BMW GS Trophy 2020: Πρωταθλήτρια η ομάδα της Νότιας Αφρικής!

Ολοκληρώθηκε μετά από 2.500km γεμάτα δράση και διασκέδαση
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

17/2/2020

Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε και μετά από οκτώ ημέρες ατελείωτης οδήγησης και προκλήσεων, ολοκληρώθηκε με επιτυχία το φετινό  BMW GS Trophy – ένας θεσμός που έχει δημιουργήσει και πραγματοποιεί εδώ και αρκετά χρόνια ο γερμανικός κολοσσός. Από τις 22 ομάδες που συμμετείχαν νικήτρια στέφθηκε η ομάδα της Νότιας Αφρικής, που τόσο το 2016 στη Ταϊλάνδη όσο και το 2018 στη Μογγολία είχε κερδίσει το τρόπαιο. Ήταν μια νίκη που κρίθηκε μέχρι την τελευταία στιγμή, καθώς η ομάδα της Γαλλίας ήταν ιδιαίτερα ανταγωνιστική καταφέρνοντας τελικά να σκαρφαλώσει στη δεύτερη θέση την όγδοη μέρα.

Την έβδομη μέρα οι αναβάτες θα έπρεπε να διασχίσουν μια διαδρομή μήκους 375 χιλιομέτρων με αφετηρία τη λίμνη Tekapo και τερματισμό τη λίμνη Wakana που βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Aspiring. Οι συμμετέχοντες παράλληλα είχαν να λάβουν μέρος σε δυο προκλήσεις.

Μέχρι να φτάσουν στο όρος Aspiring το καραβάνι έπρεπε να διασχίσει πολλά δύσβατα μονοπάτια, ποτάμια και χωματόδρομους. Η περιοχή είναι γνωστή επειδή εκεί πραγματοποιήθηκαν πολλά απ’ τα γυρίσματα της τριλογίας του “Άρχοντα των δαχτυλιδιών”, ενώ στις αρχές του 19ου αιώνα οι Μαορί έσκαβαν για χρόνια δημιουργώντας πολλά ορυχεία, με στόχο την εξόρυξη πολύτιμων πετραδιών και χρυσού. Η πρώτη δοκιμασία, το Akrapovic Challenge”, περίμενε τους αναβάτες μόλις 30 χιλιόμετρα μετά την αφετηρία και δεν είχε να κάνει με την εξάτμιση των F850GS, αλλά ήταν ένας δύσκολος και τεχνικός αγώνας. Η γεμάτη χαλίκια και πέτρες διαδρομή που έπρεπε να ολοκληρώσουν όλοι οι αναβάτες ήταν στην όχθη της λίμνης Wakana, με μεγάλη κλίση, με αποτέλεσμα πολλοί απ’ τους συμμετέχοντες να πέσουν. Εκεί αναμετρήθηκαν οι ομάδες της Νότιας Αφρικής και της Γαλλίας και το οποιοδήποτε λάθος μετρούσε διπλά, με τόσο μικρή διαφορά που τους χώριζε.

Έπειτα το καραβάνι συνέχισε την πορεία του μέσα προς τη δύση με κατεύθυνση της νοτιότερες Άλπεις της Νέας Ζηλανδίας, όπου σε αυτές περιλαμβάνεται και το ψηλότερο βουνό της χώρας, το Cook, με την υψηλότερη κορυφή του να φτάνει τις 3.724μ. Οι ομάδες πέρασαν από πολλές πεδιάδες, μονοπάτια και χαμηλότερες κορφές, καθώς και μέσα από μικρές πόλεις όπως το Naseby και το Wadderburn που φημίζονται για τους μεταλλωρύχους τους. Το απόγευμα πλέον οι μοτοσυκλέτες και αναβάτες έφτασαν στο φαράγγι Thompson, εκεί όπου τους περίμενε το Gate clutch Start”.

