγωνιστικό “πανηγύρι” που λαμβάνουν μέρος οι μαθητές της VR46 Academy και guest stars, όπως ήταν φέτος ο Jorge Lorenzo, ο Iker Lecuona, Alex Rins και ο Maverick Vinales, αλλά και αστέρες του Motocross.

Η πρώτη μέρα, πέρα από τα δοκιμαστικά και τα χρονομετρημένα, είχε και τον αγώνα  "Americana", έναν νυχτερινό αγώνα στην πίστα εσωτερικά των δύο οβάλ διαδρομών, όπου κάθε Σάββατο γίνονται οι προπονήσεις της ακαδημίας του Rossi. Πρώτος πέρασε την γραμμή του τερματισμού ο Lyca Marini, ο ετεροθαλής αδερφός του Rossi, με τον "Γιατρό" και τον Celestino Vietti να συμπληρώνουν το βάθρο με αυτή την σειρά.

Ο Marini μάλιστα είχε και τον καλύτερο χρόνο στα απογευματινά χρονομετρημένα, βάσει των οποίων καθορίζεται και η σειρά εκκίνησης για τον μεγάλο αγώνα της επόμενης μέρας. Έτσι θα ήταν η δεύτερη φορά για τον Valentino Rossi, ο οποίος ήταν ο team mate του Marini καθώς οι αναβάτες αγωνίζονται σε ζεύγη, να στηθεί στην πρώτη θέση της σχάρας εκκίνησης. Δεύτεροι ήταν οι Elia Bartolini και Stefano Manzi και τρίτοι οι Marco Bezzecchi και Andrea Migno.

Ο αγώνας γίνεται στο πατημένο χώμα της πίστας του ράτζου με μοτοσυκλέτες motoctoss που έχουν τροχούς 19” και ελαστικά flat-track. Η εκκίνηση είναι σε στιλ “endurance” δηλαδή οι αναβάτες τρέχουν προς τις μοτοσυκλέτες τους που βρίσκονται απέναντι και την κρατά ο δεύτερος οδηγός. Η κάθε ομάδα των δύο αναβατών θα πρέπει να κάνει 50 γύρους, αλλάζοντας αναβάτη κάθε πέντε γύρους. Αυτό σημαίνει 25 αλλαγές αναβατών, που είναι πάρα πολλές και φυσικά πολλαπλασιάζουν τις πιθανότητες να γίνουν λάθη και να χαθεί χρόνος στα πιτς.

Κι αυτό ακριβώς συνέβη πάρα πολλές φορές, με το δίδυμο των Elia Bartolini και Stefano Manzi να διεκδικούν έως το τέλος τη νίκη από το δίδυμο του Rossi-Marini. Τον ταχύτερο γύρο σημείωσε ο Elia Bartolini γράφοντας 2:03.836 στους πρώτους γύρους του αγώνα, πριν αρχίσει η πίστα να αποκτά λούκια, ενώ ο Jorge Lorenzo με τον Dennis Foggia έκλεισαν την τελική δεκάδα σε αυτή την πρώτη τους επίσκεψη στην πίστα της Tavulia.

Παρά τον έντονο ανταγωνισμό κατά την διάρκεια του αγώνα (όταν συμμετέχουν πρωταθλητές, κανείς δεν θέλει να χάνει…) ο βασικός χαρακτήρας του παραμένει η διασκέδαση και το θέαμα, οπότε αντίστοιχου ύφους ήταν και τα τρόπαια που πήραν οι τρεις πρώτες ομάδες, δηλαδή καπνιστά χοιρομέρια και τοπικά λουκάνικα!

Noah Dettwiler-Moto3: Δεν θα συμμετέχει στο πρωτάθλημα του 2026 – Η ανακοίνωσή του

Αναρρώνει ακόμη από τον σοβαρό του τραυματισμό στη Μαλαισία - Ευχαριστεί την Sic58 Squadra Corse που τον περίμενε
Dettwiler
Από τον

Παύλο Καρατζά

4/12/2025

Δυστυχώς, αυτό που φοβόμασταν έγινε πραγματικότητα και ο Noah Dettwiler δεν θα μπορέσει να συμμετέχει στο πρωτάθλημα Moto3 του 2026 με τη Sic58 Squadra Corse, καθώς δεν έχει αναρρώσει από τους τραυματισμούς του μετά το τρομακτικό ατύχημα που είχε με τον Antonio Rueda στον γύρο αναγνώρισης του αγώνα της Μαλαισίας.

