Οδηγούμε τα Bridgestone Battlax A41 Adventure σε Ελλάδα-Ισπανία-Μαρόκο[video]

Παντός δρόμου και ηπείρου!

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

25/4/2018

Αναπόσπαστο στοιχείο του χαρακτήρα των μεσαίων και μεγάλων μοτοσυκλετών παντός δρόμου, είναι αυτό ακριβώς που ορίζει το όνομα της κατηγορίας: Η δυνατότητα να μπορούν να κινούνται σε κάθε είδους δρόμο και τερέν, σε συνθήκες που μεταβάλλονται διαρκώς. Η τεχνολογία έχει κάνει τεράστια άλματα τα τελευταία χρόνια σε ό,τι αφορά την κατασκευή και την φιλοσοφία τους, προσθέτοντας δυνατότητες και χαρακτηριστικά που διευρύνουν δραματικά τους ορίζοντές τους.
Μοιραία, οι προσδοκίες από τα ελαστικά που προορίζονται για την κατηγορία ακολουθούν αυτή τη διαδρομή, και η Bridgestone ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις με το νέο Battlax A41 Adventure. Σύμφωνα με την Bridgestone, η οποία δεν προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από τεχνικές μάρκετινγκ και εντυπωσιασμούς, προσδιορίζει το Α41 ως ένα ελαστικό με προορισμό τις ασφάλτινες διαδρομές, χωρίς όμως να βγάζει από την εξίσωση τους χωματόδρομους και τις εκτός δρόμου εξερευνήσεις.

Το μεγαλύτερο βάρος σαφώς πέφτει στην χρήση στην άσφαλτο, εκεί άλλωστε όπου οι περισσότερες μοτοσυκλέτες της κατηγορίας θα περάσουν το 90% της ζωής τους (αν όχι και παραπάνω), και κυρίως στην πρόσφυση που προσφέρει στο στεγνό και βρεγμένο οδόστρωμα. Ο στόχος του ιαπωνικού εργοστασίου είναι μια ισορροπία στην απόδοση σε όλες τις συνθήκες, με ταυτόχρονα ικανοποιητικά ποσά πληροφόρησης να φτάνουν στον αναβάτη, ενώ ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε στην σταθερότητα του ελαστικού, τόσο στις ευθείες όσο και μέσα στις στροφές. Όλα αυτά περικλείονται από ένα πλαίσιο με μεγάλη διάρκεια ζωής, κάτι άλλωστε που χαρακτήριζε και το ελαστικό που αντικαθιστά, το Α40, και που έχει μεγάλο ειδικό βάρος στην απόφαση πριν την αγορά από τον εκάστοτε αναβάτη.

Εμείς, μετά την πρώτη επαφή μας (παγκόσμια πρώτη και αποκλειστικά για το ΜΟΤΟ, σε συνεργασία με την αντιπροσωπεία της Bridgestone στην Ελλάδα, την Elastrak) στους ελληνικούς δρόμους, οδηγήσαμε τα συγκεκριμένα ελαστικά ως ελαστικά πρώτης τοποθέτησης στα νέα BMW F750GS και Honda Africa Twin Adventure Sports και στη συνέχεια ταξιδέψαμε ως το Μαρόκο για την επίσημη παρουσίασή τους στον παγκόσμιο ειδικό τύπο. Εκεί μάθαμε περισσότερα για την φιλοσοφία πίσω από την κατασκευή τους, τις τεχνικές που ακολούθησαν οι μηχανολόγοι της Bridgestone και φυσικά τα οδηγήσαμε σε μια μεγάλη ποικιλία μοτοσυκλετών σε άσφαλτο και χώμα, υπό το επιβλητικό βλέμμα της οροσειράς High Atlas, όπως μπορείτε να δείτε και στο βίντεο που ακολουθεί - μία "μικρών διαστάσεων επική παραγωγή" του MOTO:

Bridgestone A41 σε Ελλάδα - Ισπανία - Μαρόκο:

Το μεγαλύτερο ποσοστό της μελέτης κατά τη διάρκεια σχεδιασμού των Α41, απορροφήθηκε από την χάραξη του πέλματος, την κατασκευή του σκελετού, αλλά και τη σύνθεση της γόμας, με κύριο στόχο να αυξηθεί η επιφάνεια επαφής του ελαστικού με την άσφαλτο και να κατανεμηθεί καλύτερα η πίεση. Είναι χαρακτηριστικό ότι το σχέδιο της χάραξης είναι εντελώς καινούργιο και δεν ακολουθεί κανένα από τα γνωστά μοτίβα της Bridgestone, το οποίο έχει περισσότερες αυλακώσεις στα πλαϊνά τμήματα για καλύτερη απορροή του νερού όταν είναι υπό κλίση, ενώ στο κέντρο του πέλματος είναι μειωμένες οι αυλακώσεις. Στο πίσω ελαστικό μάλιστα η γωνία των αυλακώσεων είναι σχεδιασμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνεται καλύτερη απορροή μεν, και να συμβάλλει στην σταθερότητα μέσω της σωστής παραμόρφωσης του πέλματος δε.

Tο Α41 είναι ένα ελαστικό που στοχεύει κατά 85% στην άσφαλτο και κατά 15% στο χώμα

Για την κατασκευή του σκελετού, η Bridgestone έχει υιοθετήσει, όπως και τα περισσότερα εργοστάσια, αυτό που ονομάζει MSB (Mono Spiral Belt), με τα νήματα να τυλίγονται όλα προς την ίδια φορά παράλληλα μεταξύ τους, κάτι που προσδίδει σταθερότητα στις υψηλές ταχύτητες, μεταφέροντας παράλληλα και μεγάλο ποσοστό πληροφορίας και πιο καλή κατανομή της θερμοκρασίας. Η σύσταση της γόμας για εμπρός/πίσω (3LC την ονομάζει η Bridgestone) είναι διαφορετική στα πλαϊνά τμήματα σε σχέση με την κορώνα του ελαστικού, καθώς διαφορετικές είναι και οι απαιτήσεις όταν η μοτοσυκλέτα στρίβει σε σχέση με όταν κινείται όρθια, ενώ η υψηλή συγκέντρωση πυριτίου προσφέρει ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα πρόσφυσης, ειδικά στο βρεγμένο, ενώ συμβάλλει και στην διατήρηση της μεγάλης διάρκειας ζωής.

Επί του πρακτέου
Όταν μιλάμε για δοκιμές ελαστικών, έχει τεράστια σημασία να καταγραφούν οι συνθήκες της δοκιμής. Οι εξωτερικοί παράγοντες και το περιβάλλον, επηρεάζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα και την εικόνα που σχηματίζουμε για την συμπεριφορά τους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όπως αναφέραμε και πιο πάνω, είμασταν τυχεροί καθώς είχαμε την δυνατότητα να σχηματίσουμε μια ολοκληρωμένη άποψη σε πλήθος συνθηκών και με διαφορετικές μοτοσυκλέτες, γράφοντας πολλά χιλιόμετρα. Στο κομμάτι Βόρειας Αφρικής που βρεθήκαμε για τα Α41οι συνθήκες ήταν οι συνηθισμένες για την εποχή: Ελάχιστη υγρασία και ηλιοφάνεια με θερμοκρασία που άγγιζε τους 30 βαθμούς τις θερμές ώρες της ημέρας. Η διαδρομή που προβλεπόταν για τα Α41 ήταν 270 χιλιόμετρα εκ των οποίων τα 60 ήταν σε χώμα. Το πρώτο κομμάτι της διαδρομής ήταν λίγα χιλιόμετρα ασφάλτου, πριν μπούμε στο χωμάτινο τμήμα που αποτελούνταν από 50 περίπου χιλιόμετρα… σεληνιακού τοπίου. Το καφέ –σε όλες τις αποχρώσεις του- είναι το χρώμα που κυριαρχεί, από τον πατημένο και φαρδύ χωματόδρομο με τις μικρές φυτευτές πέτρες, μέχρι τα βράχια και τους λόφους που τον πλαισιώνουν. Τα ελάχιστα διαλείμματα πρασίνου όπου υπήρχε πηγάδι ή κάποιος μικρός λάκκος με νερό, ξεχνιόντουσαν πολύ γρήγορα μέσα στον κουρνιαχτό που σήκωναν οι μοτοσυκλέτες του γκρουπ των εφτά Ιταλών και του ενός Έλληνα.