Η δεύτερη πρόκληση της ημέρας ήθελε τους αναβάτες να βάζουν μπροστά του κινητήρες των μοτοσυκλετών τους χωρίς τη χρήση της μίζας, αλλά σπρώχνοντάς τες και αφήνοντας απότομα το συμπλέκτη την ώρα που τις καβαλούσαν. Νικητής θα ήταν αυτός που θα έβαζε μπροστά τη μοτοσυκλέτα του και θα την ακινητοποιούσε διανύοντας τη μικρότερη δυνατή απόσταση. Η ομάδα της Ρωσίας στέφθηκε νικήτρια ολοκληρώνοντας την πρόκληση σε απόσταση μικρότερη από πέντε μέτρα – φαίνεται πως οι σχεδόν πολικές θερμοκρασίες της Ρωσίας έχει κάνει τους Ρώσους master στο να βάζουν μπροστά τις μοτοσυκλέτες τους χωρίς τη μίζα.

Η τελευταία μέρα ήταν και η καλύτερη με τους αναβάτες να ξεκινούν απ’ τη Wakana με προορισμό τη κορυφή του βουνού Coronet, όπου φημίζεται για το χιονοδρομικό του κέντρο. Η διαδρομή αποτέλεσε από μόνη της πρόκληση, καθώς διέσχισαν πάνω από 24 ποταμούς και πολλά τεχνικά και δύσκολα μονοπάτια, μέχρι να φτάσουν στον τερματισμό. Πολλοί απ’ τους συμμετέχοντες είδαν τις μοτοσυκλέτες τους να βυθίζονται και να γίνονται μούσκεμα στην προσπάθειά τους να περάσουν απ’ τη μια όχθη στην άλλη του ποταμού Arrow, που έφτανε σε βάθος μέχρι και το ένα μέτρο.

Η πρώτη πρόκληση που αντιμετώπισαν ήταν το Jerrycan Challenge”. Σε αυτή τη δοκιμασία ο ένας απ’ τα τρία μέλη της ομάδας καθόταν στη θέση του συνεπιβάτη, έχοντας στα χέρια του δύο άδεια μεγάλα δοχεία για νερό. Ο αναβάτης έπρεπε με ασφάλεια να διασχίσει ένα τεχνικό μονοπάτι δίπλα από ένα ρυάκι και μόλις έφταναν στο τέρμα του θα συναντούσαν το τρίτο μέλος της ομάδας. Εκεί, ο συνεπιβάτης με τον τρίτο έπρεπε να γεμίσουν τα δοχεία με νερό όσο ο αναβάτης ξεκουραζόταν για να ξανακάνει την ίδια διαδρομή – αυτή τη φορά με περισσότερο βάρος απ’ τα γεμάτα δοχεία με νερό- και να τερματίσει σημειώνοντας το ταχύτερο χρόνο.

Η τελευταία δοκιμασία, το Final parcour”, πραγματοποιήθηκε στην κορυφή του Coronet, χαρίζοντας στο καραβάνι μια καθηλωτική θέα απ’ τη πεδιάδα που ξεδιπλωνόταν μπροστά τους, ενώ φαινόταν και η λίμνη Wakatipu. Οι άνθρωποι της διοργάνωσης είχαν σχεδιάσει μια διαδρομή με κώνους και διάφορα εμπόδια, την οποία οι αναβάτες θα έπρεπε να την ολοκληρώσουν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν, χωρίς να σβήσει η μοτοσυκλέτα τους και χωρίς να πέσουν. Ακόμη, η δοκιμασία έδινε διπλούς βαθμούς και με τις ομάδες να έχουν μικρή βαθμολογική διαφορά μεταξύ τους, η ένταση κορυφώθηκε. Ωστόσο, η εμπειρία των αναβατών της Νότιας Αφρικής απ’ τις προηγούμενες επιτυχίες τους, τους βοήθησε στο να ξαναστεφθούν νικητές για άλλη μια φορά.

“Στο ξεκίνημα της ημέρας μας χώριζαν μόλις πέντε βαθμοί απ’ τη δεύτερη ομάδα και ήμασταν πολύ στρεσαρισμένοι και νευρικοί. Υπεραναλύαμε τα πάντα! Για αυτό και αντιμετωπίσαμε μερικά προβλήματα στο Jerrycan αλλά δεν πτοηθήκαμε. Ο Brandon Grimsted της ομάδας της Νότιας Αφρικής συνέχισε λέγοντας: “Το Final parcour ήταν μια απ’ τις πιο τρομακτικές προκλήσεις που έχω λάβει μέρος ποτέ. Αλλά ήταν υπέροχη και καταφέραμε να σημειώσουμε τον ταχύτερο χρόνο χωρίς λάθη. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που κερδίσαμε το τρίτο BMW GS Trophy!”

