Ducati 1299 Superleggera – η επίσημη παρουσίαση (Video)

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

7/11/2016

"Fortitudo mea in levitate", ή στα ελληνικά, "η δύναμή μου είναι η ελαφρότητά μου", είναι ένα από τα σλόγκαν της Ducati για την νέα Superleggera. Mε το ίδιο όνομα είχε παρουσιάσει ένα γλυπτό, αφαιρετικό Panigale από μάρμαρο της Carrara, το ίδιο που αγαπούσε και ο Μιχαήλ Άγγελος να δουλεύει. Mε το racing kit (και σιγά μην υπάρξει ιδιοκτήτης του που να μην το βάλει...) είναι 162 κιλά, ενώ με την νόμιμη εξάτμιση, τους καθρέφτες και την βάση της πινακίδας, 167 κιλά για την Ευρώπη και 165 για τις ΗΠΑ. Σε συνδυασμό με την ιπποδύναμη των 220HP που βγαίνει με την εξάτμιση του κιτ – ίδια με του Chaz Davies – η αναλογία ίππων ανά κιλό φτάνει το 1,36. Η πιο δυνατή δικύλινδρη που έχει φτιαχτεί ποτέ, κι όπως δήλωσε ο Domenicali, "...και θα παραμείνει η πιο δυνατή για πολλά χρόνια!". Επιπλέον, η πρώτη μοτοσυκλέτα παραγωγής με πλαίσιο carbon fiber, που ζυγίζει μόνο 2,6 κιλά, κερδίζοντας 1.700gr σε σχέση με το αντίστοιχο αλουμινένιο εξάρτημα. Και λέμε εξάρτημα, γιατί έτσι κι αλλιώς το Panigale δεν έχει πλήρες πλαίσιο, αλλά ένα κομμάτι που συνδέει το λαιμό του πιρουνιού με τον κινητήρα. Το επίσης carbon υποπλαίσιο ζυγίζει μόλις 900gr, ενώ το ψαλίδι 4,1kg (μείον 900gr σε σχέση με το αλουμινένιο). Carbon fiber είναι και ολόκληρο το κουστούμι της. Πιο ελαφριές είναι και οι αναρτήσεις της Ohlins, τόσο το πιρούνι FL936 όσο και το αμορτισέρ ΤΤΧ36 με το ελατήριο τιτανίου.


"Είναι το απόγειο της διαθέσιμης τεχνολογίας", δήλωσε ο Domenicali, "ό,τι πιο προηγμένο υπάρχει αυτή τη στιγμή. Για παράδειγμα, τα ηλεκτρονικά της είναι καλύτερα από τα σημερινά των MotoGP, κι είναι βασισμένα σε αυτά που μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε μέχρι πέρυσι. Η Superleggera διαθέτει δύο αδρανειακές μονάδες (IMU), κι έτσι μπορεί να αξιοποιήσει τα ηλεκτρονικά της περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη μοτοσυκλέτα. Για παράδειγμα, το Advanced Slide Control επιτρέπει στον αναβάτη να σπινάρει και να πλαγιολισθαίνει κατά βούληση, ενώ το Cornering ABS μπορεί να λειτουργεί και σε πολύ μεγαλύτερες κλίσεις απ’ ότι ήταν δυνατόν μέχρι σήμερα σε μοτοσυκλέτες παραγωγής. Κάθε εξάρτημα της νέας Superleggera μας πάει σε νέα πεδία τεχνολογίας, απρόσιτα ως τώρα. Από τα πιστόνια των 116mm με τα δύο ελατήρια ως την τελευταία λεπτομέρεια, τα πάντα πάνω της είναι φτιαγμένα με την ίδια ακρίβεια και την ίδια προσοχή όπως και στις εργοστασιακές μας superbike."


Με 215ΗΡ στις 11.000 και 14,9kgm στις 9.000, συν το racing kit που ανεβάζει 5 ίππους, ο τυχερός ιδιοκτήτης θα έχει την ευκαιρία να παραγγείλει και φόρμα στα μέτρα του και στα χρώματα που προτιμάει, αλλά και να βρεθεί στην πίστα (πιθανώς στην Monza) με την Superleggera του, και να οδηγήσει όχι μόνο την δική του, αλλά και τις factory superbike της Ducati, παρέα με όλη την εργοστασιακή ομάδα. Με τα έξοδα της πίστας πληρωμένα από την Ducati φυσικά, ως ένα μικρό δωράκι για τους πιστούς της πελάτες που διέθεσαν 80.000 ευρώ για κάθε μία από τις 500 Superleggera που θα παραχθούν.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.