DNA DRR-022: Έρχεται στην EICMA νέα πρωτότυπη μοτοσυκλέτα από τους Έλληνες που σχεδιάζουν και κατασκευάζουν!

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

13/10/2022

Το τελευταίο διάστημα η DNA προετοιμάζει το κοινό της μέσα από τους λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα που διατηρεί, για τον ερχομό ακόμη μίας πρωτοποριακής μοτοσυκλέτας, της DRR-022! Έχουν προηγηθεί άλλες δύο DCR μοτοσυκλέτες, η DCR-017 και η DCR-018, με τους αριθμούς να υποδηλώνουν και την χρονιά που παρουσιάστηκαν στην EICMA.

Διότι οι άνθρωποι πίσω από την εταιρεία που κατασκευάζει στην Ελλάδα και πουλά σε όλο τον κόσμο τα καλύτερα φίλτρα μοτοσυκλέτας, σχεδιάζουν και υλοποιούν τα πρωτότυπα DCR για να τραβήξουν το βλέμμα στην EICMA!

Καθώς η DNA High Performance Filters είναι μία εταιρεία με αντιπροσώπους σε όλη την υδρόγειο, η φυσική τους παρουσία στην EICMA, την μεγαλύτερη Έκθεση μοτοσυκλέτας είναι αναπόσπαστο κομμάτι της δουλειάς τους. Κι όχι μόνο της EICMA, για παράδειγμα η DNA είναι βασικός χορηγός του Petrucci στο MotoAmerica το πρωτάθλημα των ΗΠΑ, ακριβώς γιατί έχει παρουσία και εκεί. Ο Ντίνος Νικολαΐδης, ιδρυτής της DNA, κατασκεύαζε πρωτότυπες μοτοσυκλέτες, αγωνιστικές και μη, πολύ πριν φτιάξει την DNA High Performance Filter με τον υιό Μάριο να ακολουθεί τα βήματα και να ανοίγει τον δικό του δρόμο. Το 2017 πάτησαν πάνω σε αυτή την εμπειρία και στο πάθος λοιπόν για να συνδυάσουν δύο ξεχωριστά πράγματα που συχνά στην DNA μπλέκονται μεταξύ τους, την δουλειά και την ευχαρίστηση: Το πρόβλημα που είχαν να λύσουν ποια μοτοσυκλέτα να βάλουν στο περίπτερό τους για να τραβήξουν τα βλέμματα και του γενικού κοινού και όχι μόνο του εμπορικού κόσμου. Σε μία τεράστια Έκθεση όπως ήταν η EICMA το 2017 που μία ημέρα δεν φτάνει για τα δεις όλα, το ευρύτερο κοινό μπορεί να μην σταματούσε για αρκετό χρόνο μπροστά στο περίπτερο της DNA, ώστε να αντιληφθεί τι ακριβώς είναι αυτό που αντικρύζει, ανακαλύπτοντας και με το μάτι ακόμη, τι είναι αυτό που κάνει τα ελληνικά φίλτρα τα καλύτερα του κόσμου.

Για να καλύψουν αυτή την ανάγκη στράφηκαν λοιπόν στο δικό τους πάθος και αποφάσισαν πως η καλύτερη μοτοσυκλέτα που θα μπορούσαν να έχουν στο περίπτερο για να κάνουν τα μάτια να εστιάσουν, θα ήταν εκείνη που θα έφτιαχναν με τα χέρια τους. Έτσι γεννήθηκε η DCR-017! Ένα KTM RC8R που άλλαξε και χτίστηκε από την αρχή γύρω από το ολότελα ξεχωριστό και απολύτως ιδιαίτερα φίλτρο αέρα MK3 της DNA. Με βάρος 0,87 κιλά ανά ίππο το DCR-017 δεν ήταν ένα απλό στατικό μοντέλο για να τραβήξει απλά τα βλέμματα, αλλά ένα άκρως λειτουργικό πρωτότυπο που όταν το οδηγήσαμε μπορέσαμε να επιβεβαιώσουμε πως το παρατσούκλι “The Brain Eraser” που είχαν γράψει επάνω της, ήταν απολύτως σωστό. Οδηγώντας την ξεχνούσες όλα όσα ήξερες και ανακάλυπτες από την αρχή, ιδιαίτερα όταν το φίλτρο αυτό πήγαινε να ρουφήξει εσένα τον ίδιο και να σε κολλήσει πάνω στο περιμετρικό ρεζερβουάρ-πλαίσιο φτιαγμένο σε CNC.

