Διευκρινήσεις για τις Ιστορικές Πινακίδες -που δεν λύνουν όμως όλα τα θέματα του νέου νόμου

Τα προβλήματα που πρέπει να λύσουν οι αρμόδιες αρχές για τα ιστορικά οχήματα δεν έχουν τέλος
motomag Νέες διευκρινήσεις για τις Ιστορικές Πινακίδες
Από τον

Γιάννη Τσινάβο

12/12/2023

Μετά την ανακοίνωση η οποία αφορούσε τη διαδικασία έκδοσης ιστορικών πινακίδων η οποία θα γίνεται αποκλειστικά από το κράτος έγιναν κάποιες διευκρινήσεις σχετικά με θέματα που προέκυψαν όσον αφορά το ποιοι κάτοχοι ιστορικών οχημάτων μπορούν και ποιοι δεν μπορούν να προχωρήσουν σε έκδοση νέων κρατικών ιστορικών πινακίδων.

Εκτός από τα οχήματα σε κανονική κυκλοφορία και σε προσωρινή ακινησία, επιπλέον και οι ιδιοκτήτες που έχουν κάνει οριστική διαγραφή του οχήματος τους έως το 2004 είτε μετά το 2014 δικαιούνται να εκδίδουν πλέον νέες κρατικές πινακίδες. Επιπρόσθετα οχήματα που εισήχθησαν μέσω τελωνείου αλλά δεν ταξινομήθηκαν ποτέ στη χώρα μας -δηλαδή δεν πήραν ποτέ άδεια κυκλοφορίας και πινακίδες του Υπουργείου-, δικαιούνται να εκδίδουν τις νέες κρατικές ιστορικές πινακίδες. Αυτό ισχύει ακόμη και αν αυτός που αιτείται τις πινακίδες είναι άλλος από αυτόν που εισήγανε στη χώρα το όχημα, αρκεί να έχει ένα παραστατικό κυριότητας του οχήματος (τιμολόγιο, ιδ. συμφωνητικό κλπ.).

Νέες διευκρινήσεις για τις Ιστορικές Πινακίδες

Ας δούμε όμως ποια θέματα για μία μεγάλη μερίδα ιστορικών οχημάτων πρέπει να λύσουν οι αρμόδιες αρχές. Τα οχήματα που έχουν διαγραφεί την περίοδο 2004 έως 2014 αντιμετωπίζουν πρόβλημα καθώς τότε υπήρχε η υποχρέωση καταστροφής-ανακύκλωσης του οχήματος όσων προχωρούσαν σε οριστική διαγραφή. Με απλά λόγια κάποιος εκείνη την χρονική περίοδο μπορεί να προχώρησε σε οριστική διαγραφή αλλά να μην κατέστρεψε – ανακύκλωσε το όχημα του με ότι αυτό συνεπάγεται. Οχήματα που έχουν ταξινομηθεί στη χώρα μας και βρίσκονται σε κίνηση ή σε προσωρινή ακινησία δικαιούνται νέες ιστορικές κρατικές πινακίδες μόνο εάν αυτός που κάνει την αίτηση είναι ο κάτοχος στου οποίου το όνομα είναι καταχωρημένο το όχημα. Με άλλα λόγια, οχήματα εκλιπόντων που οι κληρονόμοι πουλήσανε χωρίς μεταβίβαση, οχήματα που αλλάξανε χέρια όταν ήταν σε προσωρινή ακινησία και κυκλοφορούσαν με τις ιστορικές πινακίδες ΕΛΠΑ/ΕΟΦΙΛΠΑ/ΕΟΕΕ και πολλές ακόμα τέτοιες περιπτώσεις, αντιμετωπίζουν πρόβλημα. Τέλος τα οχήματα τα οποία δεν έχουν καθόλου χαρτιά ή οχήματα τα οποία δεν ανήκουν στις πιο πάνω περιπτώσεις δεν μπορούν να εκδώσουν νέες ιστορικές κρατικές πινακίδες.

