Valentino Rossi – Πρώτη συνέντευξη

Επαναλαμβάνει πως λυπάται, ελπίζει για γρήγορη επάνοδο
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

7/9/2017

Πρώτη συνέντευξη του Valentino Rossi που εξηγεί το πώς έγινε το ατύχημα και απαντά στους επικριτές της ψηφιακής εποχής, που γρήγορα καταδικάζουν με σχόλια σε ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης. Ο Valentino Rossi είχε τραυματιστεί πριν λίγες μέρες σε προπόνηση Enduro, σπάζοντας το πόδι του. Ήταν η δεύτερη φορά φέτος. Η προπόνηση Enduro και Motocross είναι κάτι που επιβάλλεται για τους αναβάτες, παρόλο που εγκυμονεί κινδύνους.

Valentino πως έγινε το ατύχημα;

Ναι, δυστυχώς… ήμουν με φίλους με Enduro μοτοσυκλέτες και βγήκαμε για βόλτα και προπόνηση στους λόφους γύρω από το Urbino. Είναι κάτι που κάνω συχνά, κάτι που κάνω από 18 χρονών, μαζί με τον πατέρα μου, κάτι δηλαδή που κάνω χρόνια. Δυστυχώς όμως πολύ κοντά στο τέλος της βόλτας, πλησιάζοντας μία στροφή ενώ κατέβαινα με πολύ μικρή ταχύτητα, ξήλωσα νομίζω μία πέτρα, τέλος πάντων έχασα το τιμόνι και για να μην πέσω έβαλα πόδι κάτω, όμως ήταν κατηφόρα και όλο το βάρος της μοτοσυκλέτας έπεσε πάνω στο πόδι μου που λειτούργησε σαν μοχλός και έσπασε.

Είχες λοιπόν ένα πετυχημένο χειρουργείο, πες μας πως είσαι τώρα σωματικά και πώς αισθάνεσαι που δεν αγωνίζεσαι, ιδιαίτερα στην έδρα σου

Το πόδι πονάει, αλλά γενικά νιώθω καλά. Το μυαλό είναι το πρόβλημα, ψυχικό είναι το βάρος γιατί είναι πολύ κρίμα αυτό που έγινε, κλωτσώντας όλες τις πιθανότητες για το πρωτάθλημα και φυσικά χάνοντας την ευκαιρία να αγωνιστώ στο Misano μπροστά σε όλο το κοινό, τους φίλους μου, τον κόσμο αυτό.. είναι ντροπή. Πρέπει επίσης να ζητήσω συγνώμη από την ομάδα μου που χάνω έναν τόσο σημαντικό αγώνα, αγώνες… αλλά δυστυχώς είναι αυτό που είναι - και τώρα πρέπει να αγωνιστούμε για να επιστρέψουμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.

Ακούστηκαν και ειπώθηκαν πολλά, ο κόσμος σχολιάζει κριτικάροντας την μέθοδο προπόνησης, τις επιλογές σου, το να κάνεις Enduro – Motocross… Τι απαντάς; Πόσο χειρότερος θα ήσουν στον αγώνα, αν δεν τα έκανες αυτά;

Τα λέμε συνέχεια, μιλάμε συνέχεια για αυτό.. Εμείς είμαστε αναβάτες μοτοσυκλέτας και η καλύτερη εξάσκηση είναι… να οδηγείς μοτοσυκλέτα. Δυστυχώς η οδήγηση μοτοσυκλέτας δεν είναι πάντα ακίνδυνη. Υπάρχουν φορές που δεν προπονούμαστε με μοτοσυκλέτα γιατί είναι πολύ επικίνδυνο. Δυστυχώς για εμένα φέτος υπήρξαν δύο περιστατικά, οπότε τώρα πρέπει να βρούμε έναν άλλο τρόπο…

Τελικά πότε επιστρέφεις; Θα είναι σε πίστα που δεν πιέζει πολύ το πόδι; Θα είναι στο Motegi, τι λένε οι γιατροί;

Λοιπόν… έχω μάθει από την προηγούμενη φορά, πως σε αυτή την φάση, σε αυτό το στάδιο της ανάρρωσης πρέπει να πηγαίνεις μέρα με την ημέρα. Εξαρτάται από το τραύμα το ίδιο, από τον πόνο. Δουλεύουμε ήδη, με στόχο να μειώσουμε τον χρόνο όσο γίνεται. Μετά είναι το Aragon αλλά πιστεύω ότι θα είναι πολύ δύσκολο, μόλις 20 μέρες από την επέμβαση να επιστρέψω στον αγώνα. Θέλουμε το διπλάσιο ή 40 μέρες το ελάχιστο. Τελευταία φορά τόσο χρειάστηκα. Αυτή την φορά όμως το σπάσιμο είναι σε καλύτερο σημείο, λιγότερο επώδυνο, είναι όμως πολύ νωρίς να πω κάτι. Αν δεν μπορέσω στο Aragon, θα προσπαθήσω να επιστρέψω στο Motegi.

Valentino οι οπαδοί όμως θα είναι στο Misano, θα είναι στον αγώνα, έχεις κάποιο μήνυμα για αυτούς;

(Κοιτώντας την κάμερα και χαιρετώντας): Γεια σε όλους από εμένα… Είναι πολύ κρίμα που δεν αγωνίζομαι στο Misano, στο σπίτι μου, αλλά θα παλέψω δυνατά, θα εργαστώ σκληρά για την επιστροφή και σας ευχαριστώ όλους για την υποστήριξη!

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.