Η DCR-017:

DNA: DCR-017 - Ο γενετικός κώδικας της τέχνης

Ευτυχώς εκείνη η πρώτη DCR, η DCR-017 κάλυψε πλήρως το τεράστιο κόστος κατασκευής της, τόσο στην EICMA που πολύ-φωτογραφήθηκε από τον κόσμο, τα ξένα περιοδικά και τους δημοσιογράφους, αλλά και εσωτερικά στην χώρα μας που έγινε θέμα μέχρι και στον γενικού ενδιαφέροντος Τύπου. Όχι παντού με τον τρόπο που της άρμοζε, διότι όσοι δεν ασχολούνταν, δεν ήξεραν πως η Ελλάδα φτιάχνει τα καλύτερα φίλτρα αέρα στον κόσμο και είναι εξαγωγική δύναμη σε αυτό τον τομέα, νόμιζαν πως πατέρας και γιος έχουν φτιάξει μία μοτοσυκλέτα με στόχο την περιορισμένη παραγωγή. Που είναι και το τελευταίο πράγμα που απασχολεί τον Ντίνο και τον Μάριο, όχι γιατί δεν μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο, αλλά γιατί έχουν ήδη κάτι πολύ μεγαλύτερο που απαιτεί όλο τους τον χρόνο, την ίδια την DNA δηλαδή.

Η DCR-018:

Για την επόμενη EICMA ο πήχης ήταν ήδη πολύ ψηλά, έπρεπε να ξεπεράσουν τον εαυτό τους, αλλά προφανώς δεν αυτός ο βαθμός δυσκολίας δεν τους ήταν κάτι νέο. Και κάπως έτσι η DCR-018 πέρασε στο επόμενο στάδιο: Κράτησε μόνο τον κινητήρα ενός BMW R9T και τίποτα περισσότερο, βασικά λιγότερο διότι και εκεί υπήρχαν τεράστιες διαφορές.

Τεράστιες εισαγωγές οδηγούσαν σε διάφανα φιλτροκούτια που αναδείκνυαν τον λόγο δημιουργίας της μοτοσυκλέτας, αλλά και την νοοτροπία του σχεδιασμού της και το DCR-018 που απαίτησε ακόμη περισσότερη δουλειά, είχε ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία. Αναδείκνυε την κατασκευαστική δεινότητα της DNA για πολύ καιρό μετά την EICMA, φιλοξενήθηκε σε μεγάλα μοτοσυκλετιστικά περιοδικά, ταξίδεψε σε ένα σωρό Σαλόνια και εκδηλώσεις και πολύ-φωτογραφήθικε, έχοντας στο επίκεντρο τα φίλτρα της DNA εξυπηρετώντας τον στόχο.

DNA DCR-018: Αποκάλυψη τώρα! EICMA 2018 - Το κεντρί της σφίγγας

παραλαμβάνοντας βραβείο Bike of the Future για την DCR-018 σε διαγωνισμό της Michelin!

Καθώς έχουμε οδηγήσει όλες τις DCR έως τώρα, όπως και κάθε δημιούργημα της φοβερής ομάδας, η παραπάνω ιστορία έχει πολύ πιο αναλυτικά και πολύ παραστατικά ξεδιπλωθεί τόσο στην έντυπη έκδοση, όσο και στο motomag.gr, στους λογαριασμούς μας στα κοινωνικά δίκτυα, τα έχετε ζήσει τέλος πάντων μαζί μας και σας είναι γνωστά. Περισσότερο έπρεπε να θυμίσουμε τι σημαίνει DCR, τώρα που βλέπουμε πως έρχεται η DRR-022 αλλά και να προλάβουμε τυχόν δημοσιεύματα του γενικού Τύπου που ποιος ξέρει τι μπορεί να καταλάβουν όταν την δουν ξαφνικά.

Με δεδομένο πως κάθε επόμενο βήμα των DCR είναι κι ένα τεράστιο άλμα εμπρός, το μόνο που μπορεί να φανταστεί κανείς εύκολα για την DRR-022 είναι πως θα πρέπει να υπερβαίνει τις υπόλοιπες. Στην φωτογραφία φαίνεται ένα δικό τους τελείως πλαίσιο εξαιρετικά minimal που κάλλιστα θα μπορούσε να αφορά αγωνιστική μοτοσυκλέτα ενώ οι έδρες εμπρός αφήνουν την φαντασία να οργιάσει για το ποια λύση έχουν σκεφτεί. Βέβαια η μικρή αλλαγή ονόματος είναι το πρώτο που πρέπει να μας βάζει σε υποψίες διότι οι προηγούμενες δημιουργίες τους ήταν DCR, Café Racer δηλαδή, ενώ τώρα το όνομα έχει γίνει DRR, οπότε το “Racing” πρέπει να θεωρείται δεδομένο!

Μήπως υπάρχει σύνδεση και με το project Talos που είχαμε φιλοξενήσει παλαιότερα στο MOTO;

Τα τελευταία τρία χρόνια έχει γίνει μέρος της ομάδας της DNA και ο μηχανολόγος Αλέξανδρος Μαΐδης που οι πιστοί αναγνώστες του MOTO μπορεί να τον θυμούνται από το Project Talos της Alex’s Works. Ο νεαρός Αλέξανδρος ήταν τότε ακόμη σπουδαστής μηχανολογίας με πτυχιακή εργασία την κατασκευή από το μηδέν, μίας αγωνιστικής μοτοσυκλέτας! Βασιζόμενος σε ένα δίχρονο κινητήρα Yamaha TZR 250 3MA προχώρησε με εξαιρετικά ριζοσπαστικές λύσεις για το Project Talos, όπως το εμπρός σύστημα τύπου Ηossack -ή αλλιώς double wishbone ή duolever, ενώ για την πίσω ανάρτηση είχε κατασκευάσει full floater στήριξη του αμορτισέρ που η συμπίεσή του γινόταν επίσης μέσω μοχλισμού προοδευτικής σκληρότητας. Η ενσωμάτωση του νεαρού μηχανολόγου στην μόνη ελληνική ομάδα που κάνει τέτοια εγχειρήματα παραμένοντας εντός χώρας, είναι η προσωποποίηση του «κύλισε ο τέντζερης», οπότε το λογικό που μπορεί κανείς να υποθέσει, είναι πως η νέα μοτοσυκλέτα της DNA θα προχωρήσει προς αυτή την κατεύθυνση.

Θυμηθείτε το Project Talos - by Alex’s Works

Είμαστε βέβαιοι πως η DRR-022 θα είναι άλλο ένα άλμα εμπρός, ενδεχομένως τόσο μεγάλο που να μιλάμε για πρωτότυπο που θα μπορούσε να κάνει την δική του πορεία. Ωστόσο ο στόχος είναι και πάλι συγκεκριμένος: Να δημιουργήσει ντόρο και να συγκεντρώσει τα βλέμματα στο περίπτερο της DNA, που σημαίνει πως είτε θα έχει υλοποιηθεί γύρω από το φίλτρο, είτε θα έχουν βρει τρόπο να είναι απρόσκοπτη η οπτική πρόσβαση προς αυτό!