Όπως διαβάσατε και νωρίτερα, το Α41 είναι ένα ελαστικό που στοχεύει κατά 85% στην άσφαλτο και κατά 15% στο χώμα. Σ' αυτό το κομμάτι της άνυδρης γης απέδειξε η Bridgestone ότι αυτό το 15% είναι όσο χρειάζεται για να οδηγείς απροβλημάτιστα σε αντίστοιχους πατημένους χωματόδρομους. Οδηγώντας με ταχύτητες κοντά στα 60km/h τα Α41 αφήνουν τα περιθώρια για διορθώσεις και χάρη στην δομή του σκελετού τους απορροφούν αποτελεσματικά τις ανωμαλίες από τις πέτρες, συμβάλλοντας με ένα μικρό ποσοστό στο έργο των αναρτήσεων. Τα γλιστρήματα όταν έρχονται συμβαίνουν προοδευτικά και ελεγχόμενα, γεγονός που προσθέτει και ολίγη από διασκέδαση στο μενού. Σίγουρα το βάθος των αυλακώσεων δεν μπορεί να παίξει το ρόλο αντιστάθμισης των τακουνιών σε σχέση με ένα πιο χωματερό ελαστικό, αλλά παρόλα αυτά ο συνδυασμός της δομής του σκελετού και της σκληρότητας της γόμας του πέλματος, βοηθούν σημαντικά να περιληφθεί και ο χαρακτηρισμό "off" στην περιγραφή τους, έστω κι αν αποτελεί το… μειοψηφικό πακέτο. Οτιδήποτε περισσότερο από αυτό, θα ταλαιπωρήσει τόσο τα λάστιχα όσο και τον αναβάτη που θα παλεύει να βρει πρόσφυση.

Εκεί όμως που το Α41 ήταν στο στοιχείο του, ήταν τα σχεδόν 200 χιλιόμετρα ασφάλτου που συμπλήρωναν την διαδρομή. Μια άσφαλτος με απίστευτη πρόσφυση που θα ζήλευαν πολλές πίστες. Το μεγάλο βάρος και τα πιο ενδοτικά πλαίσια όμως των μεγάλων on-off δεν είναι ικανά να ταλαιπωρήσουν τον σκελετό των Α41 και ο γρήγορος ρυθμός έρχεται με μια φυσικότητα που πραγματικά εντυπωσιάζει. Οι σχετικά υψηλές θερμοκρασίες που επικρατούσαν στην περιοχή σίγουρα συμβάλλουν στο να επιτευχθεί γρήγορα η θερμοκρασία λειτουργίας, αλλά βάσει της προηγούμενης εμπειρίας μας με τα Α41 σε δρόμους με πολύ χαμηλότερη πρόσφυση και σε θερμοκρασίες κοντά στους 5°C, μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι η διαφορά στην επίτευξη της επιθυμητής θερμοκρασίας λειτουργίας είναι εξαιρετικά μικρή. Τα Α41 ζεσταίνονται γρήγορα και μπορούν να βάλουν την διασκέδαση μέσα στο μενού. Μόνο σε περιπτώσεις που η πίεση στις πραγματικά γρήγορες εναλλαγές έρχεται απότομα και βίαια, θα γίνει αντιληπτή μια ελαφρά υστέρηση στην παραμόρφωση που μεταφράζεται σε μικρή καθυστέρηση απόκρισης.

