Βασικό μάθημα για πίστα και γκάζι

Δεν σταματάμε ποτέ και πουθενά
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

6/9/2017

Συνεχίζουν τα διδακτικά video από την άλλη μεριά του Ατλαντικού, που όμως γίνονται γνωστά για λόγους λίγο πιο διαφορετικούς από εκείνους που θα έπρεπε. Σε αγώνα για το τοπικό πρωτάθλημα ASRA Superstock αναβάτης πέφτει πάνω σε προπορευόμενη μοτοσυκλέτα, που έχει όμως κάμερα και καταγράφει το περιστατικό. Το κράνος φεύγει από το κεφάλι του και το video γίνεται viral όταν το διαδίδει η εταιρία διαχείρισης της πίστας, μέσα από την σελίδα της στο Facebook. Ο Luiz Franchi όπως είναι το όνομα του αναβάτη που έπεσε στο έδαφος, στάθηκε εξαιρετικά τυχερός - και ικανός ταυτόχρονα – προστατεύοντας το κεφάλι του κι αποφεύγοντας την επαφή με την άσφαλτο όταν το κράνος του έφυγε στην πρόσκρουση.

Εδώ ξεκινά μία μικρή παρέκκλιση, από αυτό που πραγματικά μπορεί να διδάξει το video. Η πλειοψηφία του κόσμου κοινοποιεί την ανάρτηση της σελίδας κάνοντας λόγο για το λάθος του Franchi να μην δέσει το κράνος του, κι όταν εκείνος απαντά πως ήταν δεμένο τον κατηγορούν για το… μικρό του πηγούνι! Ίσως με την λογική πως αν ήταν ένας από τους… Ντάλτον, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα. Προσθέτουμε στην εξίσωση πως το κράνος είναι μάρκας AGV και αμέσως αρχίζουν οι παραλληλισμοί με τον άτυχο Simoncelli, ξεχνώντας βέβαια πως ο Franchi είναι το θύμα στην προκειμένη περίπτωση.

Του έφυγε το κράνος, παρόλο που ήταν δεμένο και το βασικό λάθος του ήταν πως το είχε πάρει μεγαλύτερο από αυτό που θα έπρεπε. Όπως και το προηγούμενο που είχε, όπως κάθε ένα που έχει αγοράσει στο παρελθόν, αν και τώρα το μάθημά του το έχει πάρει. Από εκεί και πέρα υπάρχει ένα μεγάλο λάθος, πολύ σημαντικό και πρέπει να αποτελεί το πρώτο μάθημα για όποιον μπαίνει σε οποιαδήποτε πίστα, από track day και αγώνα ταχύτητας, μέχρι Motocross!

Δεν σταματάμε ποτέ και για κανένα λόγο μέσα στην πίστα, δεν φρενάρουμε απότομα χωρίς λόγο. Κι αυτό ήταν το λάθος του Jeremy Whitehurst, της πρώτης μοτοσυκλέτας που έχει την κάμερα. Ευτυχώς είναι κάτι που παραδέχεται και ο ίδιος στην ίδια την περιγραφή του video… Ο Luiz δεν θα μάθαινε με τόσο άσχημο τρόπο, να αγοράζει ένα μέγεθος μικρότερο κράνος, αν ο Jeremy δεν αποφάσιζε να πανηγυρίσει την δεύτερη θέση στον αγώνα, αμέσως μετά την γραμμή τερματισμού! Βασικό μάθημα που δεν πρέπει να περνά έτσι κι εξίσου σημαντικό με τον τρόπο που διαλέγουμε το σωστό μέγεθος του κράνους: Στην πίστα δεν ισχύει ο ΚΟΚ, δεν βάζεις φλας και σταματάς στην άκρη, ιδιαίτερα μετά την γραμμή τερματισμού…

η αρχική ανάρτηση που έγινε viral:

 

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.