Ο Rossi ντριφτάρει με Ferrari 488 Pista [video]

Bonus: GoPro Origins
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

31/3/2018

Διακοσμώντας και νέο κράνος με εκείνες τις χάντρες από το Μεξικό, πιο συγκεκριμένα την τεχνική των «Χουητσόλ», που είναι εθνική μειονότητα ιθαγενών του Μεξικού και πλέον ζουν από αυτή την τέχνη, ο Rossi μπήκε στην πίστα για την… Pista και χάρισε το πιο ιταλικό μηχανοκίνητο όνειρο στους Ιταλούς, οδηγώντας Ferrari.

Η Ferrari οργάνωσε λοιπόν ένα πολύ ειδικό trackday για έναν πολύ ειδικό καλεσμένο στο Fiorano, ωστόσο τίποτα μυστήριο δεν κρύβεται πίσω από αυτή την κίνηση, πέρα από μια έξυπνη στρατηγική επικοινωνίας. Γιατί αν κάτι πλησιάζει την αγάπη και την εκτίμηση των Ιταλών για τη Ferrari, είναι η αγάπη και η εκτίμηση στο πρόσωπο του “Γιατρού” Valentino Rossi. Άλλωστε, υπάρχουν σοβαροί δεσμοί μεταξύ Ferrari και Rossi. Ο Ιταλός αναβάτης έχει κάνει στο παρελθόν ακόμη και δοκιμές με μονοθέσιο Formula 1, περισσότερες από μία φορές στο διάστημα από το 2004 ως το 2010. Έχει μείνει στην Ιστορία άλλωστε ένα τεστ στη Valencia το 2006, στο οποίο είχε γυρίσει μόλις 7 δέκατα πιο αργά από τον Schumacher. Xωρίς μάλιστα ο Γερμανός, όπως ο ίδιος είχε δηλώσει τότε, να του δώσει κάποια σημαντική βοήθεια, tips για την οδήγηση, κ.λπ. Γιατί πολύ απλά δεν τα χρειαζόταν. Πολλές φορές είχε φουντώσει η φημολογία ότι θα αφήσει το MotoGP και θα περάσει στα GP Formula 1.

Η αλλαγή καριέρας του Rossi ήταν αναμφίβολα μια ιστορία για την οποία ο κόσμος της F1 δίψαγε. Η δημοτικότητα θα αυξάνονταν δραματικά και το ταλέντο σίγουρα δεν έλειπε από τον Vale #46 σύμφωνα με τις δηλώσεις τόσο του Schumacher όσο και άλλων οδηγών, όπως ο Massa και o Gene, άνθρωποι που είχαν πρόσβαση στην τηλεμετρία της ομάδας. Αφού λοιπόν οι χορηγοί και ο Ecclestone θα πετούσαν τη σκούφια τους, οι λόγοι που τελικά αυτό το όνειρο για τους λάτρεις του μηχανοκίνητου αθλητισμού δεν πραγματοποιήθηκε θα πρέπει να αναζητηθούν στο μυαλό του Rossi, όπου μάλλον βρίσκονται καλά φυλαγμένοι.

Θεώρησε ότι δεν είναι αρκετά ανταγωνιστικός και δεν ήθελε να τσαλακώσει την εικόνα του περιφερόμενος στη μέση του grid; Δεν φαίνεται να έχει τέτοια συμπλέγματα, κρίνοντας από την πίστη με την οποία συνεχίζει να αγωνίζεται στους δύο τροχούς, κόντρα σε πολύ νεότερους αναβάτες. Δεν φοβάται να συγκριθεί, δεν αγχώνεται από μια κακή περίοδο φόρμας, συνεχίζει να παλεύει. Πόσο μάλλον στην F1, όπου θα είχε κάθε δικαιολογία με το μέρος του. Όπως και να έχει, λίγοι πολύ κοντινοί του άνθρωποι ίσως ξέρουν τους πραγματικούς λόγους. Εμείς απλά αναρωτιόμαστε γιατί μας το θύμησε το video αυτό που έφτιαξε η Ferrari με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψη του Rossi στο Fiorano για να οδηγήσει την 488 Pista, με τίτλο «Tι θα είχε γίνει αν είχαμε προσπαθήσει;»

Ένα άλλο video των τελευταίων ημερών βέβαια, που τονίζει τις καταβολές του Valentino Rossi, δεν αφήνει αμφιβολίες για τις επιλογές του:

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.