Ποιος θα κερδίσει το Dakar Rally που ξεκινά στις 2 και ολοκληρώνεται στις 14 Ιανουαρίου; Αυτές είναι οι δικές μας προβλέψεις για τους αναβάτες που αναμένεται να κλέψουν τις εντυπώσεις τις ερχόμενες δύο εβδομάδες στις αχανείς εκτάσεις της Λατινικής Αμερικής…
Με σύνολο 8.818 αγωνιστικών χιλιομέτρων και μία εβδομάδα αγώνα σε υψόμετρο πάνω από 3.500μ. το Dakar Rally του 2017 αναμένεται να είναι το δυσκολότερο που έχει σχεδιαστεί από το 2009, όταν και η διοργάνωσή του μεταφέρθηκε στη Νότια Αμερική.
Τα ξημερώματα της Δευτέρας 2 Ιανουαρίου, 146 αναβάτες μοτοσυκλέτας θα πάρουν εκκίνηση στην 39η διοργάνωση του ιστορικού αγώνα. Ξεκινώντας από την πρωτεύουσα της Παραγουάης, θα περάσουν σύντομα μέσα από την Αργεντινή με προορισμό την Βολιβία. Μετά από μία εξουθενωτική εβδομάδα αγώνα σε μεγάλο υψόμετρο, θα πέσουν ξανά στις πεδιάδες της Αργεντινής με προορισμό τον τερματισμό στο Buenos Aires στις 14 Γενάρη.
Πολλά είναι τα ερωτήματα που αναμένουν απάντηση τις ερχόμενες δύο εβδομάδες; Θα καταφέρει τελικά η ΚΤΜ να επεκτείνει το απίστευτο ρεκόρ των 15 σερί νικών της; Μήπως έχει φτάσει η στιγμή της Honda να δει κάποιον αναβάτης της στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου; Εμείς συγκεντρώσαμε τις δικές μας προβλέψεις για τον αγώνα και σας τις παρουσιάζουμε…
Τα φαβορί του DakarRally 2017
1. Toby Price – Red Bull KTM Factory Rally Team
Ο περσινός νικητής Toby Price είναι τρομερά ταλαντούχος, πολύ γρήγορος και απίστευτα μαχητικός. Αλλά ο βασικός λόγος για τον οποίο αποτελεί το μεγαλύτερο φαβορί για νίκη φέτος είναι άλλος. Ο Αυστραλός της ΚΤΜ είναι ο μόνος ενεργός αναβάτης που έχει αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί σωστά την μεγάλη πίεση του να οδηγείς τον αγώνα προς τη νίκη. Δύο αναβάτες που διέπρεπαν στον συγκεκριμένο τομέα ήταν οι Marc Coma και Cyril Despres, με τον πρώτο να έχει πλέον αναλάβει χρέη Race Director και τον δεύτερο να προσπαθεί να διακριθεί στους τέσσερις τροχούς.
2. Paulo Gonçalves - Monster Energy Honda Team
Εάν η Θεά τύχη έδινε στον Paulo Gonçalves πίσω όσα του έχει τόσα χρόνια στερήσει, τότε ο Πορτογάλος θα είχε τη νίκη στο τσεπάκι του. Με την πρώτη του συμμετοχή στον αγώνα να λαμβάνει χώρα πίσω στο 2006, ο μικρόσωμος αναβάτης της Honda έχει παλέψει όσο λίγοι άλλοι για την διάκριση. Ποιος δεν θυμάται τις εικόνες με τον Paulo να κλαίει δίπλα στην μοτοσυκλέτα του που μόλις είχε πιάσει φωτιά στον αγώνα του 2014; Ή την επική του “χιλιομετράτη” τούμπα στον περσινό αγώνα; Παρά τις όποιες αναποδιές, όμως, ο Paulo συνεχίζει και στον αγώνα του 2017 έχει τις περισσότερες πιθανότητες να χαρίσει στην Honda αυτό για το οποίο το Ιαπωνικό εργοστάσιο παλεύει από το 2013 όταν και ξαναμπήκε επίσημα στον ‘παιχνίδι’.
3. Pablo Quintanilla – Rockstar Energy Husqvarna Factory Racing
Χωρίς ποτέ κανείς να αμφέβαλλε για την ταχύτητά του, ο Pablo Quintanilla απέδειξε τα δύο τελευταία χρόνια ότι είναι επίσης και τρομερά σταθερός. Τέταρτος το 2015 ο αναβάτης από την Χιλή χάρισε πέρυσι στην Husqvarna τον πρώτο της τερματισμό στο βάθρο με μια τρίτη θέση. Τρομερά έξυπνος και έχοντας αποδείξει πως μπορεί να διαχειριστεί σωστά την πίεση μέσα στον αγώνα, ο 31 ετών αναβάτης έχει αρκετές πιθανότητες να δώσει ένα τέλος στην “πορτοκαλί” κυριαρχία της ΚΤΜ.
4. Hélder Rodrigues – Yamalube Yamaha Official Rally Team
Τα στατιστικά στην περίπτωση του Hélder Rodrigues μιλούν από μόνα τους. Σε δέκα μέχρι στιγμής συμμετοχές στον αγώνα ο Πορτογάλος έχει τερματίσει μόνο μία φορά εκτός της πρώτης δεκάδας (12ος το 2015). Δύο φορές έχει ανέβει στο βάθρο και έξι συνολικά φορές ήταν ανάμεσα στους πέντε πρώτους. Για την φετινή ενδέκατη συμμετοχή του ο Hélder όμως έχει κι ένα ακόμη αβαντάζ – θα βρίσκεται πάνω στη νέα έκδοση του WR450F Rally που ο ίδιος έχει εξελίξει τα τελευταία δύο χρόνια. Αναμένουμε τον Πορτογάλο να ανεβάσει ρυθμούς την δεύτερη εβδομάδα του αγώνα, όταν οι λιγότερο έμπειροι αρχίζουν να μένουν από δυνάμεις.
5. StefanSvitko– SlovnaftKTMTeam
Εάν ψάξεις στο bivouac του Dakar, πίσω από τις συστάδες τεντών των επίσημων ομάδων θα βρεις μερικούς Σλοβάκους να στέκονται δίπλα σε ένα κίτρινο φορτηγάκι με τον Stefan Svitko να αποτελεί τον ορισμό του ιδιώτη αναβάτη στο Dakar. Με προϋπηρεσία στις ειδικές του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Εnduro και εμπειρία εφτά συμμετοχών στο Dakar o Σλοβάκος αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις του περσινού αγώνα φέρνοντας το ΚΤΜ 450 RALLY του στην δεύτερη θέση του βάθρου. Συνεχίζοντας στον ίδιο μοναχικό δρόμο του ιδιώτη αναβάτη και για το 2017, ο Stefan θα παλέψει για άλλη μια φορά να ανατρέψει τα προγνωστικά.
Όπως μας έχει τόσες φορές δείξει η ιστορία, στο Dakar Rally μπορούν να συμβούν τα πάντα. Πτώσεις, απρόσμενες εγκαταλείψεις, λάθη πλοήγησης, κακοκαιρία και ένα σωρό άλλοι παράγοντες που μπορούν να αλλάξουν κάθε πρόβλεψη. Πέρα από τα πέντε παραπάνω ονόματα, ποιες είναι οι δικές σας προβλέψεις για το φετινό Dakar; Δώστε τις σας εκτιμήσεις στα σχόλια παρακάτω…
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:
