Pikes Peak 2019: Ο Scaysbrook στην κορυφή με Tuono V4

Τα αποτελέσματα του αγώνα
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

2/7/2019

Η φετινή ανάβαση της διαδρομής του Βουνού με τις 156 στροφές, θα μείνει στην ιστορία όχι για το θέαμα που μας πρόσφερε αλλά για την πίκρα που μας έδωσε. Ο πρώτος αναβάτης που ξεκίνησε τη φιδίσια διαδρομή φέτος ήταν ο Carlin Dunne, o "King of the Mountain", με την πρωτότυπη Streetfighter V4 της Ducati, όμως λίγα μέτρα πριν τον τερματισμό –όπως λένε ορισμένοι αυτόπτες μάρτυρες- έχασε το μπροστινό επειδή πέρασε πάνω από ένα σαμαράκι του δρόμου, με αποτέλεσμα να συμβεί το μοιραίο.

Το Pikes Peak θα είναι πλέον πιο άδειο χωρίς τον Dunne να τρομοκρατεί τους θεατές και υπόλοιπους αναβάτες με τον απίστευτο ρυθμό του. Φέτος, αν τα πράγματα δεν είχαν πάρει αυτή τη τροπή, θα είχε καταφέρει να σπάσει κάθε ρεκόρ, όμως η μοίρα είχε άλλα σχέδια.

Ο Carlin Dunne γνώριζε εκ των προτέρων την επικινδυνότητα τόσο της ανάβασης του Pikes Peak όσο και των υπόλοιπων αγώνων δρόμου, καθώς ο πατέρας του ήταν αγωνιζόμενος στο Isle Of Man. Το πάθος του για τους αγώνες ήταν πραγματικά άσβεστο και ο ίδιος ενθάρρυνε πολλές φορές στο παρελθόν και άλλους αναβάτες να ξεκινήσουν ή να συνεχίσουν την προσπάθειά τους, συμμετέχοντας στους αγώνες. Ένας απ’ αυτούς ήταν και ο φετινός νικητής της Heavyweight κατηγορίας, ο Rennie Scaysbrook με το Tuono V4 της Aprillia.

Συγκεκριμένα , ολοκλήρωσε την ανάβαση σημειώνοντας νέο ρεκόρ στη κατηγορία στα 09:44,963, ενώ τερμάτισε πέμπτος στη γενική κατάταξη. Συντετριμμένος απ’ το χαμό του Dunne, ο Scaysbrook είπε: “Η εμπειρία μου απ’ την ανάβαση του Pikes Peak ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τον Dunne, καθώς ήταν ο μέντοράς μου το 2016 που πρωτοεμφανίστηκα. Έπειτα, το 2018 παλέψαμε σώμα με σώμα και με νίκησε. Ο Carlin ήταν  πραγματικά καλόκαρδος. Μιας και είμασταν οι πρώτοι που θα ξεκινούσαμε τον αγώνα φέτος, ο Carlin μου έδωσε το χέρι του και μου ευχήθηκε καλή τύχη, ενώ είπαμε πως θα τα πούμε στην κορυφή… Ο κόσμος του μηχανοκίνητου αθλητισμού έχασε έναν πραγματικό πρωταθλητή.”

Με τον Scaysbrook να καταρρίπτει το ρεκόρ της Heavyweight, ο Fillmore δεν κατάφερε να στεφθεί ο απόλυτος Βασιλιάς του Βουνού, κατέχοντας όλα τα ρεκόρ από όλες τις κατηγορίες των μοτοσυκλετών. Στη φετινή του προσπάθεια όμως, ο Fillmore με ένα ΚΤΜ 450 SX-F Factory Edition σύνθλιψε το ρεκόρ της Lightweight που είχε απ’ το 2009 ο Davey Durelle με SXV450 της Aprilia στο 10:35,354, καθώς πέρασε τη γραμμή τερματισμού στο 10:20,819, ενώ ήρθε 16ος στη γενική κατάταξη.

Πρώτη στην Exhibition Powersport (στην κατηγορία που έλαβε μέρος ο Dunne) τερμάτισε η Lucy Glöckner με το BMW S1000R και ήταν η δεύτερη πιο γρήγορη αναβάτρια μετά τον Scaysbrook, με χρόνο κάτω απ’ τα 10 λεπτά, στα 9:58,878, ενώ έκλεισε τη δεκάδα της γενικής.

