Διευκρινήσεις για τις Ιστορικές Πινακίδες -που δεν λύνουν όμως όλα τα θέματα του νέου νόμου

Τα προβλήματα που πρέπει να λύσουν οι αρμόδιες αρχές για τα ιστορικά οχήματα δεν έχουν τέλος
motomag Νέες διευκρινήσεις για τις Ιστορικές Πινακίδες
Από τον

Γιάννη Τσινάβο

12/12/2023

Μετά την ανακοίνωση η οποία αφορούσε τη διαδικασία έκδοσης ιστορικών πινακίδων η οποία θα γίνεται αποκλειστικά από το κράτος έγιναν κάποιες διευκρινήσεις σχετικά με θέματα που προέκυψαν όσον αφορά το ποιοι κάτοχοι ιστορικών οχημάτων μπορούν και ποιοι δεν μπορούν να προχωρήσουν σε έκδοση νέων κρατικών ιστορικών πινακίδων.

Εκτός από τα οχήματα σε κανονική κυκλοφορία και σε προσωρινή ακινησία, επιπλέον και οι ιδιοκτήτες που έχουν κάνει οριστική διαγραφή του οχήματος τους έως το 2004 είτε μετά το 2014 δικαιούνται να εκδίδουν πλέον νέες κρατικές πινακίδες. Επιπρόσθετα οχήματα που εισήχθησαν μέσω τελωνείου αλλά δεν ταξινομήθηκαν ποτέ στη χώρα μας -δηλαδή δεν πήραν ποτέ άδεια κυκλοφορίας και πινακίδες του Υπουργείου-, δικαιούνται να εκδίδουν τις νέες κρατικές ιστορικές πινακίδες. Αυτό ισχύει ακόμη και αν αυτός που αιτείται τις πινακίδες είναι άλλος από αυτόν που εισήγανε στη χώρα το όχημα, αρκεί να έχει ένα παραστατικό κυριότητας του οχήματος (τιμολόγιο, ιδ. συμφωνητικό κλπ.).

Νέες διευκρινήσεις για τις Ιστορικές Πινακίδες

Ας δούμε όμως ποια θέματα για μία μεγάλη μερίδα ιστορικών οχημάτων πρέπει να λύσουν οι αρμόδιες αρχές. Τα οχήματα που έχουν διαγραφεί την περίοδο 2004 έως 2014 αντιμετωπίζουν πρόβλημα καθώς τότε υπήρχε η υποχρέωση καταστροφής-ανακύκλωσης του οχήματος όσων προχωρούσαν σε οριστική διαγραφή. Με απλά λόγια κάποιος εκείνη την χρονική περίοδο μπορεί να προχώρησε σε οριστική διαγραφή αλλά να μην κατέστρεψε – ανακύκλωσε το όχημα του με ότι αυτό συνεπάγεται. Οχήματα που έχουν ταξινομηθεί στη χώρα μας και βρίσκονται σε κίνηση ή σε προσωρινή ακινησία δικαιούνται νέες ιστορικές κρατικές πινακίδες μόνο εάν αυτός που κάνει την αίτηση είναι ο κάτοχος στου οποίου το όνομα είναι καταχωρημένο το όχημα. Με άλλα λόγια, οχήματα εκλιπόντων που οι κληρονόμοι πουλήσανε χωρίς μεταβίβαση, οχήματα που αλλάξανε χέρια όταν ήταν σε προσωρινή ακινησία και κυκλοφορούσαν με τις ιστορικές πινακίδες ΕΛΠΑ/ΕΟΦΙΛΠΑ/ΕΟΕΕ και πολλές ακόμα τέτοιες περιπτώσεις, αντιμετωπίζουν πρόβλημα. Τέλος τα οχήματα τα οποία δεν έχουν καθόλου χαρτιά ή οχήματα τα οποία δεν ανήκουν στις πιο πάνω περιπτώσεις δεν μπορούν να εκδώσουν νέες ιστορικές κρατικές πινακίδες.

H πολυτιμότερη MV Agusta όλων των εποχών - Έπιασε 5πλάσιο ποσό από τις εκτιμήσεις σε δημοπρασία

Με πρώην ιδιοκτήτη τον John Surtees! - Παγκόσμια Πρωταθλήτρια το 1965 - Την οδήγησαν Hailwood - Agostini
MV Agusta Bonhams 2026
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

28/4/2026

Η κορυφαία των MotoGP της εποχής της έπιασε ένα ποσό που έκανε τους ειδικούς εκτιμητές να μοιάζουν με ερασιτέχνες στον τελευταίο χτύπο του σφυριού στη δημοπρασία που διοργάνωσε ο οίκος Bohnams.

Σπάνια βλέπει κανείς εργοστασιακή αγωνιστική MV Agusta να προσφέρεται σε δημοπρασία, αφού όσες έχουν απομείνει είτε βρίσκονται σε κάποιο μουσείο, είτε σε κάποια ιδιωτική συλλογή. Η προσφορά είναι εξαιρετικά σπάνια λοιπόν και η ζήτηση τεράστια, όμως ακόμη και αυτό δεν προϊδέασε κανένα για το ποσό που χρειάστηκε τελικά να δοθεί για να αλλάξει χέρια η 500άρα αγωνιστική Agusta του 1965, για την οποία σας μιλήσαμε πριν από δύο περίπου μήνες.

