Adv 2 Dubai 2016: Χωρίς απρόοπτα!

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

26/4/2016

Έχω κάνει πολλές ταξιδιωτικές τρέλες στην ζωή μου, αλλά να ξεκινήσω από την Αθήνα για να πιω έναν καφέ στο Dubai δεν μου έχει τύχει. Να όμως που έγινε κι αυτό και τώρα βρίσκομαι καθοδόν στην Τουρκία, διασχίζοντας τα πρώτα χιλιόμετρα του οδοιπορικού "Adv 2 Dubai 2016".
Με βασικό χορηγό την γνωστή αλυσίδα καφέ “MIKEL”, είχα να πάω οδικώς μέχρι το Dubai, εκεί όπου στις αρχές Μαρτίου 2016 η ελληνική εταιρία MIKEL Coffee Company, στα πλαίσια της επεκτατικής δραστηριότητάς της, πραγματοποίησε τα εγκαίνια του νέου καταστήματός της. Εκεί έπρεπε να πάω, αν ήθελα να πιω έναν καλό, κερασμένο καφέ…


Για πολλοστή φορά πατούσα λοιπόν ρόδα στην Τουρκία. Μετά από ένα διπλό εφιαλτικό ατμοπλοϊκό ταξίδι (Πειραιάς-Χίος και Χίος-Cesme), ξεκίνησα να οδηγώ πάνω στην διαδρομή Cesme-Άγκυρα-Erzurum-Dogubeyazit. Με την μαύρη ΚΤΜ 1050 έπρεπε να διατρέξω τα πρώτα 1.890 χιλιόμετρα της διαδρομής (από τα συνολικά 7.400 χλμ.) μέσα σε ένα γνώριμο περιβάλλον, αλλά με αρκετά προβλήματα ασφάλειας στην ανατολική Τουρκία.


Η στάση μου στην Άγκυρα ήταν αναγκαία. Μετά τις τελευταίες πολύνεκρες τρομοκρατικές ενέργειες που είχαν σημειωθεί στην καρδιά της πόλης, απέφυγα να τριγυρνώ downtown –περιορίστηκα στα βόρεια προάστια της τουρκικής πρωτεύουσας.
Τέλη Απριλίου και τα βουνά της ανατολικής Τουρκίας είχαν ακόμα ντυμένα με τον λευκό μανδύα του χειμώνα. Ωραίο το ντεκόρ για φωτογράφιση, ενώ οι θερμοκρασίες ευτυχώς ήταν αρκετά ανεβασμένες και υποφερτές (8-10 βαθμούς Κελσίου) για ταξίδι με μοτοσυκλέτα.


Με καλές καιρικές συνθήκες και χωρίς καμία οδική έκπληξη από τους Τούρκους αστυνομικούς και τους πάνοπλους στρατιώτες στα μπλόκα της παραμεθόριας περιοχής με το Ιράν, μετά από τρεις μέρες σβέλτης οδήγησης αξιώθηκα να δω το χιονισμένο Αραράτ. Είχα φτάσει στην ανατολική εσχατιά της Τουρκίας, μπροστά στην συνοριακή πόρτα του Ιράν. Το πρώτο σκέλος του "Adv 2 Dubai 2016" είχε ολοκληρωθεί με επιτυχία…

Kώστας Μητσάκης

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.