Benelli QJ 600N: Αλλάζει για άλλη μια φορά!

Προχωρά και η εξέλιξη του Imperiale 530
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

8/4/2020

Μερικούς μήνες νωρίτερα, σας είχαμε παρουσιάσει τα σχέδια της Benelli QJ για το 2020 και πώς θα κινηθεί μέσα στη χρονιά, σε ό,τι αφορά την εξέλιξη και παραγωγή νέων μοντέλων, βάσει στοιχείων που είχαν διαρρεύσει κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης τύπου του κινέζικου κολοσσού στους συνεργάτες του.

Όπως είχαμε αναφέρει και τότε, η Benelli QJ ασχολήθηκε αρχικά με τη σχεδίαση των νέων μοντέλων και το τετρακύλινδρο 600Ν είναι το πρώτο της λίστας. Μάλιστα, η κινέζικη εταιρεία θα επενδύσει αρκετά πάνω στον κινητήρα του 600Ν χωρητικότητας 599cc, με ιπποδύναμη που αναμένεται να φτάνει τα 86 άλογα, καθώς θα χρησιμοποιηθεί και σε άλλα μοντέλα που θα δούμε στο μέλλον.

Από την άλλη, η πορεία του πρωτότυπου 600Ν θυμίζει την Οδύσσεια, καθώς ανά καιρούς η Benelli QJ έχει κατοχυρώσει φωτογραφίες από διάφορες παραλλαγές του, θολώνοντας τα νερά σχετικά με το ποια θα είναι η τελική μορφή του μοντέλου. Λέμε πως θολώνει τα νερά, διότι όταν μια εταιρεία καταθέτει φωτογραφίες ή λεπτομερείς ψηφιακές απεικονίσεις από ένα μοντέλο της, το κάνει για να κατοχυρώσει την τελική του μορφή, όμως η Benelli QJ φαίνεται πως αποτελεί εξαίρεση. Σε αυτό το σημείο να θυμίσουμε πως το προηγούμενο μοντέλο δεν πληρούσε τις προδιαγραφές Euro4 και ήταν διαθέσιμο μόνο για τις ασιατικές αγορές.

Η πιο πρόσφατη φωτογραφία του 600Ν, αποκαλύπτει πως η εταιρεία εστίασε στη δημιουργία ενός νέου LED προβολέα, εμφανώς επηρεασμένη απ’ τις σχεδιαστική φιλοσοφία των Ζ της Kawasaki, ενώ LED είναι και τα φλας – κάτι που δεν αποτελεί έκπληξη καθώς τα περισσότερα μοντέλα της Benelli είναι εφοδιασμένα με full LED τεχνολογία. Επίσης, διακρίνονται και τα όργανα που αποτελούνται από μια έγχρωμη οθόνη, την οποία είχαμε δει και στο παρελθόν, ενώ παραμένει άγνωστο το αν θα διαθέτουν δυνατότητα σύνδεσης με smartphone. Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο, το οποίο έχει παραμείνει αναλλοίωτο σε όλες τις προτάσεις του 600Ν που έχουν εμφανιστεί, είναι η τεράστια κάτω πλάκα του πιρουνιού, που συγκρατεί τα καλάμια με τρεις βίδες παρακαλώ. Η εμφάνιση της υπόλοιπης μοτοσυκλέτας ταιριάζει με τις πιο πρόσφατες φωτογραφίες του 600Ν που είχαν παρουσιαστεί και δεν εντοπίζονται διαφορές.

Μαζί με το 600Ν, η Benelli QJ κατέθεσε και τη φωτογραφία του Impierale 530, την μεγαλύτερη σε κυβισμό έκδοση του Imperiale 400. Ωστόσο, το όνομα της μοτοσυκλέτας που κατατέθηκε είναι το BJ500, οπότε ενδεχομένως ο μονοκύλινδρος κινητήρας να είναι 500cc και όχι 530cc. Η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ του BJ500 και του Imperiale 400 είναι ότι διαθέτει ενιαία σέλα και ότι δεν έχει τη χειρολαβή που υπήρχε πάνω απ’ το πίσω φανάρι στο 400. Στο τομέα των επιδόσεων ο μεγαλύτερης χωρητικότητας κινητήρας αναμένεται να σπάσει το φράγμα των 30 ίππων, την ώρα που το Imperiale 400 αποδίδει 21,5hp.

Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα της Benelli το 600Ν θα παρουσιαστεί το Μάιο, ενώ το κλασσικό μοντέλο της γκάμας της λίγο αργότερα, τον Ιούλιο. Ωστόσο, με τον κορωνοϊό να επηρεάζει τα πάντα, είναι πολύ πιθανόν να υπάρξουν καθυστερήσεις.

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.