Πρόκειται για τη μοτοσυκλέτα με την οποία ο Mike Hailwood κέρδισε το τελευταίο από τα τέσσερα σερί πρωταθλήματα για την Agusta στην κορυφαία κατηγορία πριν αποχωρήσει για τη Honda, αφήνοντας το No.1 στους αναβάτες των Ιταλών στον ομόσταυλό του και ανερχόμενο τότε GIacomo Agostini, τον οποίο και άφησε εκείνη τη χρονιά στη δεύτερη θέση της παγκόσμιας κατάταξης.

Η γνήσια εργοστασιακή μοτοσυκλέτα αγοράστηκε από τον John Surtees τη 10ετία του 1980 όταν πωλήθηκαν τα υπάρχοντα του αγωνιστικού τμήματος της MV Agusta και ο μέχρι πρότινος ιδιοκτήτης της την έκανε δικιά του το 2005 απευθείας από τον Βρετανό θρύλο.

Τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας που κατάφερε να αποσπάσει το ποσό του 1.115.594 ευρώ, το μεγαλύτερο που έχει δοθεί ποτέ για MV Agusta, έχουν άγνωστο αγωνιστικό ιστορικό, ενώ πιστεύεται ότι με αυτή αγωνίστηκε το 1965 τόσο ο Ago όσο και ο Hailwood και ως σύνολο είναι σύμφωνη με τις προδιαγραφές που χρησιμοποιούσε η εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta στα μέσα της δεκαετίας του 1960. 

Αν και είχε αποχωρήσει τέσσερα χρόνια πριν από την ομάδα, ο Surtees την αγόρασε γιατί, όπως έγραψε και σε σχετική επιστολή του προς τον άνθρωπο που την αγόρασε από αυτόν, πρόκειται για "...μια εξέλιξη του ίδιου τύπου μηχανής που οδηγούσα μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1960". Η συγκεκριμένη μάλιστα ήταν και η μοναδική που κράτησε το εργοστάσιο ως ολοκληρωμένη μοτοσυκλέτα από τις 4κύλινδρες εκείνης της εποχής και έπειτα πούλησε, εκτός από εκείνες που κατέληξαν στο μουσείο της MV Agusta, το οποίο και πιστοποίησε τη γνησιότητά της.

MV Agusta Bonhams 2026

Η μοτοσυκλέτα πέρασε από σχολαστική ανακατασκευή διατηρώντας τη συντριπτική πλειοψηφία των γνήσιων εξαρτημάτων της, εκτός από το κάλυμμα της σέλας που αντικαταστάθηκε και τα δύο αμορτισέρ που είναι αντιγραφές των αυθεντικών. Ξεχωρίζει επίσης από το τετραγωνικής διατομής ψαλίδι, το οποίο ήταν μία από τις τελευταίες αναβαθμίσεις που έκανε η MV Agusta σε αυτή τη μηχανή -το προηγούμενο ήταν οβάλ.

Στην επιστολή ο Surtees αναφέρει επίσης πως όλες οι λεπτομέρειες, όπως οι πλήμνες, οι ακτίνες, οι ζάντες, μαζί με την υπόλοιπη μοτοσυκλέτα, είναι όλα πρωτότυπα.

Ο μοναδικός στην ιστορία Παγκόσμιος Πρωταθλητής MotoGP που έχει καταφέρει να κερδίσει και τον αντίστοιχο τίτλο στη Formula 1 χρησιμοποίησε τη συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα σε επιδείξεις σε όλη την Ευρώπη και στη Νέα Ζηλανδία και την οδήγησε τελευταία φορά στη συνάντηση Spa Francorchamps Revival το 2006. Δεν θα πρέπει επίσης να συγχέεται με τις ρέπλικες που έφτιαξε ο Surtees έπειτα και από τη σχετική άδεια που του παραχώρησε η MV Agusta. Η μοτοσυκλέτα είναι λειτουργική, αλλά θα χρειαστεί εκ νέου συντήρηση για να οδηγηθεί καθώς έμεινε ανενεργή για μεγάλη χρονική περίοδο. 

Σε κάθε περίπτωση το ποσό που έπιασε στη δημοπρασία η 4κύλινδρη MV Agusta δικαιώνει το προσωνύμιό "Ferrari των μοτοσυκλετών" που έχει κερδίσει από το κοινό, όχι μόνο για τα 37 Παγκόσμια Πρωταθλήματα που έχει κατακτήσει. Το κοινό πάθος που είχαν οι Domenico Agusta και Enzo Ferrari για τους αγώνες αλλά και το γεγονός ότι κατασκεύαζαν μοντέλα για τον δρόμο ώστε να τα πουλήσουν για να χρηματοδοτήσουν τα αγωνιστικά τους όνειρα ήταν ίσως το κύριο από τα συστατικά που συντέλεσαν στο χτίσιμο του μύθου της MV Agusta και την έφεραν στη συνείδηση του κοινού στο ίδιο επίπεδο με τη συμπατριώτισσά της Ferrari, για τα αγωνιστικά της οποίας ξοδεύονται αστρονομικά ποσά στις δημοπρασίες.