Τα καλά νέα είναι ότι o Noah Dettwiler έχει πλέον αφήσει πίσω του τα χειρότερα, βρίσκεται στον δρόμο της ανάρρωσης και ελπίζουμε να επιστρέψει σύντομα στα αγωνιστικά δρώμενα. Ο νεαρός αναβάτης που παραλίγο να χάσει τη ζωή του στη Μαλαισία δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει τον Paolo Simoncelli, ιδιοκτήτη της Sic58 Squadra Corse, ο οποίος, χωρίς να έχουν υπογράψει κάποιο συμβόλαιο, κρατούσε για αυτόν μια θέση στην ομάδα για την ερχόμενη σεζόν.

Παρακάτω αναλυτικά η ανακοίνωσή του:

Αγαπητοί φίλοι του μηχανοκίνητου αθλητισμού, υποστηρικτές και φίλοι,

Με χαρά σας ενημερώνω για την τρέχουσα κατάσταση της υγείας μου. Η αποκατάστασή μου πηγαίνει καλά και σημειώνω σημαντική πρόοδο. Ο στόχος είναι, φυσικά, η πλήρης ανάρρωση, και είμαι αποφασισμένος να το πετύχω αυτό με όλη μου τη δύναμη και αποφασιστικότητα. Επιθυμία μου είναι να επανέλθω σε φόρμα όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και, φυσικά, να επιστρέψω στην πίστα. Το πρώτο σημαντικό βήμα ήταν να ξανακερδίσω τη σωματική μου ανεξαρτησία, κάτι που ήταν βασικός στόχος μετά από όσα συνέβησαν στη Μαλαισία.

Πριν από το ατύχημα, ήμουν πολύ ενθουσιασμένος για την ευκαιρία να αγωνιστώ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Moto3 την επόμενη σεζόν με την ομάδα SIC58 του Paolo Simoncelli. Ήταν ένα όνειρο που επρόκειτο να γίνει πραγματικότητα χάρη στη στήριξη των γονιών μου, του Paolo Simoncelli και της Sorpaso AG. Όμως, όπως όλοι ξέρετε, το ατύχημα συνέβη στις 26 Οκτωβρίου στη Sepang. Αυτό το γεγονός άλλαξε τα σχέδιά μου για το άμεσο μέλλον.

Ο Paolo Simoncelli έχει στηρίξει την οικογένειά μου κατά τη διάρκεια αυτής της δύσκολης περιόδου και συμφώνησε να με περιμένει να αναρρώσω. Είμαι εξαιρετικά ευγνώμων για τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη που μου έδειξε τόσο γενναιόδωρα. Θα ήθελα να εκφράσω την εγκάρδια ευγνωμοσύνη μου στον Paolo, τον Marco Grana και σε ολόκληρη την ομάδα SIC58.

Δυστυχώς, δεν είναι ακόμη σαφές πότε θα έχω πλήρως αναρρώσει. Επομένως, δεν θα ήταν σωστό να ξεκινήσω μια τόσο σημαντική πορεία χωρίς επαρκή βεβαιότητα.

Εύχομαι στον Paolo Simoncelli και στη SIC58 κάθε επιτυχία και ό,τι καλύτερο για το μέλλον.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο: οι αγώνες με μοτοσυκλέτες είναι το πάθος μου, η ζωή μου και η δουλειά μου, και γι’ αυτό θα δώσω τα πάντα για να επιστρέψω στο 100% όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Τα τελευταία δύο χρόνια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Moto3 δεν ήταν εύκολα για μένα για πολλούς λόγους, αλλά θέλω να αφήσω το παρελθόν πίσω μου και να κοιτάξω θετικά προς το μέλλον. Χάρη στην υποστήριξη των αγαπημένων μου ανθρώπων, της Sorpaso AG και της νέας ομάδας μηχανικών μου, μπορώ να το κάνω αυτό με αυτοπεποίθηση. Μαζί αναζητούμε τον καλύτερο δυνατό τρόπο για να επιστρέψω στην πίστα και να είμαι ανταγωνιστικός.

Θα σας κρατώ ενήμερους και μόλις έχω νέα σχετικά με την υγεία μου, θα σας ενημερώσω για τους νέους στόχους.

Σας αγκαλιάζω όλους, σας ευχαριστώ για τη μεγάλη σας υποστήριξη και σας αποχαιρετώ με ένα απόφθεγμα του Paolo Simoncelli που για μένα ενσωματώνει την ουσία του αθλήματος που αγαπώ:

“Η οδήγηση μοτοσυκλέτας δεν μπορεί να εξηγηθεί. Την αγαπάς, υποφέρεις, τη ζεις. Ακόμη κι όταν πονάει, δεν μπορούμε να μείνουμε μακριά της.”

Με εκτίμηση,

Noah Dettwiler