Vinales: Οι πρώτες εντυπώσεις από την M1 του 2020

Λίγο καλύτερη, αλλά…
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

6/8/2019

Ο Maverick Vinales μίλησε για την νέα Yamaha M1 του 2020, που οδήγησε εχθές στο Brno κατά τη διάρκεια των προγραμματισμένων επίσημων δοκιμαστικών της Dorna. Όπως και ο Rossi, έτσι και ο Ισπανός έκανε μερικούς γύρους με το πρώτο από τα πρωτότυπα που έφερε η Yamaha από την Ιαπωνία. Η κριτική του Vinales αφορούσε τόσο τη νέα μοτοσυκλέτα, όσο και τις προσπάθειες που κάνει η ίδια η Yamaha για την επόμενη χρονιά. Αυτό που ξεχώρισε από τις δηλώσεις του και δείχνει σε πολύ μεγάλο βαθμό τι έγινε τα προηγούμενα χρόνια με την (μη επαρκή) εξέλιξη των Μ1, είναι το γεγονός πως για πρώτη φορά μετά από δύο ολόκληρα χρόνια η Yamaha έχει ξεκινήσει από την μέση της αγωνιστικής περιόδου την προετοιμασία της μοτοσυκλέτας της επόμενης χρονιάς. Έως σήμερα, ο Rossi και ο Vinales καβαλούσαν για πρώτη φορά τις νέες μοτοσυκλέτες μετά τον τελευταίο αγώνα της Valencia, όπου συνήθως έπρεπε να αποφασίσουν ανάμεσα σε δύο νέους κινητήρες και δύο νέα πλαίσια και να ολοκληρώσουν την εξέλιξη στα δοκιμαστικά της Sepang και της Jerez. Φέτος όμως η διαδικασία αυτή έχει ξεκινήσει ήδη από τα δοκιμαστικά του Brno και απομένει άλλο μισό πρωτάθλημα για το 2019 πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα του 2020.

Για τον Vinales αυτή η απόφαση να ξεκινήσουν από τώρα την εξέλιξη της επόμενης μοτοσυκλέτας αποτελεί σοβαρό δείγμα για την θέληση που υπάρχει στη Yamaha. Σε ό,τι αφορά την ίδια τη μοτοσυκλέτα του 2020, ο Vinales ήταν συγκρατημένος στην κριτική του, καθώς όπως είπε, την Μ1 του 2020 την οδήγησε στο τέλος όπου η πίστα είχε υψηλό κράτημα, δηλαδή σε συνθήκες όπου η Μ1 είναι έτσι κι αλλιώς πολύ γρήγορη. Ο Ισπανός είπε πως οι περισσότεροι χρόνοι του ήταν λίγο πιο γρήγοροι σε σχέση με την Μ1 του 2019, όμως θέλει να την οδηγήσει σε πίστες με ζέστη και χαμηλότερο επίπεδο κρατήματος όπως στο Misano, όπου εκεί θα φανεί αν λύθηκε το βασικό πρόβλημα που έχει η Yamaha.

Ανάμεσα σε όλα αυτά, ο Vinales αναφέρθηκε και στον επόμενο αγώνα της Αυστρίας, όπου η χάραξη της συγκεκριμένης πίστας ευνοεί τις μοτοσυκλέτες με δυνατούς κινητήρες (της Ducati και της Honda) και όχι τόσο όσες έχουν καλοστημένα πλαίσια (της Yamaha και της Suzuki). Προφανώς οι προσδοκίες των αναβατών της Yamaha είναι περιορισμένες από το Αυστριακό Gran Prix και ο Vinales δεν έκρυψε το μειονέκτημα της Μ1 στις εξόδους το στροφών: “Δεν έχουμε τίποτα καινούριο φέτος που να βελτιώνει της επιταχύνσεις μας, οπότε περιμένουμε να αντιμετωπίσουμε τα ίδια προβλήματα και φέτος. Εδώ στο Brno επικεντρώθηκα κυρίως στη ρύθμιση του μπροστινού και την αίσθηση που έχει στο φρενάρισμα. Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία τρία χρόνια δεν έχουμε ασχοληθεί καθόλου με το πίσω μέρος της μοτοσυκλέτας. Σήμερα πάντως δοκίμασα μια καινούρια carbon ουρά (σέλα+υποπλαίσιο) που είναι στενότερη και μικρότερη και με διευκολύνει στην τοποθέτηση του σώματος.”        

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.