Μείνετε συντονισμένοι, γιατί η αποκάλυψη της DRR-022 θα είναι ένα από τα πιο σημαντικά της φετινής EICMA!

https://bit.ly/MOTO_680

Επικαιρότητα

Πατέντα Kawasaki για τροφοδοσία με υγροποιημένο υδρογόνο - Ο πεντακύλινδρος κινητήρας του H2 HySE

Οι Ιάπωνες επιμένουν πως το υδρογόνο είναι προτιμότερη λύση από τις μπαταρίες

Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

27/4/2026

Σε ένα από τα ισχυρότερα αναχώματα στην προτεινόμενη λαίλαπα της βεβιασμένης Ηλεκτροκίνησης εξελίσσεται η χρήση υδρογόνου ως καύσιμο στους κινητήρες εσωτερικής καύσης και οι Ιάπωνες πρωτοπορούν στο θέμα αυτό, έχοντας στήσει εδώ και μερικά χρόνια την κοινοπραξία HySE με συμμετοχή των περισσότερων κατασκευαστών μοτοσυκλετών και αυτοκινήτων της χώρας.

Η Kawasaki είναι μια από τις πιο δραστήριες εταιρείες στον τομέα αυτόν, όσον αφορά στη Μοτοσυκλέτα τουλάχιστον, έχοντας ήδη παρουσιάσει το λειτουργικό πρωτότυπο H2 HySE που έκανε γύρους επίδειξης στις πίστες των Le Mans και Suzuka στα περιθώρια των αγώνων Endurance σε Γαλλία και Ιαπωνία πέρυσι.

Αυτό το φουτουριστικό πρωτότυπο ωστόσο επιδεικνύει με μια ματιά το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η τεχνολογία υδρογόνου: την αποθήκευσή του. Οι γιγάντιες βαλίτσες του H2 HySE είναι απαραίτητες για να φιλοξενήσουν κάμποσα κάνιστρα υδρογόνου υπό πολύ υψηλή πίεση μα, ακόμη κι έτσι, η αυτονομία της μοτοσυκλέτας αυτής φέρεται να είναι ακόμη μη ανταγωνιστική συγκριτικά με μιας βενζινοκίνητης.

Η χρήση αερίου υδρογόνου έχει τα προβλήματά της, γι’ αυτό στο Akashi εξετάζουν ως λύση το υγροποιημένο υδρογόνο, καθώς έτσι θα μπορεί να χωρέσει περισσότερο στη μοτοσυκλέτα. Αυτό ακριβώς είναι και το αντικείμενο της πιο πρόσφατης ευρεσιτεχνίας που κατοχύρωσε η Kawasaki στην Ιαπωνία.

Στο σχέδιο βλέπουμε έναν κινητήρα που μοιάζει πεντακύλινδρος σε σειρά, ωστόσο στην πραγματικότητα είναι τετρακύλινδρος – ως ήταν εξαρχής ο κινητήρας του H2 HySE με τον υπερσυμπιεστή. Μόνο που ο ακριανός κύλινδρος στη δεξιά πλευρά του κινητήρα δεν λειτουργεί όπως οι υπόλοιποι τέσσερεις και αντί να ωθεί τον στρόφαλο, παίρνει κίνηση απ’ αυτόν για να αντλήσει καύσιμο.

Εξηγούμαι αναλυτικότερα, γιατί τα νούμερα που συνοδεύουν την πατέντα της Kawasaki έχουν ιδιαίτερο τεχνικό ενδιαφέρον.

Στα χαρτιά, το υδρογόνο έχει μεγαλύτερη ενεργειακή πυκνότητα από τη βενζίνη ανά μονάδα μάζας. Αυτό σημαίνει πως ένα κιλό υδρογόνου έχει περίπου τριπλάσια αποθηκευμένη ενέργεια από ένα κιλό βενζίνης. Αν όμως μιλήσουμε για ενέργεια ανά μονάδα όγκου, τότε η κατάσταση αντιστρέφεται ραγδαία, καθώς στον ίδιο όγκο η (υγρή) βενζίνη έχει ασύγκριτα περισσότερη ενέργεια από το (αέριο) υδρογόνο. Ενδεικτικά, αναφέρει πως ακόμη κι αν συμπιέσουμε το υδρογόνο στα 700 bar (πάνω από 10.000 psi), στο ίδιο όγκο η βενζίνη έχει εξαπλάσια ενέργεια αποθηκευμένη.

Και το πρόβλημα στη μοτοσυκλέτα είναι πως ο δεσμευτικός παράγοντας δεν είναι τόσο το βάρος, όσο ο διαθέσιμος χώρος για αποθήκευση του υδρογόνου, δηλαδή ο όγκος.

Η ιδέα της Kawasaki είναι προφανέστατη: το υγροποιημένο υδρογόνο απαιτεί πολύ μικρότερο όγκο για την αποθήκευσή του, άρα θα μπορούμε να φορτώσουμε μεγαλύτερη ποσότητα στη μοτοσυκλέτα χωρίς να απαιτεί βαλίτσες σε μέγεθος μικρής καλύβας. Μόνο που δεν είναι τόσο απλό το θέμα.

Το υγροποιημένο υδρογόνο έχει τα δικά του προβλήματα. Πρώτον, πρέπει να διατηρείται σε εξαιρετικά χαμηλή θερμοκρασία για να μην εξαερωθεί, άρα το δοχείο αποθήκευσής του θα πρέπει να είναι άριστα μονωμένο για να διατηρεί το υδρογόνο σε υγρή φάση.

Μετά προκύπτει ένα θέμα με την πίεση που δεν θα έχουμε πλέον στο δοχείο του. Στα 700 και 1000 bar, μόλις ανοίξει δίοδος στο κύκλωμα τροφοδοσίας το αέριο θα εκτοξευτεί με μεγάλη πίεση. Δεν θα συμβεί το ίδιο με το υγρό όμως, οπότε τώρα χρειαζόμαστε τρόμπες για να δημιουργήσουν την απαιτούμενη πίεση στη γραμμή τροφοδοσίας.

Η προτεινόμενη λύση της Kawasaki στο θέμα είναι ένα δίδυμο από αντλίες, μια παραδοσιακή σαν αυτή που έχουν οι περισσότεροι κινητήρες της αγοράς ήδη για τη βενζίνη και μια δεύτερη την οποία στα σχέδια των Ιαπώνων υποδύεται το πέμπτο πιστόνι στον τετρακύλινδρο κινητήρα. Η Kawasaki λέει πως αυτός ο έξτρα κύλινδρος μπορεί να δημιουργήσει πίεση τουλάχιστον 1500 psi για να οδηγήσει το υγρό υδρογόνο στον θάλαμο καύσης.

Τα παραπάνω προφανώς και δεν λύνουν όλα τα ζητήματα της Υδρογονοκίνησης, αλλά αν μη τι άλλο δείχνουν πως οι Ιάπωνες επιμένουν πολύ ζεστά στο θέμα. Η Kawasaki μάλιστα δείχνει πολύ πρόθυμη να αναλάβει ρόλο πρωτοπόρου, καθώς εκτός από τη μοτοσυκλέτα κι ένα UTV που θα φορέσει τον ίδιο κινητήρα, έχει αναλάβει να εξελίξει ένα πλοίο ειδικά σχεδιασμένο για τη μεταφορά υγροποιημένου υδρογόνου, το οποίο υπολογίζεται να έχει ολοκληρωθεί ως το τέλος του 2026.

Αυτή τη στιγμή πάντως δεν είμαστε ακόμη κοντά στο σημείο που το υδρογόνο μπορεί να αντικαταστήσει το πετρέλαιο και τη βενζίνη στις μεταφορές, ειδικά όταν βάλουμε στην εξίσωση και όλους τους χωροταξικούς περιορισμούς που ισχύουν στα δίκυκλα. Πλησιάζουμε όμως και η δουλειά που κάνει η κοινοπραξία HySE βρίσκεται στην πρώτη γραμμή τεχνολογικής καινοτομίας.

Μετά, θα απομένει το πιο δύσκολο βήμα απ’ όλα: το δίκτυο ανεφοδιασμού, το πρόβλημα που πια ξεφεύγει από τον έλεγχο των εργοστασίων και της επιστήμης για να κυλιστεί στη λάσπη πολιτικών και επιχειρηματικών λογικών.