Ο Sam Sunderland σε τοπικό αγώνα Enduro

Άσβεστη δίψα για αγώνες
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

29/1/2019

Το φετινό Rally Dakar έχει ήδη ολοκληρωθεί και οι περισσότεροι μπορεί να το έχουν καταχωρήσει ήδη στο παρελθόν, όμως δεν ισχύει το ίδιο για τους αναβάτες που συμμετείχαν στο Dakar όπως τον Toby Price –φετινό νικητή του Rally- που βρίσκεται στην αποκατάσταση του κυριολεκτικά διαλυμένου δεξιού του καρπού, έχοντας ακόμη τις μνήμες απ’ τον αγώνα έντονες μέσα στο φρέσκο ξυρισμένο του κεφάλι, ένας φόρος που έπρεπε να πληρώσει λόγω του στοιχήματος που έβαλε με την Laia Sainz.

Ο Sam Sunderland απ’ την πλευρά του, έχοντας τερματίσει τρίτος στο φετινό Dakar δεν κατάφερε να σβήσει την ακόρεστη δίψα του για νίκη κι έτσι αποφάσισε να κάνει μια παράκαμψη την ώρα που επέστρεφε από μια εμφάνισή του στο Bike Shed. Πριν γυρίσει στην Βόρεια Γαλλία που κατοικεί, έκανε μια στάση δίπλα απ’ το Portsmouth, στο Emsworth, ώστε να συμμετέχει στο ετήσιο Mudfest του Portsmouth Motorcycle Club. Η πληροφορία για την διεξαγωγή του αγώνα ήρθε μέσω ενός μηνύματος ενός φίλου του όσο ήταν καθοδόν και η αλλαγή της πορείας του δεν άργησε να γίνει.

Η παρουσία του στον τοπικό αγώνα, αφενός μεν έδωσε μια παγκόσμια χροιά στην εκδήλωση και αφετέρου τράβηξε την προσοχή των 60 αναβατών που είχαν δηλώσει συμμετοχή. Χωρίς ιδιαίτερη έκπληξη ο 29χρονος αναβάτης βρέθηκε στην πρώτη θέση του βάθρου, ολοκληρώνοντας τους περισσότερους γύρους (10 με τον δεύτερο να έχει κάνει 9) στον αγώνα, που η λέσχη είχε ονομάσει Hare και Hounds. Μετά την λήξη της εκδήλωσης, βουτηγμένος κυριολεκτικά στις λάσπες, έβγαλε φωτογραφίες μαζί με τους οπαδούς του, ενώ όταν ρωτήθηκε απ’ την διοργάνωση σχετικά με τις διαφορές μεταξύ του Dakar και του Mudfest είπε: “Είναι λίγο διαφορετικό δεν νομίζετε; Καταρχάς, έχει πολλά δέντρα και επίσης πολύ λάσπη! Έχοντας μόνο το 450 SX-F, που είναι motocross, μου ήταν λίγο περίεργο να το οδηγώ μέσα στο δάσος! Αλλά το απόλαυσα, η διοργάνωση ήταν πολύ καλή και μου άρεσε η μικρή λούπα που περνούσε απ’ το ποτάμι και συνέχιζε στα δέντρα, συνδύαζε λίγο απ’ όλα.”

Isle Of Man TT 2019: Οι πρώτες ελεύθερες δοκιμές

Η δράση ξεκίνησε στο Νησί
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

27/5/2019

Όπως κάθε χρόνο στα τέλη του Μαΐου και στις αρχές του Ιουνίου, το ενδιαφέρον του περισσότερου μοτοσυκλετιστικού κόσμου συγκεντρώνεται σε ένα σημείο του παγκόσμιου χάρτη. Μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας, υπάρχει το Isle Of Man όπου αυτή την εποχή του χρόνου κλείνουν οι δημόσιοι δρόμοι ώστε να σχηματιστεί η θρυλική διαδρομή, μήκους 60,7km, του πιο γνωστού αγώνα δρόμου του κόσμου. Το Isle Of Man ή όπως αλλιώς μπορεί να ακούσετε να το λένε: νησί των τεσσάρων εποχών, επιφυλάσσει κάθε χρόνο πολλές "εκπλήξεις" και θέαμα. Αποτελεί ίσως και τον πιο επικίνδυνο αγώνα καθώς όχι μόνο πραγματοποιείται σε δημόσιους δρόμους, που η πρόσφυση της ασφάλτου δεν είναι και η ιδανικότερη όταν οι αναβάτες κάνουν το γύρο του νησιού ταχύτητες πέρα απ’ το όριο της λογικής, αλλά και με ανύπαρκτα μέτρα ασφάλειας για αυτούς συγκριτικά πάντα με τα παγκόσμια πρωταθλήματα των MotoGP και Motul WSBK. Ως εκ τούτου σε όλα τα χρόνια της ιστορίας του Tourist Trophy αγώνα, πάνω από 250 αναβάτες έχουν αφήσει την τελευταία τους πνοή την ώρα που οδηγούσαν με κινητήρια δύναμη το πάθος τους και την αγάπη τους για τη γρήγορη οδήγηση σε ένα κυνήγι για τη δόξα και την αναγνώριση τους ως του Ταχύτερου Αναβάτη στο Νησι.

Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε ξεκίνησε η σεζόν των πρώτων ελεύθερων δοκιμαστικών των κατηγοριών. Το πρόγραμμα ανέφερε πως τα δοκιμαστικά θα πραγματοποιηθούν απ’ τις 25 Μαΐου –εξαιρουμένης της Κυριακής- έως τις 31 του ίδιου μήνα, με τους αγώνες να ξεκινάνε την 1η Ιουνίου και να λήγουν έξι μέρες αργότερα. Όμως ο (Βρετανικός...) καιρός επιφύλασσε εκπλήξεις καθώς το απόγευμα του Σαββάτου η έντονη ομίχλη έκανε αδύνατη την πραγματοποίηση των δοκιμών με αποτέλεσμα να μεταφερθούν το απόγευμα της Κυριακής. Πριν όμως ξεκινήσουν οι πρώτες ελεύθερες δοκιμές, είχαμε τον πρώτο και αναγκαστικό γύρο των αναβατών που θα συμμετέχουν για πρώτη φορά, είτε με μοτοσυκλέτα με sidecar είτε όχι. Έπειτα ξεκίνησαν οι ελεύθερες δοκιμές για την Supersport και Lightweight κατηγορία, ενώ οι αναβάτες που έκαναν τον αναγνωριστικό γύρο είχαν την δυνατότητα να συμμετέχουν σε αυτές ώστε να δουν τη διαδρομή ακόμη μια φορά σε αγωνιστικούς ρυθμούς.

Στη Supersport, όπως και πέρσι έτσι και φέτος, ο Dean Harrison βρέθηκε στην κορυφή του πίνακα των χρονομετρήσεων με τον καλύτερο γύρο του να έχει μέση ωριαία ταχύτητα τα 202,9km/h, πάνω στην Kawasaki ZX-6R της Silicone Engineering Racing. Ο Michael Dunlop με τη Honda CBR600RR της MD Racing ήταν πίσω του με μέση ωριαία ταχύτητα λίγο πιο κάτω απ’ τα 200km/h στα 199,39km/h, ενώ ο Conor Cummins ήταν ελάχιστα πιο αργός και στον πέμπτο γύρο του στη διαδρομή του νησιού έφτασε 199,07km/h μέσης ωριαίας. Οι Jamie Coward και Gary Johnson κατάφεραν να τραβήξουν το βλέμμα της προσοχής καθώς ο ρυθμός τους ήταν αρκετά ανταγωνιστικός.

Στην Lightweight κατηγορία μάλιστα, ο Jamie Coward, έκανε μια εξαιρετική εμφάνιση και κατάφερε να βρεθεί στην κορυφή του πίνακα με μέση ωριαία ταχύτητα τα 190,7km/h. Κατά συνέπεια ο περσινός νικητής της Lightweight, Michael Dunlop βρέθηκε στη δεύτερη θέση με μικρή διαφορά, ενώ πίσω του ήταν ο Paul Jordan με μέση ωριαία ταχύτητα στα 189,13km/h.

Ο John McGuiness επέστρεψε για να λάβει μέρος στους αγώνες του IOMTT, μετά από έναν χρόνο απουσίας λόγω του κατάγματος που είχε στο πόδι του το 2017 απ’ την πτώση του στον North West 200 αγώνα. Ο 23 φορές νικητής του TT, John McGuiness θα αγωνιστεί φέτος με τη μοτοσυκλέτα της Norton και στην Lightweight κατηγορία και ολοκλήρωσε της πρώτες ελεύθερες δοκιμές με μέση ωριαία ταχύτητα στα 179,87 km/h.

Οι αναβάτες φρόντισαν να χαρίσουν σε όσους θεατές είχαν τη δυνατότητα να βρεθούν εκεί, μια πρώτη γεύση απ’ το μοναδικό θέαμα απ’ την μαγεία και την τρέλα που προσφέρει το IOMTT, ενώ οι αγώνες αναμένονται να είναι όπως πάντα γεμάτοι μάχες, πτώσεις και ταχύτητες που κόβουν την ανάσα.