Claire Lomas - Σκοτώθηκε σε ατύχημα η παράλυτη Αγγλίδα αναβάτρια
Είχε μαζέψει περισσότερο από 1 εκατομμύριο ευρώ σε φιλανθρωπικές δράσεις, οδηγώντας και μοτοσυκλέτα στο Isle of Man
Από τον
Θοδωρή Ξύδη
2/9/2024
Μια πραγματική πηγή έμπνευσης για τον κόσμο των δύο τροχών και όχι μόνο, η παράλυτη Βρετανίδα αναβάτρια Claire Lomas έχασε τη ζωή της σε ατύχημα, σε ηλικία μόλις 44 ετών.
Πραγματική μαχήτρια της ζωής η Claire Lomas σκοτώθηκε σε ατύχημα στην Ιορδανία, με την οικογένειά της να μην προβαίνει σε λεπτομέρειες για το περιστατικό και τα ακριβή αίτια του θανάτου της στη σχετική ανακοίνωση.
Η Lomas ήταν μια σπάνια περίπτωση ανθρώπου που δεν τα παράτησε ποτέ, αλλά αντίθετα έκανε ακόμη περισσότερα και άκρως εντυπωσιακά πράγματα έπειτα από το ατύχημα που είχε με άλογο το 2007 ενώ αγωνιζόταν, ένα ατύχημα που την άφησε παράλυτη από τη μέση και κάτω.
Μετά το ατύχημά της η Βρετανίδα αφιέρωσε τη ζωή της στις ομιλίες παρακίνησης-εμψύχωσης ως επαγγελματίας ομιλήτρια, συγκέντρωνε με τις δράσεις τις χρήματα για φιλανθρωπικούς σκοπούς, ενώ αποφάσισε να μάθει να οδηγεί μοτοσυκλέτα, μετά την παράλυσή της, μεταξύ άλλων εντυπωσιακών επιτευγμάτων -διαβάστε περισσότερα εδώ.
Η αγωνιστική άδεια που κατάφερε να αποκτήσει η Lomas της επέτρεψε να πραγματοποιεί γύρους επίδειξης σε διάφορες πίστες της Βρετανίας με αποκορύφωμα τον γύρο που έκανε στο North West 200, στο Isle of Man, το 2023!
Ακόμη πιο εντυπωσιακές ίσως από τον παραπάνω άθλο ήταν οι "επιδόσεις" της 44χρονης μητέρας δύο παιδιών στον Μαραθώνιο του Λονδίνου. Το 2012 κατάφερε να τον ολοκληρώσει με τη βοήθεια εξωσκελετού σε 17 ημέρες, ενώ το 2021 χρησιμοποίησε αναπηρικό καροτσάκι και τον ολοκλήρωσε σε έξι ώρες και 40 λεπτά φορώντας ωστόσο κράνος, φόρμα και μπότες μοτοσυκλέτας!
Για το φιλανθρωπικό της έργο και την προσφορά της -είχε καταφέρει να συγκεντρώσει σχεδόν 1,1 εκατ. ευρώ- η Lomas έλαβε και τον τιμητικό τίτλο MBE (Member of the British Empire) το 2017, ενώ πέντε χρόνια νωρίτερα στους Παραολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο ήταν εκείνη που άναψε την Ολυμπιακή Φλόγα.
Honda: Κάνει τη Σαχάρα χρυσωρυχείο στην κατασκευή δρόμων - Για 1η φορά χρήση άμμου από έρημο
Μέσω της PathAhead οι Ιάπωνες παρουσίασαν το νέο τεχνητό υλικό Rising Sand
Από τον
Θοδωρή Ξύδη
7/4/2026
Η άμμος της ερήμου ήταν μέχρι πρότινος ένα υλικό που δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στην οδοποιία και τις οικοδομές και η νεοσύστατη PathAhead της Honda είναι η εταιρεία που έρχεται για να το αλλάξει αυτό με το Rising Sand και μια τεχνολογία που δίνει λύσεις ποικιλοτρόπως.
Η νέα startup εταιρεία της Honda προέκυψε από το πρόγραμμα δημιουργίας νέων επιχειρήσεων "IGNITION" των Ιαπώνων και κάνει ντεμπούτο παρουσιάζοντας το νέο υλικό που βάζει στο παιχνίδι την άμμο της ερήμου στην κατασκευή δρόμων.
Όπως στα κτίρια, η άμμος είναι ένα από τα βασικά υλικά που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή δρόμων και η άμμος που πληροί τις προδιαγραφές για αυτόν τον σκοπό είναι εκείνη που βρίσκεται στη θάλασσα, τα ποτάμια και τα λατομεία. Η άμμος της ερήμου δεν πληροί τις προδιαγραφές γιατί οι κόκκοι της είναι πιο λείοι και στρογγυλοί από αυτό που χρειάζεται στην οδοποιία, τα κτήρια και τις υποδομές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, μεταξύ άλλων η Σαουδική Αραβία, η οποία εισάγει άμμο για να οτιδήποτε χρειάζεται να χτίσει και να κατασκευάσει!
Η διαδικασία κοκκοποίησης της Honda για τη δημιουργία του Rising Sand
Ως το δεύτερο πιο χρησιμοποιημένο υλικό στον πλανήτη από τον άνθρωπο μετά το... νερό, υπολογίζεται ότι περίπου 50 δισ. τόνοι άμμου (και χώματος) χρησιμοποιούνται κάθε χρόνο στις κατασκευές σε όλον τον κόσμο με ρυθμό που σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπει την φυσική αναπλήρωση της άμμου, η οποία έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία στη διατήρηση οικοσυστημάτων στις περιοχές που βρίσκεται -ακόμη περισσότερο στα ποτάμια-, της βιοποικιλότητας αλλά και του περιορισμού των φυσικών καταστροφών σε τοπικό επίπεδο -όπως πλημμύρες-, ειδικά στα ποτάμια.
Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τον τεράστιο περιβαλλοντικό αντίκτυπο που έχει η αφαίρεση τόσο μεγάλων ποσοτήτων άμμου από ποτάμια, λίμνες και θάλασσες, ενώ σίγουρα κανείς δεν μπορεί να φανταστεί αυτή τη στιγμή ότι υπάρχει σχετική έλλειψη άμμου σε όλον τον κόσμο για κατασκευές, λόγω των περιορισμών που προσπαθούν να επιβάλλουν κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί στην ανεξέλεγκτη συλλογή της από οπουδήποτε.
Το τεχνητό αδρανές Rising Sand δημιουργείται έπειτα από κοκκοποίηση της άμμου που προέρχεται από έρημο, με αύξηση από 100 μm σε κόκκους διαμέτρου μερικών χιλιοστών, με την τεχνολογία που έχει αναπτύξει η Honda. Σύμφωνα με την PathAhead, έχει διάρκεια ζωής που φτάνει τα 20 χρόνια, η χρήση του έναντι άμμου θαλάσσης ή ποταμιών μειώνει το κόστος κατά 60%, ενώ μειώνεται σημαντικά και ο περιβαλλοντικός αντίκτυπος.
Η εταιρεία αναφέρει επίσης ότι έναντι αντίστοιχων φυσικών αδρανών υλικών η αντοχή του παρουσιάζεται αυξημένη κατά 2,5 φορές. Έτσι η τυπική διάρκεια ζωής ενός δρόμου μπορεί να αυξηθεί από τα 10 σε περισσότερα από 20 χρόνια και έτσι μειώνεται κατά 60% το κόστος, ενώ η τιμή του Rising Sand αναμένεται να είναι κοντά σε εκείνη των συμβατικών υλικών που χρησιμοποιούνται στην οδοποιία.
Το πάνω δεξί κομμάτι οδοστρώματος περιέχει Rising Sand σε αντίθεση με το αριστερό που έχει φυσικά δομικά υλικά
Στο τιμόνι της νεοσύστατης PathAhead βρίσκεται ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, Masayuki Iga. Ο Ιάπωνας πέρασε 11 χρόνια στη Honda R&D κάνοντας έρευνα σε διάφορα υλικά στο ομώνυμο ερευνητικό τμήμα των Ιαπώνων και εξειδικεύτηκε στην εξέλιξη ατσάλινων φύλλων για χρήση στην αυτοκινητοβιομηχανία αλλά και στην εξέλιξη βιώσιμων υλικών.
Η Honda αναμένεται να χτίσει εργοστάσιο επεξεργασίας στην Κένυα το 2028 για να παράγει τοπικά Rising Sand σε μια στρατηγική κίνηση με την αφρικάνικη ήπειρο να έχει μόλις το 20% των δρόμων της με ασφαλτόστρωση. Σε συνδυασμό με την ελλιπή τους συντήρηση το κόστος μεταφορών στην Αφρική υπολογίζεται ότι είναι τρεις φορές υψηλότερο έναντι πιο αναπτυγμένων περιοχών του πλανήτη.
Ο Masayuki Iga με ένα κομμάτι δρόμου με Rising Sand
Honda και PathAhead φαίνεται να έχουν έναν θησαυρό στα χέρια τους που θα αξιοποιήσουν αρχικά στην Αφρική. Μετά από αυτήν την εξέλιξη πότε άραγε θα αρχίσουμε να ανησυχούμε και για τις ερήμους του πλανήτη;