Ακολουθούν οι πρώτες φωτογραφίες του ΜΟΤΟ από τον 24ωρο αγώνα:

Ο Nicola Dutto αποτελεί παράδειγμα μίμησης για την δύναμη ψυχής που έχει επιδείξει, καθώς παρόλο που είναι παραπληγικός έχει καταφέρει να αγωνιστεί σε μερικούς από τους πιο σκληρούς και απαιτητικούς Rally αγώνες στον κόσμο και μάλιστα να δει την καρό σημαία!

Τελευταία επιτυχία του Ιταλού ήταν ο τερματισμός του στο Africa Eco Race 2024, στην 30η θέση. Πίσω του βρέθηκαν οι δύο από τους τρεις βοηθητικούς αναβάτες που τον ακολουθούν, ενώ την τελευταία θέση έλαβε ο Αυστριακός Schmutz. Μιλάμε για έναν εξαιρετικά δύσκολο αγώνα, ο οποίος ακολουθεί την αρχική διαδρομή του Rally Dakar, διασχίζοντας την Αφρική μέσα από δύσβατα Off-road κομμάτια. Επομένως, και μόνο το να τερματίσεις είναι σημαντικό, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για έναν παραπληγικό, όπου πέρα από την ισορροπία που χρειάζεται το σώμα του θέτει πολύ αυστηρότερα φυσικά όρια, ειδικά για τόσο απαιτητική οδήγηση εκτός δρόμου.

Πριν όμως βρεθεί στην Αφρική, ο Dutto ταξίδεψε τον Νοέμβριο του 2023 στην Καλιφόρνια, όπου συμμετείχε και τερμάτισε -και εκεί- στον θρυλικό αγώνα Baja 1000. Η συγκεκριμένη ονομασία έχει βαρύνουσα σημασία για τον ίδιο, καθώς στον ιταλικό Baja το 2010 είχε τη μοιραία πτώση με 160 χ.α.ω, σπάζοντας τη σπονδυλική του στήλη. Αποτέλεσμα ήταν να μείνει παράλυτος από τη μέση και κάτω.

O Dutto, όμως δεν το έβαλε κάτω, επιστρέφοντας στους αγώνες με μοτοσυκλέτα δύο χρόνια αργότερα από τον τραυματισμό του, το 2012, παρά τις αντιρρήσεις των γιατρών οι οποίοι φοβόντουσαν ότι οι κραδασμοί θα χειροτερέψουν την ήδη κακή κατάσταση της σπονδυλικής του στήλης. Τότε, είχε αγωνιστεί στον Baja Aragon των 500 χιλιομέτρων, ενώ στόχος του ήταν να γίνει ο πρώτος παραπληγικός αναβάτης που θα συμμετάσχει στο Dakar, κάτι που κατάφερε το 2019. Η διοργάνωση, ωστόσο, του αγώνα έβγαλε εκτός τον Dutto, ένα γεγονός που ανέδειξε προβλήματα συνεννόησης μέσα στην A.S.O., στερώντας έτσι από τον Ιταλό την δυνατότητα να επιτύχει έναν τεράστιο άθλο.

Το 2020, ο Ιταλός βρήκε θέση στον Africa Eco Race, έναν αγώνα που αυξάνει διαρκώς την δημοφιλία του μεταξύ των rally-raid αγώνων, καθώς επιτρέπει και σε μεγάλες δικύλινδρες on-off να διαγωνιστούν. Τα πράγματα εξελίχθηκαν εντελώς διαφορετικά στην προκειμένη περίπτωση, με τον Dutto να τερματίζει τον αγώνα, χωρίς να αντιμετωπίζει προβλήματα με τη διοργάνωση. Φέτος, βρέθηκε ξανά στην Αφρική για να επιχειρήσει για δεύτερη φορά να ξεπεράσει τον εαυτό του.

Μάλιστα, ως ένδειξη σεβασμού, στο τελευταίο Σκέλος του Africa Eco Race 2024, οι αγωνιζόμενοι συγκεντρώθηκαν για να συγχαρούν τον Dutto, που στα 54 του χρόνια κατάφερε να φτάσει μέχρι εκεί. Mετά από μία συνάντηση την προηγούμενη ημέρα, αποφάσισαν με μια φωνή να ανακηρύξουν νικητή του 12ου και τελευταίου Σκέλους τον Ιταλό, συνοδεύοντάς τον σε όλη την διαδρομή μέχρι και την ολοκλήρωση του Σκέλους, όπως μπορείτε να δείτε και στο βίντεο που επισυνάπτουμε στο τέλος του άρθρου.

Πραγματικά, ο Dutto έχει καταφέρει έναν μεγάλο άθλο, αναδεικνύοντας και με το παραπάνω την δύναμη ψυχής που τον διακατέχει. Οι δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει δεν μένουν μόνο στο γεγονός, ότι χρειάζεται τρεις ακόμα αναβάτες για βοήθεια. Ο ένας προπορεύεται ελέγχοντας την διαδρομή, ενώ οι άλλοι δύο βρίσκονται πίσω του, με σκοπό να τον σηκώσουν σε περίπτωση πτώσης.

