Η "νεκρανάσταση" του γάλλου ανάβει πάλι φωτιές στο HRC
Από τον
Μπάμπη Μέντη
7/11/2019
Το γεγονός πως ο πρόεδρος της Dorna έδωσε συγχαρητήρια στον Zarco για την απόδοσή του στον αγώνα της Sepang, δεν πέρασε απαρατήρητο από τους “κουτσομπόληδες” των paddock των MotoGP. Ούτε βέβαια πέρασε απαρατήρητο το γεγονός πως ο team manager της Repsol Honda Alberto Puig, έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για όσα γινόντουσαν στο box της LCR καθ΄όλη τη διάρκεια του τριημέρου στην Μαλαισία. Η αλήθεια είναι πως ο Zarco με την RCV-213 του 2018 ήταν η δεύτερη ταχύτερη Honda και γενικά πιο γρήγορος από τον Cal Crutchlow με την full-spec RCV-213 του 2019. Η πρόοδος του γάλλου από τη στιγμή που πήγε στη δορυφορική ομάδα της Honda είναι σχεδόν εντυπωσιακή. Μετά από μόλις τρεις αγώνες βρέθηκε να “παίζει” στα ίσια με την πρώτη επτάδα, την ίδια ώρα που ο Lorenzo δεν έχει ξεκολλήσει από τον πάτο της βαθμολογίας και ο Cal Crutchlow έχει απόδοση-ασανσέρ.
Το HRC έχει διαψεύσει με κάθε δυνατό τρόπο όσους υποστηρίζουν πως θα διακόψει πρόωρα το συμβόλαιο του Lorenzo, όμως τα κουτσομπολιά επανέρχονται κάθε φορά που τα ευνοούν οι συνθήκες. Οι δηλώσεις του Zarco μετά τον αγώνα της Sepang καθρεπτίζουν την αλλαγή της ψυχολογίας του Γάλλου: “Επέστρεψα στο επίπεδο των κορυφαίων αναβατών της κατηγορίας κι αυτό ήταν ένα τεράστιο βήμα εμπρός… δεν διεκδικώ τίποτα βαθμολογικά σε αυτό το πρωτάθλημα και το σημαντικό για μένα είναι πως με τη δουλειά, πλησιάζω σιγά-σιγά τον αληθινό ρυθμό των γρήγορων αναβατών.” Και συμπλήρωσε:“Ο μοναδικός στόχος μου για τον τελευταίο αγώνα της Valencia είναι να περάσω κατευθείαν στο Q2 και να φτάσω στο σημείο να οδηγώ αυθόρμητα τη μοτοσυκλέτα, όπως κάνει ο Marquez και να μην χρειάζεται να σκέφτομαι την κάθε κίνηση που κάνω πάνω στη μοτοσυκλέτα “.
Μέχρι στιγμής το μέλλον του Zarco δεν έχει ξεκαθαρίσει. Έχουν ακουστεί σενάρια για να συνεχίσει ως δοκιμαστής στα MotoGP σε κάποια εργοστασιακή ομάδα ή να επιστρέψει στην Moto2. Όλα έχουν πέσει πάνω στο τραπέζι και όλα έχουν συζητηθεί.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:
