Τον πρώτο αγώνα εντός Αττικής του MiniGP Cup και δεύτερο μετά την Πάτρα, διοργάνωσε η λέσχη ΑΡΗΣ στην πίστα καρτ των Μεγάρων, όπου αναβάτες κάθε ηλικίας και κυρίως οι πιτσιρικάδες, έδωσαν ξανά τον καλύτερο εαυτό τους, κρατώντας ψηλά το επίπεδο του συναγωνισμού και το θέαμα. Ακολουθεί το Δελτίο Τύπου που λάβαμε από τους διοργανωτές με λεπτομέρειες απ’ όσα έγιναν σε κάθε κατηγορία:
Με έναν αγώνα γεμάτο από ευχάριστες εντάσεις και με έντονη την παρουσία θεατών συνεχίστηκε το MiniGP Cup του 2019. Στην «γρήγορη» πίστα των Μεγάρων, οι γνωστοί και μη πρωταγωνιστές του αναπτυξιακού μοτοθεσμού, συμπληρώθηκαν ξανά από νέες παρουσίες, και έστησαν ένα όμορφο καλοκαιρινό πανηγύρι.
Στην πίστα κάρτ λοιπόν του Αυτοκινητοδρομίου Μεγάρων, στην παιδική κατηγορία, στην KidGP1, ο Σαράντης Γεωργιάδης (ΟΔΜΑΑ, IMR) αν και δυσκολεύτηκε στις δοκιμές, κατάφερε να πάρει μια νίκη αλλά και μια πειστική δεύτερη θέση και έτσι επικράτησε του Νίκου Πιρπιλίδη (ΑΣ Πήγασος, IMR) ο οποίος έκανε το λάθος και έπεσε στο α’ σκέλος τερματίζοντας 4ος, κερδίζοντας όμως στο β’ σκέλος. Έτσι ο Γεωργιάδης έχει μια βαθμολογική υπεροχή ενόψει του τελευταίου αγώνα της χρονιάς αλλά ο Πιρπιλίδης, αν αποφύγει τα λάθη πρώτα, έχει «δικαίωμα στο όνειρο». Άκρως ικανοποιητική η παρθενική εμφάνιση του Κωνσταντίνου Καπουντάλη (ΑΡΗΣ, IMR) ο οποίος είχε μια πανέμορφη μονομαχία με την ελάχιστα εμπειρότερη κορασίδα, την σαφέστατα βελτιωμένη Ιωάννα Κοράκη (ΑΡΗΣ, IMR). Για άλλη μια φορά έκλεψε καρδιές ο μόλις 6χρονος !! Περικλής Καλμπένης (ΑΡΗΣ, Blata) που δεν πτοήθηκε από την «άδικη» πτώση του στο α’ σκέλος.
Στην κατηγορία MiniGP1, ο διπλός νικητής του 1ου αγώνα, ο Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος (ΑΡΗΣ, IMR) συνέχισε με την φόρα που είχε κατακτώντας 2 ακόμα νίκες, δυσκολότερα ίσως από ότι περίμενε αφού ο «αντίπαλός» του, ο Γιώργος Φασουλάκης (Ομάδα65, IMR), ειδικά στο β’ σκέλος τον πίεσε δεόντως. Μάλλον άκεφος ο πάντα δυναμικός Σπύρος Αντωνίου (ΦΙΑΜ, IMR) ο οποίος δεν απειλήθηκε από τον επανακάμψαντα νεανία, τον Παναγιώτη Κολλάρο (ΑΡΗΣ, Honda) ο οποίος με την σειρά του κράτησε πίσω του, τόσο τον βαρυφορτωμένο Κορίνθιο, τον Γιάννη Παλιογιάννη (ΜΟΛΠ, Kayo) όσο την έτερη εκπρόσωπο της Πελοποννήσου, την Τριπολιτσιώτισα Κωνσταντίνα Κοράκη (ΑΡΗΣ, IMR).