Τελική κατάταξη:

1 South Africa 394

2 France 382

3 Italy 380

4 Netherlands 375

5 South Korea 361

6 Latin America 355

7 Brazil 335

8 Russia 316

9 Mexico 295

10 Argentina 278

11 Middle East 268

12 Australia 264

13 USA 254

14 Nordic 246

15 UK 238

16 Thailand 222

17 Japan 218

18 Malaysia 208

19 India 200

20 Int. Female Team I 169

21 North Africa 146

22 Int. Female Team II 118

 

Ετικέτες

Suzuki V2 650: Η Ευρώπη αποχαιρετά τον απέθαντο V2 μετά από 26 χρόνια!

"Κέρδιζε" ευρωπαϊκές προδιαγραφές για 26 χρόνια!
Suzuki V2 650: Η Ευρώπη αποχαιρετά τον απέθαντο V2 μετά από 26 χρόνια!
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

1/9/2025

Σε αγορές που δεν συμμορφώνονται με τις Euro 5+ προδιαγραφές θα συνεχίσει να πωλείται κανονικά, όμως για την ΕΕ το 2026 θα σημάνει και την κατάργηση του Suzuki SV650, της πρώτης και όπως όλα δείχνουν της τελευταίας μοτοσυκλέτας των Ιαπώνων με τον αειθαλή V2 κινητήρα που ώθησε στην επιτυχία και το best seller της ελληνικής αγοράς DL 650 V-Strom.

H Suzuki είναι ένας πραγματικός καλλιτέχνης στο να διατηρεί στην παραγωγή κινητήρες της που σχεδιάστηκαν πριν από πολλά χρόνια έχοντας κερδίσει κατά κράτος τους ανταγωνιστές της σε αυτόν τον τομέα της μακράς παραμονής σε παραγωγή. Τελευταίο παράδειγμα είναι ο μονοκύνδρος 400άρης των DR-Z, τον οποίο οι Ιάπωνες κατάφεραν να συμμορφώσουν με τις Euro 5+ προδιαγραφές για να προσφέρουν τη μοτοσυκλέτα τους ξανά στην Ευρώπη.

Ένας κινητήρας ήρθε λοιπόν αλλά κάποιος άλλος φεύγει για το Hamamatsu και στη συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για ένα από τα πλέον δημοφιλή μοτέρ και της ελληνικής αγοράς αφού έχουμε να κάνουμε με τον V2 κινητήρα των 645 κ.εκ. και περιεχόμενη γωνία κυλίνδρων στις 90 μοίρες.

Suzuki V2 κινητήρας 650 κ.εκ. - τέλος εποχής

Ο εν λόγω κινητήρας έγινε περισσότερο γνωστός στο ελληνικό κοινό λόγω της τεράστιας επιτυχίας που σημείωσε στην Ελλάδα το V-Strom 650 το μεγαλύτερο μέρος της πρώτης 10ετίας της εμπορικής του σταδιοδρομίας. Όμως η Suzuki τον παρουσίασε για πρώτη φορά στο παγκόσμιο κοινό το 1999 με την έλευση της πρώτης γενιάς του SV650 το οποίο έχει συμπληρώσει ένα τέταρτο του αιώνα στην παραγωγή. Αυτό κάνει το κινητήρα αυτό έναν από τους μακροβιότερους στη σύγχρονη εποχή μας, ο οποίος κατάφερε μάλιστα να "κερδίσει" τέσσερεις προδιαγραφές Euro με διαρκή βέβαια εξέλιξη και βελτιώσεις. 