Αξιοσημείωτη είναι και η σταθερότητα, με την ποιότητα κύλισης που προσφέρουν τα Α41, καθώς διατηρούν μια απόλυτα ουδέτερη συμπεριφορά ακόμη και σε ταχύτητες κοντά στη δεύτερη εκατοντάδα χιλιομέτρων. Σ' αυτή τη γωνιά της "μαύρης ηπείρου" που βρεθήκαμε επιβεβαιώσαμε την απόλυτη επαλήθευση της θεωρίας των τεχνικών χαρακτηριστικών τους, με την… μοριακή αναζήτηση της Bridgestone στη σύνθεση της γόμας και την ξεχωριστή χάραξη να αποδεικνύονται άκρως αποτελεσματικά.

Ετικέτες

Αποκλειστικό

https://bit.ly/MOTO_680

Επικαιρότητα

Επεισοδιακό ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη στη Λευκορωσία-Ουκρανία με KOVE 800X PRO [Photos]

Ο Έλληνας αναβάτης έζησε από κοντά το πολεμικό κλίμα

Από τον

Παύλο Καρατζά

28/5/2026

Η ΓΚΟΡΓΚΟΛΗΣ Α.Ε. συνεργάστηκε για ακόμη μία φορά με τον Κωνσταντίνο Μητσάκη, στηρίζοντας ένα απαιτητικό οδοιπορικό με πρωταγωνίστρια την KOVE 800X PRO και προορισμό τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.

Το ταξίδι αυτό μόνο εύκολη υπόθεση δεν ήταν αφού η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο, με όποιους κινδύνους και εμπόδια μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Χαρακτηριστικά είναι και τα λόγια του Μητσάκη: “Η Λευκορωσία και το Γεωγραφικό Κέντρο της Ευρώπης, στη Λιθουανία, συνιστούσαν τους δύο εξεζητημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς του KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026, ενός οδοιπορικού που θα διέτρεχε 10 ευρωπαϊκές χώρες, περνώντας από την περιοχή των Σκοπίων, τη Σερβία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, τη Λευκορωσία, τη Λιθουανία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Όμως, κορύφωση του οδοιπορικού στην Ανατολική Ευρώπη θα αποτελούσε η διάσχιση της εμπόλεμης Ουκρανίας, με προορισμό την πόλη Λβιβ και την πρωτεύουσα Κίεβο.

Η γνωστή, μόνιμη εμμονή μου για συναρπαστικές δίτροχες εμπειρίες και πιο αλλόκοτες ανθρώπινες ιστορίες, αυτή τη φορά θα με οδηγούσε στα μονοπάτια μιας πραγματικά ριψοκίνδυνης περιπέτειας. Αψηφώντας τον θανάσιμο κίνδυνο που εγκυμονεί ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας, είχα αποφασίσει να επιχειρήσω το τολμηρό εγχείρημα να οδηγήσω την KOVE 800X PRO σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου, ευελπιστώντας να μην αποτελέσω τον στόχο ρωσικών πυραύλων ή drones!”

Ο Έλληνας αναβάτης διέσχισε Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Πολωνία με μόλις τρεις διανυκτερεύσεις, γράφοντας τα πρώτα 2.650 χιλιόμετρα, ενώ αφιέρωσε και λίγο χρόνο στον αγαπημένο του ποταμό Δούναβη. Κάπως έτσι έφτασε στη Λευκορωσία, που αποτελεί έναν από τους πιο αινιγματικούς προορισμούς της Ευρώπης.

Η είσοδος του Μητσάκη στην χώρα έγινε μετά από αυστηρό έλεγχο, όπως λήψη βιομετρικών δεδομένων, σφραγίδα εισόδου στο διαβατήριο, έλεγχο στις φωτογραφίες του κινητού και του προσωπικού προφίλ στα social media, μία διακριτική ανάκριση από τους ευγενέστατους συνοριοφύλακες αλλά και έλεγχο της KOVE 800X PRO με μηχάνημα X-Ray!

Ακολουθούν οι πρώτες εντυπώσεις του ταξιδιώτη: “Παρόλο που η Λευκορωσία ανεξαρτητοποιήθηκε από την πρώην ΕΣΣΔ το 1990, η Brest ήταν γεμάτη με σύμβολα-μνήμες της σοβιετικής εποχής: αστικά αρχιτεκτονήματα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, περίτεχνα σοβιετικά ψηφιδωτά με ιδεολογικά μηνύματα, σφυροδρέπανα, σοβιετικά αστέρια και λογότυπα, αγάλματα του Λένιν και κομμουνιστικά σφυροδρέπανα λειτουργούσαν σαν μια χρονομηχανή που με μετέφερε πίσω, σε αλλοτινές ιστορικές περιόδους!

"Απογευματινή άφιξη στο Minsk, check-in στο κατάλυμα, ένα καθαρό hostel στο κέντρο της πρωτεύουσας, γρήγορο μπάνιο και μια πρώτη βόλτα στους δρόμους του Minsk. Πριν ο ήλιος γύρει να κοιμηθεί, επισκέφθηκα το εκπληκτικό Μουσείο-Στούντιο Γλυπτικής 'Zair Azgur Memorial Studio', τον χώρο όπου ο διάσημος γλύπτης Zair Azgur κατασκεύαζε για το σοβιετικό καθεστώς γλυπτά και αγάλματα ιστορικών μορφών και συμβόλων της σοβιετικής εποχής. Εδώ είχα την ανεπανάληπτη εμπειρία να βρεθώ περιτριγυρισμένος από τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μαρξ.”

Στο Minsk ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έμεινε για τρεις ημέρες και ύστερα προσπάθησε να περάσει τα σύνορα της Λιθουανίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού απαγορευόταν η διέλευση μοτοσυκλετών από τη Λευκορωσία στη Λιθουανία! Αυτό σήμαινε πως ο Έλληνας αναβάτης θα έπρεπε να διανύσει επιπλέον 1.200 χιλιόμετρα και να περάσει από την Πολωνία για να φτάσει στον προορισμό του.

Μάλιστα δύο ημέρες πριν την άφιξή του στην Ουκρανία σημειώθηκε ο φονικότερος βομβαρδισμός της χώρας από την αρχή του έτους, με πάνω από 1.100 drones και δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους, όμως αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο και ο Κωνσταντίνο Μητσάκης ήταν αποφασισμένος να περάσει τα σύνορα της Ουκρανίας. Μετά από μία ακόμη ανάκριση από τους συνοριοφύλακες, η είσοδος στην εμπόλεμη ζώνη είχε γίνει πραγματικότητα.

Η πρώτη διανυκτέρευση στην Ουκρανία έγινε στην πόλη Λβιβ, χωρίς να γίνεται αντιληπτός ο πόλεμος και η ζωή κυλούσε φυσιολογικά σε κανονικούς ρυθμούς, ενώ στη συνέχεια ο Μητσάκης άρχισε να κατευθύνεται προς την ουκρανική πρωτεύουσα, με τα αισθήματα της αγωνίας και της ανασφάλειας να εμφανίζονται, όπως είναι λογικό. Ο ίδιος αφηγείται: “Η απογευματινή άφιξή μου στο Κίεβο έγινε κάτω από βροχή και με απρόσμενο μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης. Στην ουκρανική πρωτεύουσα είχα προγραμματίσει (εκτός απροόπτου) τρεις διανυκτερεύσεις, ενώ καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ξενοδοχείου έπαιξαν οι χρήσιμες συμβουλές ενός ντόπιου συντρόχου που συνάντησα στην είσοδο της πρωτεύουσας: 'ξενοδοχείο κατά προτίμηση κοντά σε σταθμό μετρό, μιας και είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο σε περίπτωση βομβαρδισμού!' Έτσι κι έκανα τελικά…

"Την επόμενη μέρα ένας λαμπερός ήλιος οδήγησε τη δίτροχη περπατησιά μου στην κεντρική Πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan). Με αφετηρία την ιστορικότερη πλατεία της ουκρανικής πρωτεύουσας, που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των Ουκρανών (Πορτοκαλί Επανάσταση–2004, Επανάσταση της Αξιοπρέπειας–2014), ξεκίνησα την περιήγησή μου στους δρόμους και στα αξιοθέατα της ουκρανικής πρωτεύουσας. Πάντα όμως με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό, υπό τον φόβο των ρωσικών drones.”

Η στιγμή που έζησε τον πόλεμο στο πετσί του δεν άργησε: “Μεσημέρι στο υπαίθριο πάρκινγκ του ξενοδοχείου λίπαινα την αλυσίδα της KOVE 800X PRO, όταν ξαφνικά άρχισαν να ηχούν αντιαεροπορικές σειρήνες συναγερμού. Πανικόβλητος άφησα παράμερα τη μοτοσυκλέτα και άρχισα να τρέχω στο εσωτερικό του ξενοδοχείου για να προστατευτώ. Φόβος και τρόμος! Μετά από περίπου 5 λεπτά ακούστηκαν τα πρώτα αντιαεροπορικά πυρά και ακολούθησαν πάμπολλες ισχυρές εκρήξεις. Εντέλει, το πολεμικό σκηνικό κράτησε περίπου μισή ώρα, και μετά ηρεμία και πάλι.

"Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε και που μού φάνηκε ολόκληρος αιώνας, συνειδητοποίησα με τον πλέον δραματικό τρόπο πως δεν αποτελούσα τον νοερό θεατή μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά αντίθετα πρωταγωνιστούσα σε μια ρεαλιστική περιπέτεια προσωπικής επιβίωσης. Εδώ στο Κίεβο μόλις είχα πάρει το βάπτισμα του πυρός (κυριολεκτικά) στην εμπόλεμη Ουκρανία. Οι ντόπιοι, αντίθετα, δεν φάνηκε να αναστατώνονται ιδιαίτερα, αλλά μάλλον αντιμετώπισαν με αδιαφορία το συγκεκριμένο περιστατικό. Μετά από 4 χρόνια πολέμου και δεκάδες βομβαρδισμούς, λογικό είναι να έχουν συνηθίσει τη θανάσιμη καθημερινότητα.

"Ήταν η δεύτερη μέρα μου στο Κίεβο. Την προηγούμενη μέρα είχα επισκεφθεί την Πλατεία Ανεξαρτησίας, της οποίας ένα τμήμα έχει μετατραπεί σ’ ένα συγκινητικό μνημείο με χιλιάδες φωτογραφίες πεσόντων στρατιωτών και αναρίθμητες (μικρές και μεγάλες) ουκρανικές σημαίες. Λίγο πιο μακριά, μπροστά στη Μονή του Αγίου Μιχαήλ, παροπλισμένα τανκς, κατεστραμμένα επιβατικά αυτοκίνητα, drones και πλήθος πολεμικού εξοπλισμού σε κοινή θέα, αποτελώντας τις σοκαριστικές μαρτυρίες του πολέμου.