Στα «μεγάλα παιδιά», στο IMR Cup, ο επιστρέψαντας στην δράση, πολυνίκης και κυπελλούχος, Γιάννης Λογοθέτης (Ομάδα 65) έβαλε δις την υπογραφή του στις νίκες αφού ο πρωτοπόρος της βαθμολογίας Γιώργος Φράγκος (Ομάδα 65) πίεσε ιδιαίτερα για την νίκη μεν, όμως χωρίς όμως να ρισκάρει να χάσει τον έλεγχο της βαθμολογίας. Αψογη πρώτη εμφάνιση στο μοτοαγωνοπροσκήνιο για τον Χαλκιδαίο Χρήστο Καλατζή (ΑΣ Πήγασος) που πήρε 2 τριτιές μετά από κονταροχτύπημα με το «παλιό» Νίκο Ζαμπετάκη (Ομάδα 65).
Πολύ καλή εμφάνιση και για τον μόνιμο θιασώτη του MiniGP Cup και της κατηγορίας Open PitBikes, τον Αντώνη Καλέμη (Ομάδα 65, IMR) ο οποίος πήρε 2 νίκες χωρίς να πιεστεί από τον «μηχανικά λαβωμένο» Νίκο Λιόλιο (Ομάδα 65, IMR).
Αποτελέσματα στο chronotech.gr, βαθμολογία στο minigp.gr
Ευχαριστούμε την ΛΕΜ Μεγάρων για την συμπαράσταση και το AutoMoto Patras για τις όμορφες φωτό!
Παραπληγικός έκανε Παρίσι - Ντακάρ σε αγώνα: Ο Nicola Dutto ξεπέρασε και πάλι τα όρια [VIDEO]
Τερμάτισε στο Africa Eco Race 2024 με την βοήθεια των τριών “ghost riders” που τον συνοδεύουν
Από τον
Αλέξανδρο Λαμπράκη
18/1/2024
Ο Nicola Dutto αποτελεί παράδειγμα μίμησης για την δύναμη ψυχής που έχει επιδείξει, καθώς παρόλο που είναι παραπληγικός έχει καταφέρει να αγωνιστεί σε μερικούς από τους πιο σκληρούς και απαιτητικούς Rally αγώνες στον κόσμο και μάλιστα να δει την καρό σημαία!
Τελευταία επιτυχία του Ιταλού ήταν ο τερματισμός του στο Africa Eco Race 2024, στην 30η θέση. Πίσω του βρέθηκαν οι δύο από τους τρεις βοηθητικούς αναβάτες που τον ακολουθούν, ενώ την τελευταία θέση έλαβε ο Αυστριακός Schmutz. Μιλάμε για έναν εξαιρετικά δύσκολο αγώνα, ο οποίος ακολουθεί την αρχική διαδρομή του Rally Dakar, διασχίζοντας την Αφρική μέσα από δύσβατα Off-road κομμάτια. Επομένως, και μόνο το να τερματίσεις είναι σημαντικό, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για έναν παραπληγικό, όπου πέρα από την ισορροπία που χρειάζεται το σώμα του θέτει πολύ αυστηρότερα φυσικά όρια, ειδικά για τόσο απαιτητική οδήγηση εκτός δρόμου.
Πριν όμως βρεθεί στην Αφρική, ο Dutto ταξίδεψε τον Νοέμβριο του 2023 στην Καλιφόρνια, όπου συμμετείχε και τερμάτισε -και εκεί- στον θρυλικό αγώνα Baja 1000. Η συγκεκριμένη ονομασία έχει βαρύνουσα σημασία για τον ίδιο, καθώς στον ιταλικό Baja το 2010 είχε τη μοιραία πτώση με 160 χ.α.ω, σπάζοντας τη σπονδυλική του στήλη. Αποτέλεσμα ήταν να μείνει παράλυτος από τη μέση και κάτω.
O Dutto, όμως δεν το έβαλε κάτω, επιστρέφοντας στους αγώνες με μοτοσυκλέτα δύο χρόνια αργότερα από τον τραυματισμό του, το 2012, παρά τις αντιρρήσεις των γιατρών οι οποίοι φοβόντουσαν ότι οι κραδασμοί θα χειροτερέψουν την ήδη κακή κατάσταση της σπονδυλικής του στήλης. Τότε, είχε αγωνιστεί στον Baja Aragon των 500 χιλιομέτρων, ενώ στόχος του ήταν να γίνει ο πρώτος παραπληγικός αναβάτης που θα συμμετάσχει στο Dakar, κάτι που κατάφερε το 2019. Η διοργάνωση, ωστόσο, του αγώνα έβγαλε εκτός τον Dutto, ένα γεγονός που ανέδειξε προβλήματα συνεννόησης μέσα στην A.S.O., στερώντας έτσι από τον Ιταλό την δυνατότητα να επιτύχει έναν τεράστιο άθλο.
Το 2020, ο Ιταλός βρήκε θέση στον Africa Eco Race, έναν αγώνα που αυξάνει διαρκώς την δημοφιλία του μεταξύ των rally-raid αγώνων, καθώς επιτρέπει και σε μεγάλες δικύλινδρες on-off να διαγωνιστούν. Τα πράγματα εξελίχθηκαν εντελώς διαφορετικά στην προκειμένη περίπτωση, με τον Dutto να τερματίζει τον αγώνα, χωρίς να αντιμετωπίζει προβλήματα με τη διοργάνωση. Φέτος, βρέθηκε ξανά στην Αφρική για να επιχειρήσει για δεύτερη φορά να ξεπεράσει τον εαυτό του.
Μάλιστα, ως ένδειξη σεβασμού, στο τελευταίο Σκέλος του Africa Eco Race 2024, οι αγωνιζόμενοι συγκεντρώθηκαν για να συγχαρούν τον Dutto, που στα 54 του χρόνια κατάφερε να φτάσει μέχρι εκεί. Mετά από μία συνάντηση την προηγούμενη ημέρα, αποφάσισαν με μια φωνή να ανακηρύξουν νικητή του 12ου και τελευταίου Σκέλους τον Ιταλό, συνοδεύοντάς τον σε όλη την διαδρομή μέχρι και την ολοκλήρωση του Σκέλους, όπως μπορείτε να δείτε και στο βίντεο που επισυνάπτουμε στο τέλος του άρθρου.
Πραγματικά, ο Dutto έχει καταφέρει έναν μεγάλο άθλο, αναδεικνύοντας και με το παραπάνω την δύναμη ψυχής που τον διακατέχει. Οι δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει δεν μένουν μόνο στο γεγονός, ότι χρειάζεται τρεις ακόμα αναβάτες για βοήθεια. Ο ένας προπορεύεται ελέγχοντας την διαδρομή, ενώ οι άλλοι δύο βρίσκονται πίσω του, με σκοπό να τον σηκώσουν σε περίπτωση πτώσης.
Όπως είναι λογικό, αυτοί είναι που τον βοηθούν να ανέβει και να κατέβει από την μοτοσυκλέτα, καθώς ο ίδιος δεν έχει κίνηση στα κάτω άκρα του. Εδώ, όμως, μιλάμε για χωμάτινους αγώνες με μονόκυλινδρες μοτοσυκλέτες 450 κυβικών, με τα δύο αυτά στοιχεία να μεγαλώνουν τον κατάλογο των εμποδίων που έχει να αντιμετωπίσει ο Dutto.
Ξεκινώντας από το προφανές, ο Ιταλός βγάζει ολόκληρο τον αγώνα καθιστός, καθώς όπως είναι λογικό η αναπηρία του, του στερεί την δυνατότητα να πατήσει στα μαρσπιέ και να σηκωθεί. Ο ίδιος έχει εξελίξει τον τρόπο οδήγησής του, αλλάζοντας κατεύθυνση και διαχειρίζοντας την μοτοσυκλέτα, εκμεταλλευόμενος το γυροσκοπικό φαινόμενο και τον κορμό του. Αυτό όμως δεν τον απαλλάσσει από άλλους κινδύνους. Ξεκινώντας από την σέλα, που στις Rally μοτοσυκλέτες σε καμία δεν έχει σχεδιαστεί για να κάθεσαι πάνω της για πολλές ώρες, ο Dutto έπρεπε να βρει έναν τρόπο για καλύτερη στήριξη.
Το σκληρό τερέν με έντονες ανωμαλίες, αυξάνει τον κίνδυνο στην περίπτωσή του να δημιουργηθούν δερματικά προβλήματα και πληγές, καθώς οι αναρτήσεις δουλεύουν υπερωρίες, ενώ ότι δεν φιλτράρεται περνάει απευθείας στο σώμα του, μέσω του πλαισίου και της σκληρής σέλας. Για τους αρτιμελείς αναβάτες δεν αποτελεί πρόβλημα, καθώς μπορούν να σταθούν όρθιοι στην μοτοσυκλέτα, αξιοποιώντας τις φυσικές μας αναρτήσεις, τα γόνατα, για να απορροφούν τους κραδασμούς που δημιουργούν οι ανωμαλίες. Σημαντική βοήθεια στην αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος έδωσε η ιταλική Vicair, μία εταιρεία που εξειδικεύεται στην κατασκευή αναπηρικών αμαξιδίων και καθισμάτων.
Ακόμη, ο Dutto δεν μπορεί να μείνει μόνος του πάνω στην μοτοσυκλέτα. Αυτός είναι και ο λόγος που βλέπουμε να υπάρχει γύρω του ένα “κλουβί”, το οποίο του δίνει την δυνατότητα να κινεί τον κορμό του, χωρίς τον κίνδυνο να φύγει από την μοτοσυκλέτα. Για την κατασκευή του, βοήθησε η επίσης ιταλική Fami, η οποία εξειδικεύεται στην δημιουργία μεταλλικών αποθηκευτικών χώρων για βιομηχανική χρήση, πάγκων εργασίας, ενώ έχει εξειδίκευση στην κατεργασία με εργαλειομηχανές CNC.
Το “κλουβί” αυτό, κρατά τα πόδια του Dutto στην θέση τους, ενώ ταυτόχρονα τον προστατεύει από σοβαρούς τραυματισμούς, όταν πέφτει, κάτι που στο χώμα δεν μπορείς να αποφύγεις. Τέλος, το πίσω φρένο έχει μεταφερθεί στο αριστερό grip, εκεί που συνήθως στις μοτοσυκλέτες συναντάμε τη μανέτα του συμπλέκτη, λόγω του ότι η παραδοσιακή του θέση στο δεξί μαρσπιέ, είναι ένα απρόσιτο σημείο για τον Dutto. Για τον ίδιο λόγο, ο συμπλέκτης είναι ηλεκτρονικός, με τις αλλαγές να γίνονται εύκολα μέσω κουμπιών στο τιμόνι της μοτοσυκλέτας.
Μπορεί οι παραπάνω μετατροπές να καθιστούν πιο εύκολη την ζωή του Dutto, όσον αφορά την οδήγηση, όμως δεν μειώνουν στο ελάχιστο την προσπάθειά του. Σε μία ηλικία που οι περισσότεροι αρτιμελείς αναβάτες έχουν σταματήσει να αγωνίζονται, ο ίδιος συνεχίζει βρίσκοντας το σθένος να αντιμετωπίσει τους σκόπελους που δημιουργεί η αναπηρία του και καταφέρνοντας να τερματίσει σε αγώνες που καταπονούν στο μέγιστο βαθμό τόσο το πνεύμα, όσο και το σώμα. Του ευχόμαστε να συνεχίσει να αγωνίζεται, δείχνοντάς μας ότι τελικά τα όνειρα και οι στόχοι είναι αυτά που μας οδηγούν και μας χαρακτηρίζουν και όχι μία αναπηρία ή κάποιο άλλο πρόβλημα που μπορεί να αντιμετωπίσουμε στην πορεία της ζωής μας.