Οι αλλαγές που δέχτηκε όλο αυτό το διάστημα δεν αλλάξαν καθόλου τον χαρακτήρα του που εντυπωσίασε πριν από 26 χρόνια με την ελαστικότητα, την εξαιρετικά χαμηλή του κατανάλωση αλλά και την γραμμικότατη απόδοσή του, χαρακτηριστικά που συγκαταλέγονται στα θετικά του ακόμη και σήμερα και είναι άμεσα συγκρίσιμα με αντίστοιχου κυβισμού δικύλινδρους κινητήρες με σαφώς πιο σύγχρονη σχεδίαση. Φαίνεται πως η Suzuki τον σχεδίασε από τότε για να μείνει πολλά χρόνια στην παραγωγή και το γεγονός ότι θα συνεχίζει να παράγεται για άλλες αγορές εν έτει 2025 ίσως και να μην το πίστευε ούτε η ίδια η ιαπωνική εταιρεία.

Λογικά η Suzuki θα μπορούσε να κάνει τον κινητήρα της να συμμορφωθεί και με τις Euro 5+. Όμως η πλατφόρμα που προσφέρει ο νέος εν σειρά δικύλινδρος των 776 κ.εκ. είναι εκείνη που έχουν επιλέξει να επενδύσουν οι Ιάπωνες ειδικά για τις αγορές της ΕΕ τη στιγμή που ο μικρότερης χωρητικότητας V2, δεμένος στο πλαίσιο χωροδικτύωμα του SV650, θα συνεχίσει να είναι διαθέσιμος σε αγορές εκτός Ευρώπης, όπως οι ΗΠΑ και τα επόμενα χρόνια. Άλλωστε εκεί η Suzuki πουλάει ακόμη κανονικά το DR650S (!), με το V-Strom 650 θα αντιμετωπίσει πρόβλημα;

Suzuki V2 κινητήρας 650 κ.εκ. - τέλος εποχής

Ο αειθαλής κινητήρας δέχτηκε πολλές αλλαγές όλα αυτά τα χρόνια για να παραμείνει επίκαιρος, κυρίως για να μπορεί να περνά τις ολοένα και αυστηρότερες προδιαγραφές. Οι πιο σημαντικές από αυτές ήταν η αλλαγή των καρμπυρατέρ με ηλεκτρονικό ψεκασμό το 2003, ενώ το 2007 τα μπουζί σε κάθε κύλινδρο έγιναν δύο από ένα και οι κύλινδροι απέκτησαν αντιτριβική επίστρωση, για να μειωθούν περαιτέρω οι τριβές και κατά συνέπεια η κατανάλωση και οι εκπομπές ρύπων.

Από τότε που είδαμε για πρώτη φορά τον κινητήρα τις πιο εκτεταμένες αλλαγές τις δέχτηκε όταν παρουσιάστηκε η γενιά του SV650 που υπάρχει μέχρι και σήμερα, με τους Ιάπωνες να προχωρούν σε περισσότερες από 60 αλλαγές στα μηχανικά του μέρη -νέα πιστόνια με αντιτριβική επίστρωση, αναθεώρηση του ψεκασμού, νέος εκκεντροφόρος εξαγωγής οι πιο σημαντικές-, όχι μόνο για τη συμμόρφωση αλλά και για τη συνολική βελτίωση της απόδοσής και της λειτουργίας του και την "θωράκισή" του αναφορικά με τις μελλοντικές εκπομπές ρύπων.

Τότε ήταν που η Suzuki πρόσθεσε και το Low RPM Assist που αυξάνει ελαφρώς τις στροφές όταν ο αναβάτης αφήνει τη μανέτα του συμπλέκτη με πρώτη σχέση στο κιβώτιο και ξεκινά από στάση, όπως και τη λειτουργία "Easy Start" όπου με μόνο ένα πάτημα του κουμπιού η μίζα γυρνάει μέχρι να πάρει μπροστά το μοτέρ.

Η ευρωπαϊκή σταδιοδρομία του κινητήρα, που τα κατάφερε περίφημα όλο αυτό το διάστημα και στον τομέα της αξιοπιστίας, φτάνει στο τέλος της και από εδώ και πέρα θα έχει ενδιαφέρον να δούμε για πόσο καιρό ακόμη θα τον κρατήσει στην παραγωγή η Suzuki.