Ο ομόσταβλος του Dunne, Codie Vahsholtz με το Ducati Multistrada 1260 Pikes Peak ήρθε δεύτερος στην Heavyweight και 12ος στη γενική, με χρόνο 10:03,908. Τέλος, πρώτος στη Middleweight και 21ος στη γενική ήταν ο Rafael Paschoalin με Yamaha MT-07 και χρόνο 10:43,880, που απέχει πάρα πολύ απ’ το να σπάσει το περσινό ρεκόρ του Fillmore με 790 Duke στο 10:04,038.

Ετικέτες

Dakar 2019 8ο Σκέλος: Νίκη KTM - Ο Quintanilla για λίγο δεν την έκλεψε!

Σταθερός στον στόχο του ο Matthias Walkner
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

16/1/2019

Οι εξελίξεις όσον αφορά το όγδοο σκέλος του Dakar, επιφύλασσαν αρκετές εκπλήξεις εκτός απ’ την τραγική αποχώρηση του Brabec με σπασμένο κινητήρα, επαληθεύοντας τον κανόνα πως κανείς δεν μπορεί να μιλάει και να κάνει σίγουρες προβλέψεις για ένα απ’ τα δυσκολότερα Rally παγκοσμίως.
Απ’ το πρώτο κιόλας WP ο Price είχε δείξει τις προθέσεις του καθώς ηγούνταν του αγώνα, έχοντας αφήσει πίσω του τόσο τον Brabec -που 4 χιλιόμετρα μετά το WP εγκατέλειψε- όσο και τον team mate του, Sam Sunderland, με διαφορά 1’13. Συνέχισε με δυναμικούς ρυθμούς να ηγείται του αγώνα εκμεταλλευόμενος την όποια ευκαιρία για να ανοίξει το κενό που είχε με τους αναβάτες πίσω του, έτσι μετά από 100 χιλιόμετρα ειδικής αύξησε σχεδόν στο διπλάσιο την απόσταση με τον team mate του (στο 2’24) ενώ λίγο πιο πίσω βρισκόταν ο Adrien Van Beveren της Yamaha.
Ο Price διατήρησε το ίδιο πνεύμα περνώντας πρώτος απ’ το 3ο WP της ημέρας, όμως πίσω του οι αλλαγές είχαν ξεκινήσει με τον -εν τέλει νικητή του όγδοου σκέλους- Matthias Walkner να βρίσκεται στο 3’46, ενώ ο Van Beveren είχε ξεμείνει πίσω με απόσταση 8’… Την ίδια στιγμή ο Quintanilla απολάμβανε πραγματικά τον αγώνα και παρά το γεγονός ότι είχε ξεκινήσει αργότερα απ’ τους κυριότερους αντιπάλους του, πέρασε το 3ο WP δεύτερος με διαφορά μόλις 15” μπροστά απ’ τον Walkner.

Παρά τις προσπάθειες του Αυστραλού αναβάτη και μετά από τα 245 χιλιόμετρα ειδικής δεν κατάφερε να παραμείνει μακριά απ’ τον Walkner που πλέον είχε κλείσει το κενό στα 2’, ενώ ο αναβάτης της Yamaha ξέμενε όλο και περισσότερο πίσω αυξάνοντας τη διαφορά του με τον ηγούμενο του αγώνα στα 10’.
Ο Quintanilla απ’ την μεριά του είχε καταφέρει να κλείσει το κενό με τον Price σε χρόνο κάτω από 2’, έχοντας μέχρι εκείνη τη στιγμή πίσω του τον Walkner, φτάνοντας στο πρώτο CP, ασκώντας έτσι συνεχή πίεση στον νικητή του 2016. Ένα κενό το οποίο στένευε συνεχώς και τελικά κατέληξε στην προσπέραση του Price, δίνοντας ελπίδες για μια νίκη που τόσο επιθυμούσε ο αναβάτης της Husqvarna. Παρ’ όλα αυτά δεν κατάφερε να τερματίσει πρώτος αν και είχε καταφέρει να κλείσει αισθητά το κενό που είχε δημιουργηθεί με τον πλέον ηγούμενο Matthias Walkner και νικητή στα 45”. Όμως η καλή διάθεση του Quintanilla απ’ την αρχή του αγώνα και ο τερματισμός του μπροστά απ’ τον Toby Price που ήρθε τρίτος, τον έφερε από πάνω του γενική κατάταξη έχοντας 1’ διαφορά. Τα πράγματα για τον Andrien Van Beveren δεν εξελίχθηκαν τόσο καλά καθώς από τρίτος που βρισκόταν τερμάτισε πέμπτος, έχοντας πιο μπροστά του τόσο τον Quintanilla αλλά και τον Andrew Short που βρέθηκε τέταρτος.

Ετικέτες