Όπως είναι λογικό, αυτοί είναι που τον βοηθούν να ανέβει και να κατέβει από την μοτοσυκλέτα, καθώς ο ίδιος δεν έχει κίνηση στα κάτω άκρα του. Εδώ, όμως, μιλάμε για χωμάτινους αγώνες με μονόκυλινδρες μοτοσυκλέτες 450 κυβικών, με τα δύο αυτά στοιχεία να μεγαλώνουν τον κατάλογο των εμποδίων που έχει να αντιμετωπίσει ο Dutto.

Ξεκινώντας από το προφανές, ο Ιταλός βγάζει ολόκληρο τον αγώνα καθιστός, καθώς όπως είναι λογικό η αναπηρία του, του στερεί την δυνατότητα να πατήσει στα μαρσπιέ και να σηκωθεί. Ο ίδιος έχει εξελίξει τον τρόπο οδήγησής του, αλλάζοντας κατεύθυνση και διαχειρίζοντας την μοτοσυκλέτα, εκμεταλλευόμενος το γυροσκοπικό φαινόμενο και τον κορμό του. Αυτό όμως δεν τον απαλλάσσει από άλλους κινδύνους. Ξεκινώντας από την σέλα, που στις Rally μοτοσυκλέτες σε καμία δεν έχει σχεδιαστεί για να κάθεσαι πάνω της για πολλές ώρες, ο Dutto έπρεπε να βρει έναν τρόπο για καλύτερη στήριξη.

Το σκληρό τερέν με έντονες ανωμαλίες, αυξάνει τον κίνδυνο στην περίπτωσή του να δημιουργηθούν δερματικά προβλήματα και πληγές, καθώς οι αναρτήσεις δουλεύουν υπερωρίες, ενώ ότι δεν φιλτράρεται περνάει απευθείας στο σώμα του, μέσω του πλαισίου και της σκληρής σέλας. Για τους αρτιμελείς αναβάτες δεν αποτελεί πρόβλημα, καθώς μπορούν να σταθούν όρθιοι στην μοτοσυκλέτα, αξιοποιώντας τις φυσικές μας αναρτήσεις, τα γόνατα, για να απορροφούν τους κραδασμούς που δημιουργούν οι ανωμαλίες. Σημαντική βοήθεια στην αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος έδωσε η ιταλική Vicair, μία εταιρεία που εξειδικεύεται στην κατασκευή αναπηρικών αμαξιδίων και καθισμάτων.

Ακόμη, ο Dutto δεν μπορεί να μείνει μόνος του πάνω στην μοτοσυκλέτα. Αυτός είναι και ο λόγος που βλέπουμε να υπάρχει γύρω του ένα “κλουβί”, το οποίο του δίνει την δυνατότητα να κινεί τον κορμό του, χωρίς τον κίνδυνο να φύγει από την μοτοσυκλέτα. Για την κατασκευή του, βοήθησε η επίσης ιταλική Fami, η οποία εξειδικεύεται στην δημιουργία μεταλλικών αποθηκευτικών χώρων για βιομηχανική χρήση, πάγκων εργασίας, ενώ έχει εξειδίκευση στην κατεργασία με εργαλειομηχανές CNC.

Το “κλουβί” αυτό, κρατά τα πόδια του Dutto στην θέση τους, ενώ ταυτόχρονα τον προστατεύει από σοβαρούς τραυματισμούς, όταν πέφτει, κάτι που στο χώμα δεν μπορείς να αποφύγεις. Τέλος, το πίσω φρένο έχει μεταφερθεί στο αριστερό grip, εκεί που συνήθως στις μοτοσυκλέτες συναντάμε τη μανέτα του συμπλέκτη, λόγω του ότι η παραδοσιακή του θέση στο δεξί μαρσπιέ, είναι ένα απρόσιτο σημείο για τον Dutto. Για τον ίδιο λόγο, ο συμπλέκτης είναι ηλεκτρονικός, με τις αλλαγές να γίνονται εύκολα μέσω κουμπιών στο τιμόνι της μοτοσυκλέτας.

Μπορεί οι παραπάνω μετατροπές να καθιστούν πιο εύκολη την ζωή του Dutto, όσον αφορά την οδήγηση, όμως δεν μειώνουν στο ελάχιστο την προσπάθειά του. Σε μία ηλικία που οι περισσότεροι αρτιμελείς αναβάτες έχουν σταματήσει να αγωνίζονται, ο ίδιος συνεχίζει βρίσκοντας το σθένος να αντιμετωπίσει τους σκόπελους που δημιουργεί η αναπηρία του και καταφέρνοντας να τερματίσει σε αγώνες που καταπονούν στο μέγιστο βαθμό τόσο το πνεύμα, όσο και το σώμα. Του ευχόμαστε να συνεχίσει να αγωνίζεται, δείχνοντάς μας ότι τελικά τα όνειρα και οι στόχοι είναι αυτά που μας οδηγούν και μας χαρακτηρίζουν και όχι μία αναπηρία ή κάποιο άλλο πρόβλημα που μπορεί να αντιμετωπίσουμε στην πορεία της ζωής μας.