Uccio: Δεν θέλω τη συγγνώμη του Digia για τη σούζα με την οποία έπεσε, οι αναβάτες πρέπει να διασκεδάζουν!
Την πλήρη υποστήριξη του Team Manager της Pertamina Enduro VR46 Racing Team απολαμβάνει ο Fabio Di Giannantonio
Από τον
Κώστα Γκαζή
6/2/2025
"Χτες θα μπορούσε να ήταν μια υπέροχη μέρα", δήλωσε μεταξύ άλλων ο Alessio Salucci (Uccio), ο manager της VR46 Team, όμως μια σούζα που έκανε για να διασκεδάσει ο Fabio Di Giannantonio δεν του βγήκε, με την κακή προσγείωση να οδηγεί σε πτώση τον Ιταλό, ο οποίος έσπασε την κλείδα του και οδεύει για το χειρουργείο.
Shit happens, σοφό γνωμικό. Στην ίδια γραμμή το δικό μας "όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος". Η πτώση για τους αγωνιζόμενους μοτοσυκλέτας είναι κάτι φυσιολογικό, όμως αν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε πτώσεις στην οριακή οδήγηση, αυτό δεν σημαίνει πως αναβάτες δεν πέφτουν από χαζές και άκυρες στιγμές, στα pits, κατά τη διάρκεια πανηγυρισμών, από στιγμές απροσεξίας και από χίλιες δυο ακόμα "άκυρες" αιτίες.
Κάπως έτσι συνέβη και η πτώση του Digia, ο οποίος αφού είχε τελειώσει τους γύρους του, και αφού είχε κάνει μερικές προπονήσεις για εκκίνηση, έπεσε από μια σούζα την οποία έκανε για να διασκεδάσει. Στη συνέχεια, ο Digia, αισθανόμενος ευθύνη και σίγουρα κάποια ντροπή έσπευσε να ζητήσει συγγνώμη από τον Uccio και τους ανθρώπους της ομάδας του, όμως ο team manager και κολλητός του Rossi δεν τη δέχτηκε, όχι από θυμό, αλλά αντίθετα επειδή πιστεύει πως οι σούζες είναι στο DNA των αναβατών!
Όπως ανέφερε ο Uccio σε συνέντευξή του, “Μεταξύ των στροφών 4 και 5, η μοτοσυκλέτα θέλει να σηκώσει τον μπροστινό τροχό στην επιτάχυνση και στον αγώνα και στις δοκιμές ο αναβάτης πρέπει να το αποτρέψει, όμως όταν θέλεις να διασκεδάσει, αφήνεις τη σούζα να εξελιχθεί. Δυστυχώς στην περίπτωση του Digia, ο μπροστινός τροχός είχε σταματήσει να περιστρέφεται στον αέρα, και στην άσχημη προσγείωση εκείνος βρήκε απότομα πρόσφυση, το τιμόνι δίπλωσε και ο Digia έπεσε και έσπασε την κλείδα του. Η ζημιά δεν είναι τόσο μεγάλη όσο με την εξάρθρωση που είχε υποστεί πέρυσι στον ίδιο ώμο, κι έτσι είμαστε αισιόδοξοι πως θα επιστρέψει σύντομα, πιθανώς και στον πρώτο αγώνα στο Buriram."
"O Digia ζήτησε συγγνώμη από όλη την ομάδα, όμως δεν θέλω από ένα αναβάτη να ζητά συγγνώμη γιατί έκανε μια σούζα: οι αναβάτες πρέπει να διασκεδάζουν, κι εγώ έτσι μεγάλωσα.”
Όπως είχε αναφέρει και ο Bezzecchi της Aprilia, έτσι και ο Uccio έκανε παράπονα για τα ελαστικά, καθώς ενώ όλοι ήθελαν τη μαλακή γόμα, στο τεστ της Sepang -τουλάχιστον την 1η μέρα- υπήρχε μόνο η μεσαία, που είναι πολύ σκληρή για τη συγκεκριμένη πίστα.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: