Ducati 996 SPS: Έμεινε 26 χρόνια στην κούτα της - Τώρα βγαίνει προς πώληση!

Με μόλις δύο χιλιόμετρα στο κοντέρ η ειδική έκδοση της 996
996
Από τον

Παύλο Καρατζά

14/7/2025

Η μοτοσυκλέτα που κρυβόταν μέσα στο εργοστασιακό κιβώτιο της ιταλικής εταιρείας, είναι μία Ducati 996 SPS του 1999 που παρέμεινε εκεί για 26 ολόκληρα χρόνια. Η μοτοσυκλέτα έχει γράψει μόλις δύο χιλιόμετρα και συνοδεύεται από τα πρωτότυπα έγγραφα και αξεσουάρ, ενώ διατίθεται προς πώληση από το Tombolo της Ιταλίας

Η Ducati 996 που παρουσιάστηκε το 1999 ως εξέλιξη της 916 και ήταν σχεδιασμένη από τον μεγάλο Massimo Tamburini. Η 996 SPS (Sport Production Special) είναι η ειδική ομολογκαρισμένη έκδοση για τα WSBK που σε σχέση με την 996, απέδιδε 12 παραπάνω ίππους (124 έναντι 112), διέθετε μπιέλες τιτανίου, ελαφρύτερο στρόφαλο, μεγαλύτερες βαλβίδες, ανάρτηση Ohlins και τροχούς Marchesini.

Η συγκεκριμένη Ducati 996 SPS είχε αποκτηθεί από έναν Σουηδό συλλέκτη και παρέμεινε αχρησιμοποίητη στο εργοστασιακό της κιβώτιο, πριν αγοραστεί από έναν Ιταλό έμπορο που την έχει “βγάλει στο σφυρί”. Να σημειωθεί πως ο τυχερός που θα την αγοράσει θα πρέπει πρώτα να ελέγξει τους τοπικούς νόμους αν θέλει να την χρησιμοποιήσει σε δημόσιο δρόμο. Για οποίον επιθυμεί να αποκτήσει ή να ρίξει μία ματιά στην Ιταλίδα καλλονή, η προσφορά που έχει γίνει αυτή τη στιγμή είναι στα 20.996 ευρώ και σας παραθέτουμε το link της αγγελίας εδώ.

Ας δούμε όμως μερικά στοιχεία για την Ducati 996:

  • Σχεδιάστηκε από τον Massimo Tamburini
  • Η βασική έκδοση της 996 απέδιδε περίπου 112 ίππους και χρησιμοποιούσε αναρτήσεις Showa εμπρός και πίσω, φρένα Brembo και τον γνωστό ξηρό συμπλέκτη Ducati με το χαρακτηριστικό κροτάλισμα
  • Υπήρχαν εκδόσεις Biposto (διθέσια) και Monoposto (μονοθέσια), μαζί με την υψηλότερων προδιαγραφών 996S και την ομολογκαρισμένη αγωνιστική 996 SPS
  • Η 996 SPS κατασκευάστηκε σε περιορισμένο αριθμό κομματιών με αυξημένη ισχύ, μπιέλες τιτανίου, ελαφρύτερο στρόφαλο, μεγαλύτερες βαλβίδες ανάρτηση Ohlins, τροχούς Marchesini για μειωμένο βάρος, κομμάτια από ανθρακονήματα και ένα σύστημα εξάτμισης Termignoni
  • Το 2001, η Ducati κυκλοφόρησε την 996R με τον νέο κινητήρα 998cc Testastretta που απέδιδε πάνω από 135 ίππους
  • Η εποχή των Ducati 916-996 εδραίωσε περαιτέρω τη φήμη της Ducati ως κορυφαίου κατασκευαστή superbike που κέρδισε πολλά πρωταθλήματα. Η 916 κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike τέσσερις φορές (1994, 1995, 1996, 1998), η 996 SPS πέτυχε άλλη μια νίκη το 1999 και η 996R πρόσθεσε ένα ακόμη τρόπαιο πρωταθλήματος το 2001.

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 2ο - Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έφτασε στο Τσανάκκαλε

Διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο και είδε τον Δούρειο Ίππο από την ταινία Τροία
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

12/1/2026

Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης πέρασε 16 ώρες πάνω στην σέλα του QJMOTOR FORT 350 EVO για να φτάσει από την Αθήνα στην πόλη Κεσσάνη της γειτονικής Τουρκίας. Στην συνέχεια συνάντησε την πόλη Τσανάκκαλε (πρώην Δαρδανέλια) και διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο με μήκος 2.023 μέτρα. Έπειτα είδε από κοντά τον Δούρειο Ίππο που έχουμε παρακολουθήσει στην ταινία Τροία και στην συνέχεια έφτασε στο πορθμείο Kabatepe, εκεί που τελειώνει το δεύτερο μέρος του ταξιδιωτικού του.