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 1ο – Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης σε Ίμβρο και Αϊβαλί!

Ο Έλληνας αναβάτης ξεκινά ένα οδοιπορικό 2.500 χιλιομέτρων
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

9/1/2026

Ακόμα δεν ξεκίνησε ο νέος χρόνος και ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έχει ετοιμάσει “βαλίτσες” και ξεκινά το νέο του ταξίδι με προορισμό την Ίμβρο της γειτονικής Τουρκίας. Πάνω στην σέλα ενός QJMOTOR FORT 350 EVO θα διανύσει περί τα 2.500 χιλιόμετρα και θα έχει την ευκαιρία να κινηθεί κατά μήκος των μικρασιατικών ακτών αλλά και να συναντήσει την ελληνική κοινότητα που βρίσκεται στην Ίμβρο και απαριθμεί περίπου 200 άτομα.

Ακολουθεί το δελτίο τύπου:

Στην Ίμβρο με QJMOTOR FORT 350 EVO

Με το καλωσόρισμα του νέου χρόνου, ο Κωνσταντίνος Μητσάκης, οδηγώντας ένα scooter QJMOTOR FORT 350 EVO, πραγματοποιεί το QJMOTOR IMBROS 2026. Πρόκειται για ένα οδοιπορικό 2.500 χλμ. στην Τουρκία με τελικό προορισμό το νησί της Ίμβρου, που αποτελούσε κάποτε μια μικρή ελληνική πατρίδα. Μετά την Ίμβρο, θα κινηθεί κατά μήκος των μικρασιατικών ακτών, περνώντας από την Τροία του Ομήρου, την Άσσο του Αριστοτέλη και το Αϊβαλί του Ηλία Βενέζη, για να επισκεφθεί τρεις νοσταλγικούς τόπους του παρελθόντος και της ιστορίας μας.

QJMOTOR

Στην Τουρκία ο αναβάτης θα μεταβεί οδικώς (Αθήνα – Κήποι) και η απόβασή του στην Ίμβρο θα πραγματοποιηθεί με το ακτοπλοϊκό δρομολόγιο Kabatepe–Imbros (Gökçeada). Θα ακολουθήσει κατόπιν περιήγηση στα μικρασιατικά παράλια μέχρι το Αϊβαλί, ενώ η επιστροφή στην Ελλάδα θα γίνει και πάλι οδικώς από τον συνοριακό σταθμό των Κήπων.

Ταξιδεύοντας με το QJMOTOR FORT 350 EVO στους στενούς δρόμους της Ίμβρου, θα αναζητήσει τα διαχρονικά σημάδια και τις μισοσβησμένες μνήμες του άλλοτε ακμάζοντος ελληνικού στοιχείου. Επισκεπτόμενος μισάνοιχτες ελληνορθόδοξες εκκλησίες, ερημωμένα ελληνικά σχολεία, βρύσες με ελληνικές επιγραφές και πετρόκτιστες κατοικίες με πεσμένους τοίχους και γυμνά παράθυρα, θα περιηγηθεί σε τόπους και οικισμούς που κάποτε αντηχούσαν ζωηρές ελληνικές λαλιές.

Παράλληλα, ο Κωνσταντίνος Μητσάκης θα επιδιώξει να καταγράψει στην Ίμβρο τις δυσκολίες αλλά και τις προσδοκίες της τοπικής ελληνικής κοινότητας των περίπου 200 ατόμων, που συνεχίζουν να αντέχουν στον χρόνο και να μιλούν ακόμα ελληνικά. Οι λιγοστοί εναπομείναντες ομογενείς της Ίμβρου, με τη δημιουργική παρουσία τους και τη διατήρηση της ιδιαίτερης ταυτότητας και της πολιτιστικής τους κληρονομιάς, εξακολουθούν να «φυλάνε Θερμοπύλες» εδώ και 2.500 χρόνια στη βορειοανατολική γωνιά του Αιγαίου.