"Την τρίτη –και τελευταία– μέρα στο Κίεβο έκανα μια μεγάλη βόλτα στους δρόμους της ουκρανικής πρωτεύουσας. Όπως στην Λβιβ, έτσι και στο Κίεβο, τα στιγμιότυπα καθημερινότητας που αντίκριζα με τίποτα δεν μαρτυρούσαν την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα. Πλήθος κόσμου περπατούσε στους δρόμους της πόλης, παντού ανοικτά καταστήματα, λεωφόροι γεμάτες αυτοκίνητα και λεωφορεία, κατάμεστα τα πάρκα από κόσμο! Η ζωή κυλούσε ήρεμα και φυσιολογικά στο ηλιόλουστο Κίεβο, μέχρι τον επόμενο βομβαρδισμό! Και παρά τα τακτικά πλήγματα από drones, πουθενά στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν είδα βομβαρδισμένα κτίσματα ή κατεστραμμένα μνημεία – μόνο στα προάστια της πρωτεύουσας εντόπισα κατεστραμμένα κτίρια.

"Νωχελικά απλωμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου, η μητρόπολη της Ουκρανίας διέθετε μια γοητευτική πολεοδομική όψη, την οποία συνέθεταν οι παραποτάμιες αριστοκρατικές γειτονιές, οι περίλαμπρες Ορθόδοξες Μονές, τα κρατικά κτίρια σοβιετικής αρχιτεκτονικής, οι πολύβουες κεντρικές πλατείες, τα γαλήνια πάρκα, τα ανηφορικά καλντερίμια της Άνω Παλαιάς Πόλης και οι δενδροφυτεμένες λεωφόροι. Βασικό στοιχείο της ταυτότητας του Κιέβου συνιστούσε φυσικά το τεράστιο άγαλμα της Μητέρας Ουκρανίας (ύψος αγάλματος 62 μ.) που δέσποζε στη δεξιά όχθη του Δνείπερου και δέχθηκε την επίσκεψή μου. Κατασκευασμένο το 1981 από ανοξείδωτο χάλυβα, το εμβληματικό μνημείο υψωνόταν με μεγαλοπρέπεια στον ορίζοντα του Κιέβου και έμοιαζε να προστατεύει την ουκρανική πρωτεύουσα από τις εχθρικές επιδρομές.

Ξημερώματα, ώρα 04:10! Την τελευταία νύχτα στο Κίεβο ξύπνησα έντρομος από τις αντιαεροπορικές σειρήνες και το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη ρεσεψιόν και μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες του ξενοδοχείου τρέξαμε στον κοντινό σταθμό μετρό HOLOSIIVSKA που εκτελούσε χρέη τοπικού καταφυγίου. Για δύο ώρες βίωνα σιωπηλός το σοκ μιας νυχτερινής επίθεσης με drones και βαλλιστικούς πυραύλους, ενώ δύο νεαροί Ουκρανοί που μιλούσαν αγγλικά μού περιέγραφαν τον πρόσφατο εγκλωβισμό δικών τους ανθρώπων κάτω από συντρίμμια πολυκατοικιών. Κάποιοι γλίτωσαν, άλλοι όχι!

Λήξη συναγερμού, επιστροφή στο ξενοδοχείο, πρόχειρο πρωινό, πακετάρισμα αποσκευών στη μοτοσυκλέτα και αναχώρηση μέσα στην πρωινή αχλή με προορισμό τα σύνορα της Ρουμανίας, 560 χλμ. νότια. Δίχως απρόοπτα ή δυσάρεστα γεγονότα καθοδόν, αργά το ίδιο απόγευμα (μετά από 11 ώρες οδήγησης) ο Ουκρανός συνοριοφύλακας σφράγιζε το διαβατήριό μου και άνοιγε τη μπάρα να περάσω στη Ρουμανία. Πριν όμως πατήσω μίζα, κοντοστάθηκα λίγο, κοίταξα πίσω μου σιωπηλός τη λαβωμένη Ουκρανία που με αποχαιρετούσε και συλλογίστηκα με θλίψη: Τέσσερα χρόνια πολέμου και η ειρήνη ξεχάστηκε…”