Αθήνα – Κήποι σε 16 ώρες: Η πρώτη ανταπόκριση

QJMOTOR

Το ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη με το FORT 350 EVO ξεκίνησε από την Αθήνα με προορισμό την Τουρκία, σε μια διαδρομή που από «εύκολη» στα χαρτιά μετατράπηκε σε δοκιμασία αντοχής, λόγω καθυστερήσεων και κυκλοφοριακών αποκλεισμών. Ακολουθεί η πρώτη ανταπόκριση, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα έως την Τσανάκκαλε, με το πέρασμα της γέφυρας Τσανάκκαλε 1915 και τη συνέχεια προς Ίμβρο, όπως τα κατέγραψε ο ίδιος ο ταξιδευτής.

«Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ταξίδι από την Αθήνα ως το συνοριακό φυλάκιο των Κήπων (Τουρκία) είναι μια χαλαρή διαδρομή 850 χλμ., που τη διατρέχει κανείς σε περίπου 9 ώρες. Όμως, όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις καθοδόν αγροτικά μπλόκα, έντονη αστυνομική παρουσία και αδιαλλαξία, κλείσιμο εθνικών οδών και μποτιλιαρισμένες παρακαμπτήριες, τότε λογικό είναι να χρειαστείς πάνω από 13 ώρες για να βρεθείς μπροστά στη συνοριακή μπάρα...

QJMOTOR

Το ταξίδι με το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα εξελίχθηκε σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια δρόμου, με αρκετή ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και άγχος -σε καμία πάντως περίπτωση δεν αγανάκτησα με τους αγρότες και τον αγώνα τους. Και το κερασάκι στην τούρτα; Στα σύνορα με περίμενε ένα κομβόι σταματημένων αυτοκινήτων που έφτανε τα 3 χλμ.! Τι ώρα έφτασα στο ξενοδοχείο μου στην παραμεθόρια πόλη Keşan; Νομίζω πως ήταν 23:45, μόλις 16 ώρες αφότου είχα αποχαιρετήσει την Αθήνα…

Το επόμενο πρωινό, κάτω από τη σκέπη ενός κατάμαυρου, μελαγχολικού ουρανού, χάραξα πορεία για την πόλη Τσανάκκαλε (120 χλμ.), που απλώνεται στην ασιατική ακτή των Στενών των Δαρδανελίων (του Ελλήσποντου των αρχαίων Ελλήνων). Το προγενέστερο όνομα της Çanakkale ήταν Δαρδανέλια και είχε δοθεί από τους Έλληνες λόγω της γειτνίασής της με την αρχαία πόλη Δάρδανο (ή Δαρδανία)…

QJMOTOR

Και φυσικά, highlight της διαδρομής αποτέλεσε το πέρασμα της κρεμαστής γέφυρας Çanakkale 1915 Köprüsü, της μακρύτερης κρεμαστής γέφυρας στον κόσμο. Είναι η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τα Στενά των Δαρδανελίων και συνδέει πλέον την Ευρώπη με την Ασία…

Αδυνατώντας να αντισταθώ στον πειρασμό μιας φωτογραφίας πάνω στην κρεμαστή γέφυρα, ακινητοποίησα το ασημί FORT 350 EVO στο μέσο περίπου της εντυπωσιακής Çanakkale 1915 Köprüsü και «οργίασα» φωτογραφικά. Όμως, στο τελείωμα της γέφυρας με περίμενε η αστυνομία και, με συνοπτικές διαδικασίες, μου δόθηκε πρόστιμο για την παράβαση που είχα διαπράξει. Λίγο ακριβές μού στοίχισαν τελικά (18 ευρώ) οι φωτογραφίες της γέφυρας…

QJMOTOR

Στην Çanakkale πραγματοποίησα μια σύντομη στάση για να ποζάρω με το σκούτερ μπροστά στο τεράστιο ομοίωμα του Δούρειου Ίππου που δέσποζε στον χώρο της προκυμαίας. Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε το 2004 για τις ανάγκες της κινηματογραφικής υπερπαραγωγής «Τροία». Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η εταιρεία παραγωγής δώρισε τον κινηματογραφικό Δούρειο Ίππο στην πόλη…

Από το λιμάνι της Çanakkale, ένα πλοιάριο με μετέφερε πίσω, ξανά, στις ευρωπαϊκές ακτές των Δαρδανελίων (Eceabat). Οδηγώντας κατόπιν για περίπου 10 χλμ., προσέγγισα, στις ακτές του Αιγαίου, το πορθμείο Kabatepe, όπου και επιβιβάστηκα στο πλοίο με προορισμό το νησί της Ίμβρου (Gökçeada)…»