Πριν από λίγο εξέδωσε δελτίο τύπου η FIM και η Επιτροπή Αγώνων των Grand Prix, με το οποίο ενημερώνουν πως ενεργοποιείται με άμεση ισχύ η ποινή που θα αφορά τον "μεγαλύτερο γύρο", κάτι για το οποίο είχαμε γράψει πως συζητούνταν έντονα κατά τη διάρκεια των τελευταίων δοκιμών στο Qatar. Πιο συγκεκριμένα, η Επιτροπή που αποτελείται από τους Carmelo Ezpeleta (Πρόεδρος της Dorna), Paul Duparc (FIM), Herve Poncharal (IRTA) και Takanao Tsubouchi (MSMA) συνεδρίασε μέσω τηλεδιάσκεψης νωρίτερα σήμερα το πρωί και κατέληξε στην συγκεκριμένη απόφαση. Το σκεπτικό πίσω από αυτή είναι πως όταν οι αγωνοδίκες επιβάλλουν μια ποινή για αλλαγή θέσης, σε περίπτωση παραβίασης των ορίων της πίστας ή για κάποιον άλλο λόγο, υπάρχει η πιθανότητα να είναι άδικο το αποτέλεσμα (ανάλογα με το αν ο αναβάτης είναι κοντά σε αντιπάλους του ή όχι) ενώ είναι επίσης και δύσκολο να παρακολουθήσει κανείς την εκτέλεσή της, όταν υπάρχουν πολλαπλές παραβάσεις ταυτόχρονα. Σε μια προσπάθεια να είναι πιο δίκαιη η επιβολή της ποινής, η Επιτροπή Αγώνων σε συνεργασία με την Επιτροπή Ασφαλείας, αποφάσισαν να θεσπίσουν την ποινή του "μακρύτερου γύρου". Σε κάθε πίστα θα καθορίζεται και θα σηματοδοτείται με ασφάλεια μια διαδρομή γύρω από τα όρια (συνήθως σε κάποιο ασφάλτινο κομμάτι διαφυγής στο εξωτερικό τμήμα μιας στροφής), η οποία θα είναι μερικά δευτερόλεπτα πιο αργή από την αγωνιστική γραμμή. Ο τιμωρημένος αναβάτης θα πρέπει να περνάει μέσα από αυτή την σηματοδοτημένη διαδρομή μέσα τρεις γύρους από την στιγμή που θα ειδοποιηθεί ότι του επιβλήθηκε η ποινή, με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται κάποια δευτερόλεπτα (συνήθως δύο ή περισσότερα) στον συγκεκριμένο γύρο. Παράλληλα θα καθοριστούν και διαδικασίες οι οποίες θα επιτρέψουν στους αγωνοδίκες να επιβάλλουν μια αντίστοιχη χρονική ποινή, σε περίπτωση που ο αναβάτης δεν μπορεί να περάσει μέσα από αυτή τη διαδρομή (όταν για παράδειγμα έχει βγει κόκκινη σημαία). Η συγκεκριμένη ποινή θα προστεθεί στη λίστα με τις ποινές που έχουν στην διάθεσή τους οι αγωνοδίκες, η οποία αν και αρχικά θα αφορά παραβιάσεις των ορίων της πίστας, θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε όποιες περιπτώσεις κρίνουν ότι χρειάζεται. Η ποινή για την παραχώρηση θέσης θα εξακολουθήσει κι αυτή να υφίσταται στο "οπλοστάσιο" των αγωνοδικών.
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες
Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
12/3/2026
Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.
Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail(TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.
Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.
Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο
To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.
Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.
Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Ένα άθλος της εποχή του
Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.
Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.
Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.
Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.
Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.
Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.
Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει
Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.
Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes(BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.
